Προσεχώς ανοικτόν (μέρος δεύτερο)

Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Μια μικρή αναποδιά μας κρατά ακόμα εδώ. Τεχνικές δυσκολίες. Στο μυαλό μου πάντα το
στέκι και το διαδικαστικό. Ήδη, τα πρώτα βήματα έχουν γίνει το πρώτο πλέγμα εξωχώριων εταιρειών έχει στηθεί. Το απαραίτητο δίχτυ προστασίας απλώνεται. Πρωταρχικός στόχος η
ανεξαρτησία του. Πολλές φορές σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο.

Όμως, τότε ξαφνικά έρχεται στο μυαλό μου η εγγονή μου. Αξίζει με όποιο τίμημα. Είμαι εδώ κάτω, βλέποντας θλιμμένα βλέμματα, παιδικά βλέμματα στο κενό.

Ο προγραμματισμός λέει ότι τέλος 2019 θα ανοίξουμε.

Εγώ θα είμαι πίσω σίγουρα καλοκαίρι 2019.

Φυσικά, την καβάτζα μου στην Ασία δεν θα την αφήσω, απλόχερα με δεχτηκε χωρίς γιατί και πώς.

Άλλωστε, δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τον τρόπο ζωής μου· απλά, θα μεταφέρω κάποια πράγματα πια πίσω.

Ξέρω ότι θα είναι δύσκολο το εγχείρημα σε κοινωνίες που το μίσος επικρατεί.

Η ελληνική κοινωνία, όπως και όλες οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, έχουν πλέον περάσει σε άλλο
επίπεδο.

Ο φασισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία.

Εγώ δεν χαϊδεύω τα αυτιά κανενός· για κάθε νεκρό εδώ κάτω την Αφρική, στην Ασία, κάθε πνιγμένο στη θάλασσα, στη διπλανή του πόρτα, στις γέφυρες από κάτω στις μητροπόλεις του καπιταλισμού, ένοχος ειναι ο κάθε πολίτης της Ευρώπης.

Κανείς δεν είναι αθώος.

Ο καπιταλισμός έχει διαβρώσει όλη την κοινωνία, η ομοιομορφία και ο τρόπος σκέψης
δεν διαφέρει.

Εγώ, προσωπικά, δεν αποδέχομαι ούτε και παραιτούμαι.

Ο ανθρωπισμός, η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια δεν επιδέχονται εκπτώσεις και κατά περίπτωση αντιμετώπιση.

Το καπιταλιστικό σύστημα εχει κανόνες.

Όμως, επειδή κάποιες φορές και αυτοί οι κανόνες πρέπει να παραβιάζονται -για να μπορεί να εξελιχθεί- έχει δημιουργήσει τρυπούλες.

Δεν πιστεύω ότι το σύστημα θα πέσει μόνο του λόγω ανισομέρειας και αδιεξόδων, δεν
πιστεύω ότι μπορεί να πολεμηθεί από μέσα.

Όταν βρίσκεσαι μέσα σε αυτό γίνεσαι μέρος του και συνένοχός του.

Έτσι και εγώ, έχω επιλέξει να ζω έξω από αυτό και παράλληλα.

Να εκμεταλλεύομαι αυτές τις τρυπούλες, να εισβάλλω να πλιατσικολογώ και να φεύγω.

Σε αυτό το μήκος κύματος, θα λέιτουργήσει και το στέκι.

Να φοροαποφεύγει χωρίς να κάνει φοροδιαφυγή, να μπορεί να είναι ανεξάρτητο χωρίς καμμία αρχή να μπορεί να το κλείσει και, φυσικά, να θεωρείται ξένη επένδυση στην Ελλάδα.

Όταν πρωτοανοίξουμε, θα μου επιτρέψετε να εκθέσω τις φωτογραφίες της ψυχής μου τυπωμένες σε άσπρο μαύρο.

Φωτογραφίες από όλο τον κόσμο, φωτογραφίες πόνου, χαράς, ελπίδας.

Κάποιες φορές θα έρχονται προσωπικότητες της δικής μου ζωής να μιλάνε και να βοηθάνε στην κατανόηση ενός διαφορετικού μοντέλου ζωής έξω από συμβατικότητες και παραδοχές.

