Η Αναστασία λέει την προσωπική της ιστορία

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, δεν πάει πολύς καιρός που βγήκα από το σκοτεινό πηγάδι της κατάθλιψης στο οποίο είχα πέσει πριν από έξι μήνες.

Η περίπτωσή μου ήταν ελαφριά σύμφωνα με την ψυχίατρο την οποία επισκέφτηκα σχεδόν αμέσως, κάτι που παρεμπιπτόντως είναι πολύ σημαντικό για τους ανθρώπους με κατάθλιψη, δηλαδή να την προλαβαίνουν στην αρχή της επιλέγοντας ΠΑΝΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΟ και όχι εναλλακτικές «θεραπείες» και με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή -ευτυχώς που υπάρχουν στην εποχή μας τα φάρμακα όπως σημειώνει εύστοχα και ο Κορτώ για τη δική του περίπτωση- επανήλθα σχετικά γρήγορα.

Αναλογιζόμενη εκείνο το φοβερό διάστημα των 4 μηνών περίπου, τρομάζω με το πόσο εύκολα ακόμα κι ένας άνθρωπος συγκροτημένος, με τετράγωνη λογική όπως πίστευα τόσο η ίδια πως είμαι, όσο και ο περίγυρός μου, χωρίς φαινομενικά κανένα πρόβλημα σοβαρό, με ανθρώπους γύρω του που τον αγαπούν και τον νοιάζονται, μπορεί μια μέρα ξαφνικά να πέσει στην κατάθλιψη, να χάσει κυριολεκτικά τον εαυτό του και να κάνει κόλαση τη ζωή του και τη ζωή των δικών του ανθρώπων με την στα όρια της παράνοιας -δυστυχώς ανεξέλεγκτη από τον ίδιο- συμπεριφορά του.

Αυτός ήταν και ο λόγος που «εξαφανίστηκα» από την αγαπημένη σελίδα σου και γενικότερα από το internet, καθώς μια από τις οδηγίες της ψυχιάτρου μου, ήταν η πλήρης αποχή από τις ειδήσεις και ειδικά τις ιντερνετικές οι οποίες, όπως μου είπε, επιτείνουν τη θλίψη που βιώνει ο ασθενής λόγω της καταιγιστικής πληροφόρησης -εν είδει βομβών στον εγκέφαλο- με κατ εξοχήν δυσάρεστα γεγονότα, της υπερβολής τους ή ακόμα και του ψεύδους που τις χαρακτηρίζει.

Εξάλλου και εγώ η ίδια με τον περισσότερο χρόνο να τον περνάω κουκουλωμένη στο κρεβάτι σε εμβρυϊκή στάση και χαμένη στις οδυνηρές σκέψεις μου, ουδεμία διάθεση είχα να ασχοληθώ όχι μόνο με το internet αλλά με τίποτε ΑΠΟΛΥΤΩΣ!

Ξαναβρίσκοντας τον εαυτό μου, σήμερα είμαι ευτυχισμένη και ευγνώμων μόνο και μόνο που ζω και που μπορώ να αισθάνομαι τον ήλιο, να βλέπω και να νιώθω τη θάλασσα, να αναπνέω το αναζωογονητικό της αεράκι.

Λυπάμαι μόνο λίγο που, εξαιτίας της κατάθλιψης, φέτος έχασα ολόκληρη τη θριαμβική Άνοιξη που, ενώ μου έγνεφε λαμπερή και χρωματιστή έξω από το παράθυρό μου, βυθισμένη όπως ήμουν στο μαύρο πηγάδι της κατάθλιψης μετά το κλικ που έκανε το μυαλό μου -έτσι αισθανόμουν, σαν ξαφνικά να γύρισε ένας διακόπτης να σκοτείνιασε το μυαλό μου και να είχα πέσει σε ένα σκοτεινό πηγάδι απ’ όπου δεν μπορούσα να βγω- δεν μπόρεσα να την χαρώ.

Τέλος πάντων. Αυτά σου τα γράφω επ’ ευκαιρία των τελευταίων άρθρων που αναφέρονται στη μάστιγα της εποχής, τις ψυχικές νόσους, ως άλλη μια περίπτωση για τον ψυχίατρο της καρδιάς μας τον Βασίλη, θέλοντας να προσθέσω κι εγώ τη δική μου εμπειρία.

Δειλά-δειλά, ξαναγυρίζω στην παλιά αγαπημένη συνήθεια δηλαδή την περιήγησή μου στο διαδίκτυο -όχι στα social media που πάντα με άφηναν αδιάφορη- και προσπαθώ, βοηθούντων των ηρεμιστικών χαπιών, να μένω απαθής και αποστασιοποιημένη από τα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στη χώρα.

