Γλάδστωνος και πλατεία Βάθης

Πιτσιρίκο καλημέρα,
Σου γράφω όχι για να δημοσιεύσεις το γράμμα μου, αλλά γιατί θέλω να αποτυπώσω τις σκέψεις μου και να στο στείλω να το διαβάσεις (αν έχεις υπομονή γιατί ξέρω ότι θα με σιχαθείς).

Σαν εισαγωγή θέλω να σου πω ότι ενημερώνομαι/παρακολουθώ 2 ιστολόγια και 2 εκπομπες ραδιοφωνικές: Εσένα, τον Σαραντάκο, την Ελληνοφρένεια και το Ότι να ‘ναι με το Βουλαρίνο.

Χωρίς φυσικά να συμφωνώ πάντα με όσα λέγονται και γράφονται· με εξαίρεση τα γράμματα του Ηλία που συμφωνώ πάντα.

Τώρα, όμως, με το περιστατικό στη Γλάδστωνος βρέθηκα στην απέναντι πλευρά.

Κι επειδή φασίστας δεν είμαι -και προσπαθώ να καταπολεμώ τις προκαταλήψεις μου- είπα να στα γράψω μήπως βγάλω άκρη.

Για αρχή δεν μπόρεσα να δω κανένα λιντσάρισμα.

Είδα και ξαναείδα τα βιντεάκια.

Είδα 2 ανθρώπους να κλωτσάνε τον κλέφτη, και όταν ένας τρίτος με κοτσίδα τους είπε να σταματήσουν, σταμάτησαν.

Χρειάστηκε να τον κλωτσήσουν για να τον καθυστερήσουν ώστε να έρθουν οι μπάτσοι.

Αν δεν τον κλωτσούσαν, θα τους έφευγε.

Σε ένα βιντεάκι αργότερα που φαίνεται άλλος ένας να τον κλωτσάει -ενώ ήδη του έχουν βάλει επίδεσμο- συμφωνώ ότι αυτός είναι ο μ@λάκας που υπάρχει παντού.

Και στο τέλος όταν στο τσακ τον πιάσαν οι μπάτσοι, τρέχει με ένα κομμάτι γυαλί στο χέρι.

Επίσης, δεν μπορώ να δεχτώ ότι αυτός που κλώτσησε ήθελε να σκοτώσει τον άλλο.

Στα γήπεδα, ειδικά παλαιότερα χρόνια, τέτοιες κλωτσοπατινάδες και χειρότερες γινόντουσαν σε κάθε αγώνα.

Μετά σηκωνόντουσαν και φεύγαν όλοι “κύριοι”.

Ούτε στο νοσοκομείο δεν πήγαιναν.

Θα μου πεις “μα ο άνθρωπος πέθανε”. Ναι συμφωνώ.

Όμως αυτό που συζητάω είναι η πρόθεση.

Δεν χρησιμοποίησαν μαχαίρι ή όπλο.

Θα μπορούσε κάποιος να οδηγεί πιωμένος με 100 χιλιόμετρα την ώρα μέσα σε πόλη και να σκοτώσει κάποιο πεζό.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι έχει πρόθεση να σκοτώσει, όσο κι αν οι πράξεις του οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα.

Χωρίς να είμαι δικηγόρος, θα έβλεπα πιο λογικό οι άνθρωποι αυτοί που κλώτσησαν να δικαστούν για βαριά σωματική βλάβη και ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Αυτά για το περιστατικό καθεαυτό.

Πάμε λίγο να μιλήσουμε για τις συνθήκες.

Εσύ σίγουρα ξέρεις τι συμβαίνει στις γειτονιές γύρω από την Ομόνοια.

Άλλο όμως να το ζεις.

Να πηγαίνεις το πρωί στη δουλειά σου και να είσαι υποχρέωμένος κάθε πρωί να ξεπλένεις σκατά και κάτουρα ανθρώπων που κάθε βράδυ φροντίζουν να αφήσουν έξω από το μαγαζί σου.

Να έχεις χάσει το μέτρημα από το πόσες φορές σε έχουν κλέψει εσένα και τους γείτονες.

