Αποδοχή και παραδοχή σε διαφορετικές αποχρώσεις

Είναι μου φαίνεται η εποχή της αποδοχής, φίλε μου Πιτσιρίκο. Εμένα, πάντως, μου πήρε πέντε περίπου χρόνια για να περάσω σε αυτό το στάδιο, να αποδεχτώ τις καταστάσεις, το τι αντέχω και τι όχι, να φανταστώ τον εαυτό μου με ή χωρίς τις εμπειρίες που αντικειμενικά κέρδισα.

Τώρα πια, εργάζομαι στην Αγγλία και κάθε ΠΣΚ παίρνω το αεροπλάνο και επιστρέφω γεμάτος χαρά και επιπλέον ήρεμος στο σπίτι μου.

Στο σπίτι μου και στην οικογένειά μου, που βρίσκεται στην όμορφη και σχετικά πληκτική Βασιλεία.

Θα μπορούσα να φανταστώ το σπίτι μου σε κάποια άλλη πόλη της Ευρώπης ή του κόσμου.

Θα μπορούσα να το φανταστώ στην Ισπανία ή στην Αυστρία ή στην Κοπεγχάγη.

Και είναι αλήθεια τρελό –αφού γεννήθηκα εκεί και έζησα κοντά 40 χρόνια– αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ το σπίτι μου να βρίσκεται πια στην Αθήνα.

Για την ακρίβεια, δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου πια να ζει στην Ελλάδα.

Αποδοχή για μένα σημαίνει παραδοχή των γεγονότων και των μεταβολών που έλαβαν χώρα στην ζωή μου από την στιγμή που αναγκάστηκα -σχεδόν-να φύγω από την χώρα που γεννήθηκα.

Γνωρίζω πια καλά ότι επαγγελματικά θα είχα σαπίσει και θα είχα συνθλιφτεί ανάμεσα στην Σκύλα της μνημονιακής υπερφορολόγησης και την Χάρυβδη της αμορφωσιάς και του ωχαδερφισμού μιας κοινωνίας που αρνείται πεισματικά να εξελιχθεί και να αλλάξει.

Γνωρίζω ότι σαν άνθρωπος θα είχα μείνει το πιθανότερο στάσιμος.

Γνωρίζω, επίσης, ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω σε μια χώρα χωρίς ελπίδα και προοπτική, σε μια χώρα φυλακή με προδιαγεγραμμένη πορεία και μέλλον κι ανάμεσα σε πολίτες που βρίσκονται στην μεσαιωνική τους κοσμάρα και μοιάζουν να το απολαμβάνουν κιόλας.

Γνωρίζω επίσης καλά ότι θα κατηγορούσα νύχτα και μέρα τον εαυτό μου για την ατολμία του να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις, παρά το γεγονός ότι έβλεπε ξεκάθαρα τις καταστάσεις και τις προοπτικές.

Θα μου πεις αλλού δεν υπάρχουν αυτά που περιγράφεις;

Θα σου απαντήσω πως υπάρχουν, αλλά θα προσθέσω ότι πουθενά δεν είναι όπως στην Ελλάδα.

Επίσης, θα προσθέσω ότι πουθενά δεν πονάει -εμένα φυσικά- τόσο όσο στην Ελλάδα.

Τώρα μπορώ να απολαμβάνω τις διακοπές μου στα ελληνικά νησιά τις δυο με τρεις βδομάδες που μου αντιστοιχούν κάθε καλοκαίρι, και τον υπόλοιπο χρόνο να περνώ κάποιες μέρες σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου.

Τα τελευταία δύο χρόνια που ζούσα στην Ελλάδα, με δυσκολία μπορούσα να έχω μια βδομάδα διακοπών τον χρόνο σε κάποιο όμορφο μέρος κι εκεί μου ήταν πολύ δύσκολο να ηρεμήσω από το στρες και την πίεση.

Κινητό ανοιχτό έτοιμο να ανταποκριθεί στην κάθε πιθανή κ@βλα του ασθενή-πελάτη του ιδιωτικού μου ιατρείου.

Τώρα ο ασθενής δεν είναι πια πελάτης, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα.

Επίσης, το κινητό μου δεν είναι πια ανοιχτό και οι βδομάδες της χαλάρωσης δεν είναι μια αλλά πέντε, κι αυτές πληρωμένες.

Τελικά, η αποδοχή είναι το στάδιο εκείνο στο οποίο συνειδητοποιείς τι είναι αυτό που θέλεις να έχεις και αποδέχεσαι τι είναι αυτό που δεν μπορείς να έχεις.

