Η αποδοχή του να μην αποδέχεσαι


Μπορεί να χτυπιέσαι στα πατώματα, για ένα χαμένο έρωτα, ή για την απώλεια ενός αγαπημένου σου προσώπου. Μπορεί να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, επειδή δεν πιστεύεις στα μάτια σου γι΄ αυτό που είδες ή στ’ αυτιά σου γι΄ αυτό που άκουσες.

Η αποδοχή, που αποτελεί το πέμπτο ψυχολογικό στάδιο του «πένθους» κάθε ατομικής ή συλλογικής κρίσης, δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα για το επόμενο βήμα.

Πόσο μάλλον, ότι όλα θα πάνε καλά.

Απλά, έχεις βγεί από την «εντατική» και η κατάστασή σου κρίνεται βιώσιμη.

Είναι το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο;

Η αισιοδοξία θα σε κάνει να το βλέπεις μόνο μισογεμάτο.

Η απαισιοδοξία θα σε κάνει να το βλέπεις μόνο μισοάδειο.

Ο ρεαλισμός θα σε κάνει να το βλέπεις μισοάδειο και μισογεμάτο.

Το ποτήρι θα είναι τόσο γεμάτο ή άδειο, όσο εσύ θέλεις να δεις, και όσο εσύ θέλεις ν΄ αντιληφθείς.

Βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε, και καταλαβαίνουμε αυτό που θέλουμε να καταλάβουμε.

Τα θέλω μας, είναι υποκειμενικά. Δεν υπάρχει τίποτα αντικειμενικό σ΄ αυτά.

Ακόμη και αν είναι τα θέλω του 62% ενός λαού.

Το «αντικειμενικά», είναι σχήμα λόγου που επινοήσαμε ως μπούσουλα της εκάστοτε πλειοψηφίας μέσα από κοινωνικές νόρμες.

Νόρμες που αλλάζουν ηθικά, νομικά, πολιτικά.

Μπορεί να ελπίζεις υπερβολικά ότι ο βόθρος δεν έχει μόνο σκατά, και ότι, αν πέσεις μέσα, θα βρεις και διαμάντια.

Η προσδοκία, ως ελπίδα, που πολλοί θεωρούν ότι αποτελεί κινητήριο δύναμη, ξεχνούν ότι είναι ένα δίκοπο μαχαίρι.

Μπορεί να σ΄ ανταμείψει ή να σε πληγώσει.

Όσο πιο πολλά προσδοκάς από την ζωή ή τους άλλους, τόσο πιο μεγάλη μπορεί να είναι η ανταμοιβή σου, ή εξίσου μεγάλος ένας ψυχικός σου τραυματισμός.

Τραυματισμός που μπορεί να σταθεί μοιραίος.

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί κάποιοι αντέχουν περισσότερο ψυχικά και άλλοι όχι.

Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που μάθαμε να σκεφτόμαστε, και στο πόσες ψυχικές ρεζέρβες έχουμε.

Όσο ξεχνάμε ότι η ζωή έχει, εκτός από χαρές, και λύπες, ενίοτε μεγάλες, τόσο πιο απροετοίμαστοι θα είμαστε.

Η σωκρατική μέθοδος μπορεί να βοηθήσει ν’ αποδεχτούμε εγκαίρως ότι δεν έχουμε ποτέ σκεφτεί ότι μπορεί να μας συμβεί.

Ακούμε πολλές φορές στις παρέες να ομολογούν αυθόρμητα, «αυτό δεν θα μπορούσα ποτέ να το αντέξω».

Μπορώ ν΄ αντέξω στην σκέψη ότι θα χάσω τον πατέρα μου ή την μητέρα μου, χωρίς να ξεπεράσω τα ψυχικά μου όρια;

Mπορώ ν΄ αντέξω στην σκέψη ότι θα χάσω τα πόδια μου ως αθλητής και δεν θα τρελαθώ;

Μπορώ ν΄ αντέξω στην σκέψη ότι ο θάνατος με περιμένει σε λίγους μήνες και δεν θα ξοδέψω τον υπολειπόμενο χρόνο ζωής μου καταθλιπτικά;

Το ποτήρι της ζωής μας μπορεί να αποδειχθεί ξαφνικά αρκετά άδειο, γιατί πιστέψαμε ότι είναι αρκετά γεμάτο.

Δεν είναι λάθος να αποζητάς ένα γεμάτο χαρές ποτήρι ζωής.

Αυτός, άλλωστε, είναι και ο σκοπός της ζωής.

Να το γεμίζεις καθημερινά τόσο, ώστε να περισσεύει αρκετά όταν αδειάζει αναπάντεχα.

Όσες φορές λοιπόν η θλίψη μας χτυπάει την πόρτα και αδειάζει το ποτήρι μας, τίθεται το ερώτημα πόσο μάθαμε ν΄αγαπάμε την ζωή και τον εαυτό μας, ώστε να το ξαναγεμίσουμε αρκετά για την επόμενη μέρα.

Ρωτήστε τον εαυτό σας εγκαίρως, γιατί η ζωή δεν ρωτά ποτέ.

Η ζωή απλά συμβαίνει, και εμείς απλά περνάμε από αυτήν.

Το πώς θα την περάσουμε, είναι δικιά μας απόφαση.

Φιλικά,

Αντώνης

Υ.Γ. Καλέ μου άνθρωπε, Πιτσιρίκο, η ζωή μπορεί να αποδειχτεί αρκετά κυνική αναπάντεχα, και να βυθίσει ένα λαό σε κατάθλιψη.
Οι λογικοί προσπαθούν να προσαρμοστούν για να επιβιώσουν. Οι παράλογοι προσπαθούν να προσαρμόσουν τον κόσμο στον εαυτό τους.
Επειδή όμως οι παράλογοι ενίοτε είναι αυτοί που μπορεί να αλλάξουν πραγματικά τον κόσμο προς το χειρότερο, καλό θα ήταν να το αντιληφθούν εγκαίρως οι υποτιθέμενοι λογικοί που αδιαφορούν σε βαθμό κυνικό. Γιατί, μετά την αδιαφορία, η συγγνώμη και τα δάκρυα είναι περιττά.

(Αγαπητέ Αντώνη, ωραία τα έγραψες. Τελικά, είναι πολύ επιδραστικό το κείμενο του Βασίλη για την Αποδοχή. Έγραψαν πολλοί φίλοι, κι ας είναι ένα κείμενο που γράφτηκε πριν από τρία χρόνια. Αντώνη, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι θεατές της ζωής τους που δεν είναι καν η δική τους ζωή. Το ποτήρι δεν το βλέπουμε ούτε μισοάδειο, ούτε μισογεμάτο, γιατί πίνουμε από το μπουκάλι. Άσπρο πάτο! Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.