Να πρέπει να πληρώσει τα μαλιοκέφαλά του σε φόρους, ΕΦΚΑ, τράπεζες κλπ.

Να έχει επιταγές που θα του σκάσουν στο τέλος του μήνα αν δεν πληρωθεί.

Το κοσμηματοπωλείο είναι ειδική περίπτωση, αλλά στη δική μου τη δουλειά (κατασκευή) ξέρω ανθρώπους που τους άνοιξαν την αποθήκη και τους πήραν 100.000 υλικά και εργαλεία.

Και ενώ ήταν αρχιτεχνίτες με 3-4 άτομα συνεργείο, μέσα σε ένα βράδυ έψαχναν για μεροκάματο.

Ξέρω άνθρωπο που καταδικάστηκε -με αναστολή- για ακάλυπτες επιταγές γιατί οι πελάτες του άργησαν να τον πληρώσουν 1 χρόνο και οι προμηθευτές του σφραγίσαν τις επιταγές.

Ζω στην πλατεία Βάθης.

Μέσα σε μια χρονιά μου έσπασαν 4 φορές το αυτοκίνητο (12ετίας, αξίας 3.500€ χωρίς να έχω αφήσει μέσα τσάντες).

Στην σπάνια περίπτωση που κάποιος φίλος τόλμησε να μας επισκεφθεί, του έσπασαν το αυτοκίνητο μέσα στο απογευματινό 3ωρο που παρέμεινε σπίτι μας.

Δεν έχει περάσει χρόνος που ένας που κυνηγούσαν οι μπάτσοι σκαρφάλωσε από τον ακάλυπτο της πολυκατοικίας μας.

Ξυπνήσαμε από φωνές 2 τη νύχτα.

Τον βλέπαμε να σκαρφαλώνει.

Φοβήθηκα πολύ γιατί ήταν οι μπάτσοι γεγονός που τον έκανε απελπισμένο να ξεφύγει· αν ήταν μόνος του, θα φοβόμουν λιγότερο.

Κλείδωσα τα πάντα, η γυναίκα ξύπνησε το μωρό και το πήρε αγκαλιά.

Φρόντισα να αφήσω τα κλειδιά στην εξώπορτα, ώστε, αν μπουκάρει από το μπαλκόνι στον ακάλυπτο, να μπορεί να διαφύγει.

Μπήκα στην κουζίνα που ήταν εκτός της διαδρομής του και πήρα ένα μεγάλο κουζινομάχαιρο.

Περάσαμε 10 λεπτά αγωνίας. Μπούκαρε δυο ορόφους κάτω από μένα, ευτυχώς χωρίς να γίνει κάποιο κακό.

Φίλος από τη γειτονιά που έχει μαγαζί μου έλεγε ότι είχε πιάσει 2 φορές τσαντάκια.

Την πρώτη φορά τον κράτησε, ήρθε η αστυνομία, τον πήρε, δικάστηκε στο αυτόφωρο και τον άφησαν ελεύθερο.

Τη δεύτερη φορά που έτυχε να πιάσει κάποιον τσαντάκια τον έκανε ασήκωτο από το ξύλο.

Εμένα, όταν μου είχε τύχει ανάλογο περιστατικό πριν 20 χρόνια, τον είχα βουτήξει χωρίς ούτε μια σφαλιάρα (ήταν μισή μερίδα από μένα) και περίμενα τους μπάτσους και τον παρέδωσα.

Τα πρεζάκια δεν τα φοβόμουν ποτέ. Ούτε το ’90 που ήμουν 10 χρονών και μας την πέφταν πρεζάκια ενήλικες.

Φυσικά, το χορταράκι του θεού δεν το περιλαμβάνω στην πρέζα.

Τότε η πρέζα ήταν η ηρωίνη (κόκα πού να βρούνε οι φτωχομπινέδες της πλατείας Βάθης;).

Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν επιθετικοί ακόμα κι όταν σε “ψειρίζαν”, όπως λέγαμε τότε, δηλαδή σε κλέβαν στο δρόμο (τις περισσότερες φορές με επίδειξη “πεταλούδας”).

