Περί μίσους (must read)

Γειά σου και πάλι πολυαγαπημένε μου Πιτσιρίκο.
Εκεί που καθόμουν ήσυχα και ωραία, έγραφα τη μουσική μου, με φανταζόμουν σταρ του διεθνούς συστήματος να βρίσκω τη θέση μου και εγώ ανάμεσα στις μεγάλες μορφές της σύγχρονης ανεξάρτητης σκηνής και λοιπά, μια σειρά από ατυχείς συγκυρίες με έκανε να πάρω το κινητό στα χέρια.

Μιας και το είχα λοιπόν, λέω «δεν ρίχνω μια ματιά και στο αγαπημένο μου μπλογκ;».

Τι το ήθελα; Διαβάζω το κείμενο του Ηλία και πάει στο διάολο η μουσική για λίγο.

Δεν πιστεύω πως είμαι καμία αυθεντία στην ανθρώπινη φύση επειδή είμαι ψυχίατρος.

Έχω το εξής πλεονέκτημα όμως:

Εδώ και χρόνια ακούω ανθρώπινες ιστορίες με έναν τρόπο που δεν τις είχα ακούσει πριν.

Ήδη, παλιότερα, ο κόσμος μου ανοιγόταν εύκολα, όπως και σε εσένα Πιτσιρίκο, και φαντάζομαι σε πολλούς από τους αναγνώστες.

Έχω γνωρίσει πολύ κόσμο, πάρα πολύ. Η διαφορά με το πριν, όμως, είναι στο ποιος σου ανοίγεται.

Άλλο πράγμα όταν μου ανοιγόταν η κοπελίτσα που βλεφάριαζα και ήθελε έναν φίλο να τα πει.

Άλλο όταν μου ανοιγόταν η φίλη της κοπελίτσας, η οποία με τη σειρά της με βλεφάριαζε και σκεφτόταν «καλά ρε μ@λάκα, δεν έχεις ελπίδα, στραβός είσαι;».

Διαφορετικό, όταν μου ανοιγόταν ο μπασίστας του γκρουπ ή ο κολλητός του συμφοιτητή που γνώρισα στην πανκ συναυλία.

Το παιχνίδι αλλάζει ριζικά, όταν σου ανοίγεται ο τύπος που είναι μέλος των Hell’s Angels και έχει τατουάζ σβάστικες και κελτικούς σταυρούς στα χέρια, καθώς και ένα διακριτικό δεκάποντο τατουαρισμένο SS που ξεκινάει από το αυτί και φτάνει στην κλείδα.

Άνθρωποι που κακοποιήθηκαν σωματικά, ψυχικά και σεξoυαλικά από οικείους τους.

Διαφορετικό, όταν σου μιλάνε αυτοί που σε ψύχωση από αμφεταμίνη έκοψαν τον λαιμό του γκόμενου της αδερφής και διάφοροι άλλοι συμμορίτες που έχουν γίνει παρανοϊκοί από συνδυασμό ναρκωτικών και φόβου για αντεκδίκηση για τρομερά πράγματα που έχουν κάνει στη νύχτα.

Προσοχή στη διαφορά:

Δεν μιλάνε μεταξύ τους στην καφετέρια και τους ακούς, δεν γράφουν σε φόρουμ, δεν αναπαράγουν συνθήματα.

Όλοι έχουν ακούσει τους ναζί και τους τραμπούκους του γηπέδου να λένε τα δικά τους δημόσια.

Εκεί αντιπροσωπεύουν μια ιδεολογία, μια ομάδα ή οτιδήποτε άλλο. Έχουν μια εικόνα να συντηρήσουν.

Να κάθεσαι απέναντι, να σε κοιτάει στα μάτια και να σου λέει τον πόνο του, αυτό είναι άλλη υπόθεση.

Αν δεν είσαι ψυχίατρος, δεν το έχεις κάνει αυτό. Αποφεύγεις συστηματικά να βρεθείς μόνος σου με έναν τέτοιο άνθρωπο.

Αν έχεις κάποια άλλη ειδικότητα, σου λέει για τον πόνο στο σώμα του, όχι στο μυαλό του.

Ένα μέρος από αυτούς είναι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες.

Για να το θέσουμε πολύ απλά, το μυαλό τους είναι προγραμματισμένο για να κάνει το κακό χωρίς τύψεις και φραγμούς.

