Εσύ πού θα παρκάρεις;

Φίλε μου, Πιτσιρίκο, μετά από το θέμα της αποδοχής θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου ένα ακόμη θέμα που με προβληματίζει: το παρκάρισμα.

Είναι όπως όταν πας να παρκάρεις σε πάρκινγκ με διαγράμμιση –να, σαν και αυτό της φωτογραφίας από τοίχο εδώ στη Χάγη, αλλά στο οριζόντιο, να μη χρειάζεται να σκαρφαλώσεις σε τοίχους– και αυτός που ήρθε πριν από εσένα έχει θεωρήσει λογικό να παρκάρει διαγώνια.

Γιατί έτσι τον βόλεψε ή γιατί δεν το έχει με το παρκάρισμα. Δεν έχει σημασία ο λόγος.

Έτσι όμως όπως τα κατάφερε, δεν χωράει το αυτοκίνητο να μπει σωστά. Τι θα κάνεις λοιπόν;

Θα παρκάρεις κι εσύ διαγώνια με κίνδυνο να γ@μήσεις αυτόν που θα έρθει να παρκάρει μετά από εσένα; Ή θα ψάξεις να παρκάρεις αλλού;

Το βολικό είναι να μπεις διαγώνια και στ’ @ρχίδια σου.

Όμως, ποιο είναι το σωστό;

Όχι με την έννοια του τι πρέπει να κάνεις, αλλά με αυτή που υπαγορεύει ο σεβασμός στο χώρο και στο συνάνθρωπο.

Αν και η έμπνευση για τον προβληματισμό ήταν μία -ακόμα- στιγμή αγανάκτησης στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ, γενικά με απασχολεί το κατά πόσο, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι είναι λάθος, συνεχίζουμε να το κάνουμε χειροτερεύοντας την κατάσταση και για τους επόμενους.

Το ακούω, πάντως, συχνά και από πολλούς και δυστυχώς και νέους ανθρώπους, ότι δηλαδή αφού έτσι τα βρήκαμε τα πράγματα. Αφού έτσι είναι τα πράγματα. Εμείς θα τα αλλάξουμε;

Ναι, αλλά ποιος θα τα αλλάξει; Δηλαδή προφανώς και δεν θα αλλάξεις αυτόν που έχει συνηθίσει να παρκάρει όπως να ‘ναι, όμως μπορείς εσύ να γίνεις άνθρωπος.

Γενικά, τείνω να πιστεύω ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός.

Φιλιά,

Ελένη

Υ.Γ. Καλοί χρυσοί οι Ολλανδοί -και οι Ολλανδέζες, ξέρω-, αλλά με το παρκάρισμα δεν το έχουν. Δηλαδή, δυσκολεύονται να παρκάρουν σμαρτ σε γήπεδο.

Κι άλλο Υ.Γ. Έχεις δίκιο, βαρετή κατάσταση με την επικαιρότητα και λίγο προεκλογική, άρα ύποπτη και τέρμα προβλέψιμη. Υπάρχουν όμως και τα highlights. Αυτές τις μέρες, ας πούμε, γέλασα πολύ με τους δεξιούς που ανακάλυψαν ότι οι μπάτσοι πετάνε δακρυγόνα στις πορείες και δεν ξεχωρίζουν παιδιά και γέρους. Λίγο ακόμα αδέρφια και θα ανακαλύψετε και τον τροχό.

(Αγαπητή Ελένη, δεν έχω αυτοκίνητο καρδιά μου. Ελένη, το αυτοκίνητο, από σύμβολο ελευθερίας, έχει γίνει φυλακή. Από κει που την δεκαετία του ’70, με ένα αργό αυτοκίνητο, μπορούσες να διανύσεις μια απόσταση σε δέκα λεπτά, σήμερα, για την ίδια απόσταση, θέλεις μια ώρα. Οι μόνοι ελεύθεροι είναι πια οι πεζοί. Προτείνω την κατάργηση των αυτοκινήτων μέσα στις πόλεις και να υπάρχουν άψογες δημόσιες συγκοινωνίες 24 ώρες το 24ωρο. Εξοικονόμηση χρημάτων, γρήγορες μετακινήσεις, καθαρό περιβάλλον, όλα καλύτερα. Αλλά μου θέλουν όλοι από ένα αυτοκίνητο. Πάντως, Ελένη, αν εγώ είχα αυτοκίνητο, θα το πάρκαρα λοξά. Γιατί είμαι λοξός. Μου την δίνει που πρέπει να το παρκάρεις ίσια. Ελένη, Ολλανδία και τα μυαλά στα κάγκελα. Χτες, έβλεπα σε ένα μπαρ που έπαιζε η Ολλανδία με την Γαλλία, και συνειδητοποίησα πόσο πολύ ήθελα να νικήσει η Ολλανδία. Τελικά …χάσαμε. Να είσαι καλά, Ελένη. Και τώρα που το σκέφτομαι, αν θέλεις οδοντίατρο, να πας στον Jo Di που είναι στη Χάγη. Θα σου κάνει και κοινωνικοπολιτική ανάλυση. Την αγάπη μου. Φιλιά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.