Και δεν θυμάμαι περιστατικό στις ειδήσεις ποτέ ηρωινομανής να έκανε κάποιο χοντρό έγκλημα (εκτός από ξυλοδαρμό των οικείων του για απόσπαση χρημάτων).

Φοβήθηκα, όμως, όταν 3 πρεζάκια μαχαιρώσαν πισώπλατα έναν άνθρωπο για μια κάμερα στα 5 τετράγωνα από το σπίτι μου.

Και φοβάμαι ακόμα.

Στην αρχή δεν το πίστευα ότι ήταν πρεζάκια, γιατί θεωρούσα ότι ξέρω τη συμπεριφορά τους.

Όμως, η πρέζα πια δεν είναι η ηρωίνη.

Ανατρίχιασα με βιντεάκια που κυκλοφόρησαν από Αμερική, όπου, λόγω πρέζας, το ένα πρεζάκι κυνήγησε έναν άλλο και τον σκότωσε και άρχισε να τον δαγκώνει για να τον φάει.

Δεν ξέρω τι πίνουν, αλλά ό,τι κι αν πίνουν, υπό συνθήκες τους κάνει επιθετικούς.

Ο φόβος αυτός δεν είναι μια αόριστη φοβία από άγνοια ή προκατάληψη, αλλά βασίζεται στην εμπειρία και στη γνώση πραγματικών συνθηκών.

Ο φόβος αυτός με έχει κάνει έτοιμο να χτυπήσω, ακόμη και πρώτος, ακόμη και άδικα.

Δεν είμαι αρκετά υποκριτής για να μην το παραδεχτώ.

Και για αυτό με τρελαίνει η υποκρισία και η υστερία των τελευταίων ημερών.

Αυτός ο ατελείωτος σεξισμός, που προβάλουν τη σεξoυαλική προτίμηση του ανθρώπου ή τη δράση του για τα (αυτονόητα) αστικά δικαιώματα που θα έπρεπε να απολαμβάνουν όλοι οι συμπολίτες μας ως άλλοθι για τη μπούκα στο κοσμηματοπωλείο!

Δηλαδή, αν ήταν πασοκονεοδημοκράτοσυριζαίος συνδικαλιστής, θα τον εκθειάζαμε για τον λόγο αυτό;

Κι αν ήταν Πακιστάνος ή Αφγανός; Τι θα έλεγαν;

Και αν ήταν επαγγελματίας και πρεζάκι ταυτόχρονα;

Αν είχε στην πλάτη του μερικά μπες-βγες στις φυλακές, και ποινές εκτελεσμένες ή σε εκκρεμότητα για εκβιασμούς, προστασίες, ξυλοδαρμούς, ένοπλες ληστείες τι θα λέγανε;

Εσύ, έχοντας την ανθρώπινη ζωή ως υπέρτατη αξία -όχι στην θεωρία, αλλά στην πράξη- μετά από ατελείωτη μελέτη και σαν στάση ζωής θα τον άφηνες να φύγει.

Για τη 1 στις 100 που ένα χτύπημα σου θα προκαλούσε μόνιμη βλάβη στον άλλο άνθρωπο.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι. Και επιμένω ότι, εφόσον δεν χρησιμοποιούν όπλο, του ρίχνουν μερικές κλωτσιές για να μην τους φύγει δεν ήθελαν να τον σκοτώσουν.

Ούτε μια καρέκλα από τα διπλανά μαγαζιά δεν πήραν για να του τη φέρουν καπέλο (πράγμα που μάλλον θα είχα κάνει εγώ στη θέση τους).

Για μένα το περιστατικό έχει ως εξής: κάποιος μπήκε να κλέψει, εγκλωβίστηκε, τον βλέπουμε να προσπαθεί να σπάσει με πυροσβεστήρα το μαγαζί, πάει να φύγει (χωρίς να ξέρει ο ιδιοκτήτης αν και τί έχει σηκώσει από το μαγαζί), τον πλακώνουν 2 άνθρωποι στις κλωτσιές και περιμένουν την αστυνομία.