Βλέπεις πως, ακόμα και σαν γιατρό, προσπαθούν να σε φοβίσουν, να σε χειριστούν για να πάρουν αυτό που θέλουν.

Πολύ μικρό ποσοστό όμως, ευτυχώς.

Αυτοί οι άνθρωποι μπαίνουν, όμως, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο.

Μεγάλωσαν μέσα στον φόβο, στη βία και στο μίσος.

Νομίζει κανένας πως ο μπαμπάς και η μαμά τους έλεγαν να σέβονται τα παιδάκια στην τάξη, να αγαπάνε τα ζώα και να φερθούν όμορφα στην κοπέλα τους;

Αλκοολικοί και τοξικομανείς γονείς που τσάκιζαν σωματικά και ψυχικά τα παιδιά τους. Κόσμος με παρανοϊκες ιδέες και διαταραχές προσωπικότητας που δεν πήρε ποτέ τη βοήθεια που χρειαζόταν.

Η καλοσύνη εκλαμβανόταν σαν αδυναμία, και το χειρότερο ήταν πως ήταν όντως αδυναμία στο περιβάλλον τους.

Αν ήσουν ευγενικός και ήρεμος, σε έτρωγε η μαρμάγκα στα δέκα σου χρόνια.

Η βία είναι ο φυσιολογικός μηχανισμός αυτοάμυνας και επιβίωσης.

Σε αυτά τα παιδιά αναπτύσσεται υπέρμετρα επειδή κληρονομούν μέρος από τα γονίδια των βίαιων γονιών τους και παράλληλα μεγαλώνουν σε περιβάλλοντα που αυτά τα γονίδια ευνοούν την επιβίωσή τους.

Το αργό και χορτοφάγο τσιτάχ πρέπει να υιοθετηθεί για ζώο συντροφιάς, στην φύση δεν έχει θέση, αν δεν του αρέσει η γεύση της γαζέλας και αν δεν μπορεί να τρέξει με 100 χλμ/ώρα.

Κληρονομεί όμως τα γονίδια που έχει και μεγαλώνει με τη μαμά του, η οποία του μαθαίνει πως η ζωή της γαζέλας δεν έχει καμία αξία.

Ο φόβος και το άγχος, ο φόβος του φόβου όπως έχω ξαναγράψει, μαστίγωναν αυτά τα παιδιά από την ηλικία που εμείς παίζαμε με τις κουδουνίστρες. Οι επιλογές τους ήταν μηδαμινές.


Ο φόβος ωθεί στη βία.

Δεν είμαστε ζώα, θα πει κάποιος.

Συμφωνώ.

Γι’ αυτό στην βία φορέσαμε τη μάσκα της ιδεολογίας, της θρησκείας, της ομάδας.

Έχει κάποιο λόγο ύπαρξης τώρα, σου το είπε ο θεός και η πατρίδα και η πανάθα.

Δεν είναι πως φοβάσαι τα πάντα -γι’ αυτό έχεις ανάγκη να οπλοφορείς, να είσαι γομάρι από τα αναβολικά και το kickboxing και πας σε ομάδες των δέκα-, είναι γιατί είσαι πατριώτης.

Έτσι λες.

Όχι, είναι γιατί το βράδυ, όταν είσαι μόνος σου, θυμάσαι τον πατέρα σου να κοπανάει τη μάνα σου μέχρι να την αφήσει μισοαναίσθητη και να σε αφήνει νηστικό για να πάει να παίξει χαρτιά και να πιει.

Και φοβάσαι, γιατί πας να παρηγορήσεις την μάνα σου, και σε τσακίζει στο ξύλο επειδή μοιάζεις με τον πατέρα σου.

Φοβάσαι γιατί το γατάκι που μάζεψες μικρός και αισθάνθηκες τη ζεστασιά να σε πλημμυρίζει το κλώτσησε ο μεγάλος σου αδερφός και το πέταξε από το μπαλκόνι.

Γιατί το κοριτσάκι που σου άρεσε γέλασε μαζί σου και μαζί όλες οι φίλες σου και οι φίλοι σου.

Την απόρριψη φοβάσαι, το σκοτάδι και το ξύλο στο σπίτι σου και την ντροπή της επόμενης ημέρας, που οι γειτόνισσες που άκουγαν την βραδινή φασαρία σε κοίταζαν με περιφρόνηση.

Έλεγαν στα παιδιά τους να μείνουν μακριά σου, και, αν έκαναν καμιά στραβή, έλεγαν πως εσύ τα παρέσυρες.