Ένα δεν μπορώ εύκολα να χωνέψω φίλε Πιτσιρίκο: τον κυνισμό της γελοίας -όπως την αποκαλείς- Δικαιοσύνης.

Συνεχίζει απτόητη, βαθιά και κυνικά ταξική, αλαζονική καθώς νιώθει -ούσα δήθεν ανεξάρτητη αλλά ως μια φριχτή συντεχνία που είναι στην πραγματικότητα ανεξέλεγκτη- σαν κάποια παντοδύναμη θεϊκή οντότητα να προκαλεί με τις απαράδεκτες αποφάσεις της υπέρ κάθε επώνυμου μασκαρά, όχι μόνο το κοινό περί δικαίου αίσθημα αλλά και την στοιχειώδη κοινή λογική.

Σου στέλνω ένα πικρά χιουμοριστικό στιχούργημα με τα ανάλογα σκίτσα και φωτό, εμπνευσμένο από τον τίτλο του άρθρου του Γ.Κ. «Της Energa τα παιδιά» και από τα τελευταία καμώματα της αλλήθωρης, γελοίας δικαιοσύνης μας.

Αν νομίζεις πως είναι για δημοσίευση, δημοσίευσέ το.

(Σημείωση του πιτσιρίκου: σε αυτό το σημείο, στέλνω μέιλ στην Αναστασία για να την ρωτήσω αν θέλει να δημοσιεύσω και το κείμενο για την προσωπική της ιστορία, γιατί πιστεύω πως θα κάνει καλό σε πολλούς ανθρώπους και στην ίδια. Η Αναστασία μου απαντάει πως το έγραψε αυθόρμητα για μένα και πως έχει λάθη -μια χαρά είναι, Αναστασία- αλλά θα ήθελε να δημοσιευτεί η ιστορία της, και προσθέτει το παρακάτω απόσπασμα.)

Με τη βοήθεια της ψυχιάτρου, έχω καταλάβει πλέον τι έφταιξε για το επεισόδιο που πέρασα και επίσης πως αν δεν εξαλείψω την αιτία που το προκάλεσε, ίσως μου την ξαναστήσει το τέρας της κατάθλιψης κάποια στιγμή και με αρπάξει στα νύχια του και πάλι:

ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΙΛΟΥΣ και κοινωνική ζωή, τόσο για πρακτικούς λόγους -λόγω της έλλειψης κοινωνικού ιστού στην περιοχή που ζω- όσο και λόγω χαρακτήρα καθώς είμαι μονήρες άτομο που δύσκολα ανοίγεται στους άλλους.

Νόμιζα για αρκετό καιρό, αρνούμενη τις προτροπές των οικείων μου να γίνω πιο κοινωνική, λέγοντας πως δεν μου ταιριάζουν οι περιστασιακές φιλίες και γνωριμίες, δεν έχω να πω τίποτε με ανθρώπους που ελάχιστα γνωρίζω σε μια κοινωνική συνάθροιση και εκδήλωση, πως είμαι αυτάρκης και ζω μια χαρά έτσι μόνη, αλλά, επειδή, δεν είμαι Θεός για να μπορώ να ζω μόνη και να μην έχω την ανάγκη του «κοινωνείν», κατέληξα να γίνω ένα πληγωμένο θηρίο.

Το σκληρό κέλυφος που έφτιαξα ανεπαίσθητα με τα χρόνια και κλείστηκα σαν στρείδι μέσα του, ίσως για να αισθάνομαι προστατευμένη από τις πληγές και τις απογοητεύσεις που σου επιφυλάσσουν οι κάθε είδους σχέσεις με τους ανθρώπους, είναι πολύ δύσκολο να σπάσει τώρα.

Προσπαθώ βέβαια όσο μπορώ, αλλά είναι δύσκολο να αλλάξεις χαρακτήρα και συνήθειες, τσάμπα κρατάς λογαριασμό, που λέει και το άσμα.

Σιγά σιγά ίσως τα καταφέρω και βάλω, εκτός από τον άντρα μου και τα παιδιά μου, κι άλλους ανθρώπους στο κάδρο της ζωής μου και μετριάσω αυτή τη μοναξιά που ένιωθα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αλλά που τώρα όσο μεγαλώνω γίνεται πολύ πιο δύσκολο να την διαχειριστώ.

Να έχεις μια όμορφη μέρα.

Αναστασία

(Αγαπητή Αναστασία, εγώ δεν σχολιάζω τίποτα. Όσα έχω να σου πω, θα είναι στο μέιλ σου. Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.