Είχε την τραγική κατάληξη του θανάτου του, αλλά, αν βαφτίσουμε αυτό δολοφονία εκ προθέσεως, τον άλλο κοσμηματοπώλη που με την άνεσή του από το απέναντι μπαλκόνι πυροβόλησε τον επίδοξο (;) -δεν θυμάμαι καλά- διαρρήκτη, πώς θα το πούμε;

Επίσης, αυτοδικία δεν είδα πουθενά.

Όταν τον ακινητοποίησαν (την πρώτη φορά πριν έρθει το ΕΚΑΒ), τον άφησαν ήσυχο.

Δεν το σάπισαν στο ξύλο με τιμωρητική διάθεση.

Τουλάχιστον δεν φαίνεται σε βίντεο κάτι τέτοιο.

Και ας ζούμε σε μια χώρα με σύστημα οργανωμένης αδικίας (και όχι δικαιοσύνης) που ο καθένας είναι αδύναμος μπροστά στο τέρας, με αποτέλεσμα να προσπαθεί ο ίδιος να εφαρμόσει το δίκιο, όπως το αντιλαμβάνεται αυτός και όπου τον παίρνει να το κάνει.

Σε μια ιδανική πολιτεία ο καθένας είναι ελεύθερος να παραβεί το νόμο, αλλά να υποστεί και τις συνέπειες.

Στη χώρα μας, βέβαια, απουσιάζουν επιλεκτικά οι συνέπειες ανάλογα το ποιος είσαι, πόσα έχεις κλπ.

Ο ένας παρενέβη το νόμο και πήγε να κλέψει.

Ο άλλος παρενέβη το νόμο και τον κλώτσησε.

Είναι τραγικό που κατέληξε στο θάνατο του πρώτου.

Ο πρώτος δεν θα δικαστεί, ο δεύτερος θα δικαστεί (και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη γενικά).

Δεν μπορώ όμως να στεναχωρηθώ για το εργατικό δυστύχημα ούτε του κλέφτη, ούτε του μπάτσου, όταν κάποιος σκοτώνεται σε υπηρεσία είτε από τροχαίο είτε από πυροβολισμό.

Γιατί τέτοιο είναι. Είναι μέσα στους κινδύνους της εργασίας τους. Αδυνατώ να ταυτιστώ μαζί τους.

Με συγκινεί απείρως περισσότερο αυτός που έπαθε ηλεκτροπληξία, έπεσε από σκαλωσιά ή το παιδί με το παπάκι που σκοτώθηκε ενώ πήγαινε τους καφέδες.

Και δεν αντέχω άλλη πολιτική ορθότητα και άλλη υποκρισία.

Κωνσταντίνος

(Αγαπητέ κύριε, εγώ δεν θέλω -ούτε μπορώ- να σας αλλάξω γνώμη. Μπορώ, όμως, να σας πω πως η εγκληματικότητα και η παραβατικότητα δεν είναι φυσικά φαινόμενα. Δεν είναι βροχή. Έχουν αίτια. Και οι “παραβάτες” έχουν βγει από την ίδια κοινωνία που έχετε βγει κι εσείς κι εγώ. Υπάρχει και μια επιστήμη που λέγεται “Εγκληματολογία”. Επίσης, να σας θυμίσω πως είστε πολίτης μιας χρεοκοπημένης χώρας, ενός προτεκτοράτου. Και το ανέχεστε. Ανέχεστε αυτό αλλά σας πειράζουν τα κλεφτρόνια και τα πρεζόνια. Αλλά η κλοπή της χώρας δεν σας πείραξε. Το θέμα είναι τα πρεζόνια που μπουκάρουν και όχι αυτοί που λήστεψαν τη χώρα ή το ασυνόδευτο Noor 1 με τους δυο τόνους ηρωίνη. Ξέρετε κάτι; Δεν μπορώ άλλο. Εγώ νομίζω πως ο Ζακ Κωστόπουλος αυτοκτόνησε. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.