Φοβάσαι που θα πάτωνες στο σχολείο και κανείς δεν θα νοιαζόταν. Ούτε οι συμμαθητές, ούτε οι γονείς, ούτε οι δάσκαλοι.

Δεν ήσουν και το πιο κοφτερό μαχαίρι και σου έλειπαν και οι ικανότητες να καταλάβεις γιατί το πράγμα πάει όπως πάει.

Όταν ο πατέρας σου δεν έχει δουλειά, τα ρίχνει στους ξένους που τις πήραν όλες.

Όταν η ουρά είναι μεγάλη στο νοσοκομείο, είναι γιατί ήρθαν οι ξένοι.

Αυτοί φταίνε για όλα.

Μαζί με τον φόβο, σε έμαθαν πως η αγάπη και η συμπόνια είναι αδυναμία, ο έρωτας διαστροφή και αμαρτία, το κέρδος και η ιδιοκτησία οι μόνοι λόγοι για να σε σέβονται και να σέβεσαι.

Πήρες κάποια από τα άσχημα ήδη στην κοιλιά της μάνας σου με τα γονίδια, και τα υπόλοιπα τα έμαθες στην πορεία.

Είναι μεγάλη η αλυσίδα των πατεράδων και των παιδιών που καταλήγει στο αποτέλεσμα αυτό.

Εμείς που χαιρόμαστε ή δεν χαιρόμαστε για τον θάνατο των φασιστών και που δεν βγαίνουμε να τους κυνηγήσουμε το βράδυ είμαστε αυτοί που είχαμε την τύχη να γεννηθούμε και να μεγαλώσουμε διαφορετικά.

Παρεμπιπτόντως, και στην Ιταλία και στη Σουηδία υπήρξαν οργανωμένες βίαιες –πολύ βίαιες- ενέργειες κατά των ακροδεξιών.

Στο γιατί τα φαινόμενα αυτά δεν είναι εκτεταμένα, αναρωτηθείτε ποιών την πλευρά πήρε το κράτος και η αστυνομία και έχετε την απάντησή σας.

Αλλά και ανάμεσά μας σίγουρα κρύβονται αυτοί που, όταν θα έρθει η «επανάσταση», θα στείλουν τους χθεσινούς τους γείτονες και συναδέλφους στα γκούλαγκ και θα τους εκτελέσουν μαζικά στα killing fields, θα τους ρουφιανέψουν στην Stasi και στην KGB για να καταλήξουν στις υπόγες.

Όχι από ιδεολογία ή για κέρδος, αλλά επειδή μέσα τους θα έχει νικήσει ο φόβος.

Κάποιοι λίγοι θα είναι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες, αλλά μεγάλωσαν σε περιβάλλον που δεν ευδοκίμησε και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία.

Η αγάπη δεν θα σώσει τον κόσμο, αν αυτό ήταν αλήθεια τότε ο Χριστιανισμός θα είχε συντρίψει τον καπιταλισμό.

Δεν είπα ποτέ πως θα σώσει τον κόσμο η αγάπη.

Θα σώσει εμένα από το μίσος όμως, πράγμα που το θεωρώ μεγάλο κέρδος.

Αν σώσει και το παιδί κάποιου που βρίσκει στην συμπεριφορά μου λίγη από την αγάπη που δεν βρήκε σπίτι του, είμαστε δυο κερδισμένοι.

Ούτε ο Χριστιανισμός βάλθηκε να σώσει τον κόσμο· τσέπες γεμίζει, προπαγανδίζοντας μίσος στο όνομα της αγάπης.

Άσε που, χωρίς να είμαι και ειδικός επί του Χριστιανισμού, αυτά που είναι για τον Καίσαρα θα αποδωθούν στον Καίσαρα έλεγαν εξ αρχής οι χριστιανοί, δεν μίλησαν ποτέ για αλλαγή του συστήματος.

Από τη στιγμή που η τράπεζα, ο Καίσαρας και η οποιαδήποτε εξουσία απαιτεί αίμα για να λειτουργήσει, δεν θα τους πάει κόντρα ο θεός και η θρησκεία.

Έτσι χάνεται η κουτάλα;

Περί αποστασιοποίησης και αποδοχής, επειδή με αυτά που λέω τον τελευταίο καιρό παρατηρώ πως είναι εύκολο να φανταστεί κανείς πως εγώ αποστασιοποιούμαι πίσω από ένα προσωπείο αποδοχής, έχω να πω το εξής:

Δεν «αποδέχομαι» τον φασισμό, την βία, την διαφθορά και τα λυντσαρίσματα.

