Να ζεις στη φύση, να μαθαίνεις και να γαληνεύεις

Αγαπητέ φίλε Πιτσιρίκο,
Σήμερα σκεφτόμουν τι μπορεί να κάνει τον άνθρωπο πραγματικά ευτυχισμένο.
Πρώτο μου ήρθε η ενασχόληση με τα παιδιά στις ηλικίες πριν κονιορτοποιηθούν από το σύστημα.

Από την στιγμή που θα γεννηθούν, μέχρι τον παιδικό σταθμό και τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.

Που μπορείς να παίζεις μαζί τους, να τραγουδάς, να γελάς, να προσπαθείς να θυμηθείς πώς ήταν, και αναπόφευκτα να κάνεις τη σύγκριση και να αναρωτιέσαι που χάθηκες στην πορεία.

Δεύτερο μου ήρθε η ενασχόληση και η ζωή κοντά στη φύση.

Να πηγαίνεις για μπάνιο -όπως καλή ώρα εσύ- σε ωραία και ήσυχα μέρη, να βουτάς σαν τον Βαγγέλη, να πηγαίνεις για περίπατο στο δάσος και στο βουνό και να ακούς τα πουλιά και τα τζιτζίκια και, γενικά, να είσαι κοντά στην αληθινή ζωή του πλανήτη και όχι στην τεχνητή.

Η ζωή στις πόλεις και τα αστικά κέντρα, όπως έχεις πει σε παλιότερη ανάρτηση, μυρίζει θάνατο πλέον.

Είναι σαν τη Μόρντορ από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και όλοι έχουμε γίνει αιμοβόρα ορκ.

Τρίτο μου ήρθε το να διαβάζεις βιβλία και να ταξιδεύεις.

Είναι ταξίδια και τα δυο και μπορείς -μέσα από αυτά- να δεις την οπτική, τα αισθήματα και τη ζωή άλλων ανθρώπων και μέσα από το πως οι άλλοι προσπαθούν να ζήσουν με διαφορετικό τρόπο να ανακαλύπτεις πράγματα που πιθανόν να έχεις μέσα σου και να μην το ξέρεις.

Μέσα από τα μάτια των άλλων να βλέπεις νέους δρόμους που οδηγούν σε μεγαλύτερη αυτογνωσία και ψυχική γαλήνη.

Και τέλος, το να μαθαίνεις πώς να κάνεις πράγματα.

Να ζωγραφίζεις, να μαστορεύεις, να καλλιεργείς, να πετάξεις αεροπλάνο ή ό,τι τραβάει του καθενός και της καθεμιάς το ταλέντο.

Όλα τα παραπάνω να τα μαθαίνουμε από παιδιά για να μην χαραμίζουμε τη μισή και παραπάνω ζωή μας για να ανακαλύψουμε τα ουσιώδη (αφού ξεσκαρτάρουμε αυτά που μας μαθαίνουν).

Σε μια φράση που τώρα σκέφτηκα, διαβάζοντας τι έγραψα, να μάθουμε ή μάλλον να μην ξεχάσουμε όσο μεγαλώνουμε την ανιδιοτελή αγάπη με την οποία γεννιόμαστε.

Να είσαι καλά και σου εύχομαι να κόψεις βασιλόπιτα με το μαγιό, ξυπόλητος στην παραλία.

Παντελής

Υ.Γ. 1 Πήγα για κούρεμα μετά από αυτές τις σκέψεις και ήταν πάνω στην καρέκλα του μπαρμπέρη ένας κατάξανθος μπόμπιρας. Τον κρατούσε φρόνιμο ο μπαμπάς με διάφορα τεχνάσματα για να τον κουρέψουν και του λέγανε συνέχεια εν χορώ «πόσο καλό παιδί είναι που κάθεται ακίνητο», «ότι όλα τα καλά αγόρια είναι ήσυχα» κλπ. Δεν ξέρω γιατί αλλά με μελαγχόλησε αυτή η εικόνα.

Υ.Γ.2 Νομίζω πως το ιστολόγιο πρέπει να γίνει multilingual σε κάποια στιγμή. Σίγουρα δεν είμαι ο πρώτος που το λέει αυτό. Τόσοι φίλοι αναγνώστες σίγουρα κάποιοι έχουν τις γνώσεις να κάνουν τις μεταφράσεις και να αποδώσουν τα νοήματα. Να γίνει η πιτσιρικοπαρέα universal.

(Αγαπητέ φίλε, στις μεγάλες πόλεις βλέπεις και νιώθεις την παρακμή του ανθρώπινου πολιτισμού. Δεν μου λένε τίποτα οι πόλεις. Ούτε οι μάζες. Είναι όλο το σύστημα λάθος. Ξεκινώντας από το σχολείο. Και συνεχίζει να είναι λάθος. Πρέπει να τελειώνουμε επιτέλους με την δουλειά. Και ο ελεύθερος χρόνος να γίνει χρόνος γνώσης, απολαύσεων και ηδoνών. Αλλά, για να γίνει αυτό, θα πρέπει οι άνθρωποι να θέλουν να είναι ελεύθεροι. Για την ώρα, οι περισσότεροι δεν θέλουν. Θέλουν να είναι δούλοι. Το σέβομαι. Αλλά, αν κάποιος δεν θέλει να πάθει μεγάλη ζημιά, θα πρέπει να προσπαθήσει να αποφεύγει τους πολλούς ανθρώπους. Και να κρατήσει τα παιδιά του μακριά από τους πολλούς ανθρώπους. Γιατί θα τα καταστρέψουν. Το μπλογκ δεν χρειάζεται να γίνει πολύγλωσσο. Αν κάποια κείμενα πρέπει να μεταφραστούν, αργά ή γρήγορα θα βρεθούν αυτοί που θα τα μεταφράσουν. Κάποια δικά μου κείμενα έχουν μεταφραστεί. Και αρκετά αποσπάσματα από κείμενά μου, είναι μεταφρασμένα σε τέσσερις γλώσσες στο Eurotopics. Κάποια στιγμή, όταν διαπίστωσα πως δεν θέλω με τίποτα να δουλέψω ξανά σε καθεστωτικό ΜΜΕ -και θα έπρεπε να βρω έναν τρόπο να βιοπορίζομαι χωρίς αφεντικό-, σκέφτηκα να κάνω μπλογκ στα αγγλικά και να αλλάξω και την θεματολογία· δηλαδή, να γράφω για τα πιο σημαντικά παγκόσμια θέματα. Αλλά αφενός δεν μπορώ να γράψω σε καμία άλλη γλώσσα όπως γράφω στα ελληνικά -βέβαια, αυτό λύνεται με μερικούς καλούς μεταφραστές, και υπάρχουν πολλοί και πρόθυμοι- και αφετέρου δεν ήταν κάτι που επιθυμούσα. Ξέρω τι πρέπει να γράψω για να με μεταφράσουν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Αν βαρεθώ τις παραλίες και την ξυποληταρία, μπορεί να το γράψω. Σας ευχαριστώ για την όμορφη ευχή σας. Θα κόψω τη βασιλόπιτα χωρίς μαγιό, γιατί δεν θα έχει κόσμο στην παραλία. Θα είναι όλοι πολύ «απασχολημένοι». Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.