Αποδοχή είναι η τραμπάλα που μπορεί να καθίσει σε οποιαδήποτε θέση αλλά να σου επιτρέπει ταυτόχρονα να διασκεδάζεις χωρίς να σε τρομάζει.

Τα όρια και ο ορισμός για την αποδοχή είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, ξεχωριστή για τον καθένα από μας.

Και πολύ διαφορετική συνάμα.

Δεν υπάρχουν κανόνες, κι αν υπάρχει ίσως ένας κανόνας, αυτός λέει να μην θάβεις μέσα σου εκείνο που το στομάχι σου σε συμβουλεύει να κάνεις.

Είναι δέκα φορές προτιμότερο να μετανιώσεις για όσα έκανες, παρά για εκείνα που πόθησες αλλά δεν τόλμησες να κάνεις.

Κλείνοντας, να ευχηθώ στον Βασίλη –τον ψυχίατρο της καρδιάς μας– καλή πατρίδα και γρήγορα, αφού αυτό είναι εκείνο που αποφάσισε να κάνει.

Τα Δωδεκάνησα –εκτός από την κοσμοπολίτικη κι αναπτυγμένη Ρόδο– περιλαμβάνουν μερικά από τα πιο όμορφα κι ενδιαφέροντα νησιά του Αιγαίου, αρχίζοντας από την Σύμη, την Νίσυρο, την Χάλκη και καταλήγοντας στο Καστελόριζο.

Για μένα παντως στην κορυφή βρίσκεται η Αστυπαλιά, Κυκλάδες και Δωδεκάνησα μαζί.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Κι ένα σχόλιο για την ελληνική επικαιρότητα. Είναι τρομακτικά γελοίο να προσποιείται η ΝοτΔούλα πως νοιάζεται για την … δημοκρατία. Η χώρα δεν είναι δημοκρατία. Είναι μαφιοκρατια και προτεκτορατο. Για την ακρίβεια την έκαναν έτσι η ΝουΔούλα και οι συριζοπασόκοι που την κυβέρνησαν και την κυβερνούν. Και ο πάνσοφος λαός που τα ανέχεται όλα για ένα ευρώ και τους υποστηρίζει. Για μένα πρόκειται για πόλεμο μαφιόζων. Ας μην μας ζαλίζουν λοιπόν τα ούμπαλα με ανοησίες. Είπε ο Βαξεβάνης, είπε η ΝουΔούλα, είπε το Μαξίμου, κλπ, κλπ. Μονάχα ότι λέει η Μέρκελ και η Κομισιόν έχουν σημασία. Όλα γραμμένα στο μνημόνιο είναι. Τουλάχιστον ας μην το κρύβουν πια. Μπορούν να το πουλήσουν κιόλας στους τουρίστες. Πόλεμος ανάμεσα σε φατρίες μαφιόζων, χωρις φανερά θύματα με φόντο τον γαλανό ουρανό και την λουλακί θάλασσα. Πέτρα και φώς, και πίσω από τα δέντρα να πυροβολούν οι μαφιόζοι.

(Φίλε Ηλία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, όλα αυτά που συνέβησαν στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία, βοήθησαν πολλούς από εμάς να γίνουμε πιο συνειδητοί. Να αποφασίσουμε τι θέλουμε να γίνουμε, ποιοι θέλουμε να είμαστε και πώς θέλουμε να ζήσουμε. Άρα, υπάρχουν και πολλά θετικά σε όλη αυτή την άθλια ιστορία. Ηλία, υπάρχει τρόπος να ζήσεις στην Ελλάδα. Να ζήσεις σαν ξένος. Σαν να μην είσαι Έλληνας. Όπως κάνουν χιλιάδες ξένοι -και πάρα πολλοί Ευρωπαίοι- που ζουν στην Ελλάδα. Νομίζεις πως ασχολούνται αυτοί με το τι λέει το Μαξίμου και ο Άδωνις; Όχι, κάνουν τη ζωή τους και απολαμβάνουν τις ομορφιές της Ελλάδας. Άρα, για να ζήσεις στην Ελλάδα, πρέπει να ξεχάσεις λίγο πως είσαι Έλληνας. Και μπορεί αυτό να βγει σε καλό για τη χώρα. Ηλία, και η Ρόδος μια χαρά είναι. Είναι πολλά τα μέρη στην Ελλάδα που δεν έχουν νιώσει όλες τις άγριες συνέπειες της χρεοκοπίας. Άντε, μετά τον Βασίλη, να επιστρέψεις κι εσύ. Είπαμε, εσύ θα φτιάξεις ένα σπίτι στην νότια Κρήτη, για να μένω κι εγώ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.