Ούτε την εκμετάλλευση του ανθρώπου, τον ρατσισμό και την πείνα, την εκπόρvευση και την κακοποίηση των γυναικών, ούτε τους μαζικούς θανάτους των προσφύγων στην μεσόγειο αποδέχομαι.


Αυτό που αποδέχομαι είναι η πραγματικότητα, πως αυτά τα πράγματα υπάρχουν εδώ και εκατοντάδες χρόνια και τέλος δεν φαίνεται πουθενά.

Αποδέχομαι την αδυναμία μου και την ανικανότητά μου να επηρεάσω πάνω από μια χούφτα ανθρώπων που με ακούνε και μου μιλάνε.

Αποδέχομαι την αδυναμία και την έλλειψη επιθυμίας για αλλαγή των πολιτικών, προσώπων, οργανώσεων και συστημάτων να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα.

Αποδέχομαι πως ο σκοπός ύπαρξής τους είναι μόνο σαν μέσο για απόκτηση και διατήρησης της εξουσίας, και έχω σταματήσει να ελπίζω στην αλλαγή μέσα από τα δοκιμασμένα σκατά που κάθε τόσο μας πλασσάρονται με μικρές παραλλαγές.

Αποδέχομαι πως είμαι ένας ανάμεσα σε 7,6 δισ. ανθρώπινες μονάδες και πως οι ιδέες μου, οι σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου έχουν την δύναμη να επηρεάσουν το 1/7,600,000,000 της πραγματικότητας αυτής αν το θέσουμε τελείως αναλογικά.

Αν το βάλεις οικονομικά, γ@μησέ τα, και, αν το βάλεις στρατιωτικά, μπορώ να φτιάξω σε δύο λεπτά ένα φυσοκάλαμο από στυλό μπικ και να σου ρίξω με φοβερή ακρίβεια σαλιωμένα χαρτάκια στο μάτι.

Δεν με λες και υπερδύναμη.

Αποδέχομαι τέλος, πως κάποτε, αντί να μιλάμε για μικρόβια που προκαλούσαν μεμονωμένες ασθένειες και ολόκληρες επιδημίες, μιλούσαμε για οργή Θεού.

Αποδίδαμε βιολογικά και φυσικά φαινόμενα σε κάτι ανύπαρκτο και για το οποίο γράφτηκαν βιβλία, πήρε όνομα, μορφή, δημιούργησε κώδικες ηθικής και συμπεριφοράς και επηρέασε την πορεία του ανθρωπίνου πολιτισμού.

Η διαφορά με τις ακραίες ψυχικές νόσους, διαταραχές προσωπικότητας, νευροψυχιατρικές καταστάσεις κλπ, που έχουν δημιουργήσει ιδεολογίες για τις οποίες γράφτηκαν βιβλία, πήραν όνομα και δημιούργησαν κώδικες ηθικής και συμπεριφοράς όπως ο φασισμός, είναι ελάχιστη στα μάτια μου.

Όσο η πανούκλα είναι αποτέλεσμα της οργής του θεού για τις αμαρτίες μας, άλλο τόσο και η αντικοινωνική και βίαιη συμπεριφορά ενός ακραίας βαρύτητας μη θεραπευόμενου ψυχικού νοσήματος είναι αποτέλεσμα του φασισμού.

Μπορείς να την αποδώσεις εκεί, αλλά δεν προκαλείται από αυτό.

Όπως οι φτωχοί υπέφεραν περισσότερο από τις σωματικές ασθένειες λόγω των κακών συνθηκών, πείνας, έλλειψης περίθαλψης, έτσι και οι ψυχιατρικές ασθένειες εκδηλώνονται με μεγαλύτερη βαρύτητα στους φτωχούς για τους ίδιους λόγους.

Όχι περισσότερο απαραίτητα, αλλά οι συνέπειές τους είναι πιο καταστροφικές.

Το άγχος και η αδιαφορία για την ψυχική νόσο είναι ό,τι η πείνα και το κρύο για την σωματική. Την θεριεύει.

Δεν θα δεις εύκολα παιδιά εφοπλιστών να κυνηγάνε μετανάστες τα βράδια.

Πρώτα γεννήθηκε ο άνθρωπος, μαζί του η βία σαν μέσο αυτοσυντήρησης και σαν αποτέλεσμα νόσου, και μετά οι ιδέες.

