Κείμενο Μπριάμ

Γεια σου πιτσιρίκο,
Σκεφτόμουν κι εγώ την ιστορία που λες σε συνέχειες στο podcast… (Σημείωση του πιτσιρίκου: εδώ λογοκρίνω τη φίλη αναγνώστρια -μου γράφει και η ίδια πως μπορώ να μην δημοσιεύσω το μέιλ της- γιατί αυτή την ιστορία δεν θέλω να την σχολιάσουμε δημόσια, αν και έχω λάβει πάρα πολλά μέιλ για το θέμα από φίλους ακροατές.)

Και αφού γράφει μια ολόκληρη ανάλυση για το θέμα, συνεχίζει η φίλη αναγνώστρια:

By the way, αγαπημένο μου σημείο στο κείμενο της αποδοχής είναι η ιστορία με το κοριτσάκι στην παραλία.

Κι έχω να σε ρωτήσω: Αφού το έκανες το ψυχικό και γέμισες μια παραλία με καστράκια και καρδούλες και τέτοια ήταν τόσο παράλογο που η μικρή ζήτησε να την αποχαιρετίσεις με μια αγκαλιά;

Τόσος χρόνος, τόσα κάστρα, τι στο διάολο πια, άνθρωποι είμαστε.

Επίσης, πρέπει να πω ότι πάρα πολύ τον συμπαθώ τον Βασίλη τον ψυχίατρο.

Άκου, όμως, να σου πω μια φορά τι έπαθα.

Είχα βρεθεί τυχαία σε μια παρέα που ήταν όλοι ψυχίατροι και ψυχολόγοι.

Εγώ όμως δεν ήξερα τι δουλειά κάνουν.

Άκουσα που λέγανε κάτι ενδιαφέρουσες ιστορίες κι έκατσα να ακούσω.

Επειδή έχω και μεγάλο στόμα και το ανοίγω κιόλας, άρχισα κι εγώ να μιλάω. Για μένα.

Βασικά, γιατί μόνο έτσι θεωρώ ότι προσεγγίζεις τους ανθρώπους. Δείχνοντας εμπιστοσύνη και μιλώντας για εσένα και όχι για τον γείτονα.

Είχα κι ένα τετράδιο τότε και ζωγράφιζα.

Αυτό είχα ανάγκη να κάνω.

ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ σε παρέα ψυχολόγων.

Αμέσως, έγινα ο αγαπημένος τους άτυπος ασθενής.

Κι ενώ εγώ νόμιζα ότι μοιραζόμασταν προβληματισμούς που είναι κοινοί στους ανθρώπους και μοιραζόμαστε σκέψεις, αυτοί ανέπτυσσαν συμπεριφοριστικές θεωρίες επάνω μου.

Ήταν άσχημο έχω να σου πω.

Και μου χρέωσαν κι ότι θέλω να είμαι το κέντρο του κόσμου, ενώ εγώ τότε έπιανα τις γωνίες για να ξεφύγω.

Άσε που, μεταξύ μας, πολλοί από αυτούς τα έχουν πολύ περισσότερο χαμένα από μένα.

Γενικά, αυτό μου είχε δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από ό,τι είχα.

Αλλά τώρα πια το βρίσκω και κάπως αστείο.

Είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας αυτά τα πράγματα, τι να πω;

Την αγάπη μου στο αγόρι, στο κορίτσι, στη μικρή Λίλυ, σε σένα και σε όλους τους ψυχίατρους και ψυχολόγους του κόσμου!

Πόπη από Καλλιόπη

(Αγαπητή Πόπη, ωραία τα έγραψες στο κομμάτι του κειμένου σου που …δεν δημοσίευσα. Οπότε το κείμενό σου δεν είναι πια μπριάμ γιατί έχει ένα θέμα. Πόπη, είναι πολύ σημαντική υπόθεση να είσαι ψυχολόγος ή ψυχίατρος. Επίσης, πρέπει να είναι πάρα πολύ επίπονο. Πολύ βάρος. Οι καλοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι είναι λίγοι. Δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχολόγο -όλοι οι φίλοι μου έχουν πάει- αλλά έχω βρει τον ιδανικό συγγραφέα-ψυχολόγο, για να «βουτάω» στα βιβλία του, όταν ζορίζομαι. Δεν γράφω ποιος είναι αλλά τον θεωρώ πολύ δικό μου άνθρωπο. Τον αγαπάω. Επίσης, το να γράφεις είναι εξαιρετικά ψυχοθεραπευτικό. Και τα podcast είναι πολύ ψυχοθεραπευτικά. Και τα κείμενα των φίλων που γράφουν στο μπλογκ. Και ο ήλιος. Και η θάλασσα. Και τα πουλιά. Και τα σύννεφα. Και τα χάδια. Και οι αγκαλιές. Και τα φιλιά. Και τα άλλα μετά. Και ο Βασίλης είναι πολύ ψυχοθεραπευτικός. Αλλά δεν το ξέρει. Να είσαι καλά, Πόπη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.