Δεν ήταν πως πριν διατυπωθούν βίαιες ιδεολογίες ζούσαν όλοι ειρηνικά και κανείς δεν σκότωνε αν δεν ήθελε φαγητό.

Το ότι δεν υπάρχουν βίαια ζώα στην φύση χωρίς λόγο δεν ισχύει, απλά δεν πάνε μακριά γιατί τρώνε το κεφάλι τους γρήγορα.

Άλλο να πλακώνεσαι μόνο για το φαγητό και άλλο επειδή είναι το μόνο πράγμα που έχεις στο μυαλό σου.

Στη φύση έχουν όλοι νύχια και δόντια, τον βρίσκεις τον δάσκαλό σου πολύ γρήγορα, δεν παίρνεις αποβολές, πας αναμορφωτήριο και φυλακή.

Σε έχουν φάει σαν κουτάβι και τέρμα.

Εκτός αυτού, δεν μπορεί το ζώο να μιλήσει με μερικά άλλα ζώα που έχουν το ίδιο πρόβλημα και να τα πείσει πως κάποια άλλα είναι κατώτερα και αξίζει να τα σκοτώνουν για πλάκα, ή γιατί έτσι είπε ο θεός.

Εξού και γλιτώνουν την ρετσινιά του φασισμού και την θρησκεία.

Πίσω στον homo sapiens.

Σίγουρα, όταν σου την πέσει ο άλλος, δεν ρωτάς σε ποιόν θεό πιστεύει, αν είναι φασίστας ή όχι, ούτε το χρώμα και το διαβατήριο κοιτάς.

Δεν του παίρνεις οικογενειακό ιστορικό και εξετάζεις την συνύπαρξη νευροψυχιατρικής διαταραχής με ουσιοεξάρτηση και προβληματική παιδική ηλικία και ενδοοικογενειακή βία.

Αμύνεσαι. Αλλά αυτό, όταν κινδυνεύεις.

Παιδιά δεν έχω και δεν θέλω· αν είχα, όμως, θα προσπαθούσα να τα μάθω να απεχθάνονται τον φασισμό και όλες τις ιδεολογίες και συμπεριφορές μίσους και βίας, να απεχθάνονται το κέρδος σε βάρος της δυστυχίας των άλλων, αλλά να αναρωτιούνται αν ο μπαμπάς του φασίστα, του ταλιμπανοχριστιανού και του δολοφόνου, τον αγαπούσε όπως εγώ αυτά, ή αν τον μεγάλωσε μέσα στον φόβο.

Είναι τα πάντα βιολογικά στην βάση τους, ακόμα και οι ιδεολογίες;

Μπορεί και όχι, αλλά μπορεί και τις ασθένειες να τις στέλνει ο θεός για τις αμαρτίες μας σε μορφή μικροβίων τελικά.

Πάλι πολλά έγραψα.

Δεν έχω σκοπό να πω σε κανέναν ούτε πώς να σκεφτεί, ούτε πώς να μεγαλώσει τα παιδιά του.

Γράφω και λέω απλά τις σκέψεις μου.

Την αγάπη μου από την βροχερή Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Κάπου έγραψε ο ΝΙΖ «οι αναγνώστες θα νομίζουν ότι χρειάζομαι ψυχιατρική υποστήριξη». Για ποιο λόγο χρειάζεται ψυχιατρική υποστήριξη κάποιος που δεν βλάπτει τον εαυτό του ή τους άλλους και που ταυτόχρονα αισθάνεται καλά για αυτό που είναι και για αυτό που κάνει; Μάλλον ο ΝΙΖ πρέπει να υποστηρίξει εμάς! Tip of the hat, my dear sir.

Υ.Γ.2 Αναστασία, βάστα γερά!

(Βασίλη, ανεβάζω το κείμενό σου σε ένα μπαρ δίπλα στην θάλασσα και πανηγυρίζω. Ο άνεμος μαστιγώνει αλύπητα μπαρ και ανθρώπους -από διαφορετικές χώρες-, ο ήλιος έχει διώξει όλα τα σύννεφα και κυριαρχεί, ενώ η μουσική είναι funk. Βασίλη, το πόσο με έχεις βοηθήσει με τα κείμενά σου, δεν το φαντάζεσαι. Σου στέλνω την αγάπη μου, από το πολύ ζωντανό Αιγαίο που ενώνει τους ανθρώπους. Φιλιά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.