Χωρίς πτυχία και μεταπτυχιακές σπουδές στα διάφορα πανεπιστημιακά παραρτήματα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής κοινωνίας.

Θα πω κάτι απλό, ο φίλος μου έχει ένα μικρό αγρόκτημα που βασίζεται στην πολυκαλλιέργεια και στην ισομερή κατανομή.

Κάποιοι από εμάς, ίσως να μπορούσαν να το εφαρμόσουν.

Σε γενικές γραμμές, θα δίνουμε πληροφορίες για το πώς μπορεί κάποιος να ζει έξω από τα
δεδομένα στην πραγματική ζωή σε αυτή που εμείς επιλέγουμε να ζήσουμε και όχι σε αυτή που μας οδηγούν.

Φυσικά, θα είναι ανοικτό σε όποιον θέλει να συνεισφέρει σε αυτόν τον διάλογο.

Και επειδή ζούμε στον καπιταλισμό, παρ’ όλο που εμείς θα φτιάξουμε τους δικούς μας
κανόνες, θα βλέπουμε στην πράξη το πώς θα τον εκμεταλλευόμαστε, ώστε τελικά να επιβιώνουμε εις βάρος του.

Θέλω να πω και κάτι προς φίλους που διαβάζουν τα κείμενά μου, ότι εγώ δεν κάνω τίποτα σοβαρό, απλά ακολουθώ ένα τρόπο ζωής που βασική της μέριμνα είναι να ορίζω αποκλειστικά εγώ τη ζωή μου.

Να είμαι ανεξάρτητος και φυσικά να έχω μια γεμάτη ζωή.

Γιατί, όπως λέει και ο πιτσιρίκος, μια την έχουμε, δεύτερη δεν έχει.

Μπορώ να πω ότι πια το ένιωσα, όταν έπιασα στα χέρια μου την εγγονή μου.

Δεν ξέρω αλλά, όταν την έσφιξα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, κατάλαβα ότι ο
κύκλος μου ολοκληρώθηκε.

Υπάρχουν κάποια άσματα τα οποία αποτυπώνουν κατά τον καλύτερο τρόπο τις διάφορες εκφάνσεις της ζωής.

Έτσι, σήμερα, θα κλείσω αυτό το κείμενο με κάποια λαϊκά τραγούδια γραμμένα από ανθρώπους που έζησαν έντονα τη δική τους ζωή, με το δικό τους τρόπο.

Παρεξηγημένοι και έξω από αυτό που αποκαλουμε ως είθισται.

Είχαν τους δικούς τους απαράβατους κανόνες, που για τους πολλούς τους οδήγησαν και
στην καταστροφή με βάση τα δικά τους πρότυπα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι είχαν το δικό τους απαράβατο αξιακό κανόνα αντιθετο στην συμβατικότητα.

– Η πιο μεγάλη ώρα (Άκης Πάνου)

– Ο δρόμος είναι δρόμος (Άκης Πάνου)

– Είμαι αητός χωρίς φτερά (Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου – Μάνος Χατζιδάκις)

– Δύο πόρτες έχει η ζωή (Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου – Στέλιος Καζαντζίδης)

NIZ
Dalat

Υ.Γ. Για να μην ξεχάσω, η φιλανθρωπία είναι το άλλοθι της κοινωνίας, και ένας καλός
τρόπος φοροαποφυγής των εχόντων. Το πού πάνε τα χρήματα όταν δίνονται σε κάποια
οργάνωση, είναι εύκολο να το δει κάποιος από τις οικονομικές καταστάσεις αυτών των
οργανώσεων. Περίπου το 70% πάει σε λειτουργικά έξοδα. Δεν το λέω εγώ, είναι δημοσιευμένα και, αν κάποιος γνωρίζει στοιχειωδώς να διαβάζει ισολογισμούς μπορεί να το δει.

(Αγαπητέ φίλε, το αδύναμο σημείο του καπιταλισμού -εκτός του ότι δεν μπορεί να είναι παραγωγικός σε όλο τον κόσμο- είναι ότι φτιάχνονται «κανόνες» προς όφελος των ισχυρών, αλλά αυτούς τους «κανόνες» μπορούν να τους εκμεταλλευτούν και οι υπόλοιποι, αν έχουν το μυαλό, ένα μικρό κεφάλαιο, πρόσβαση στα βασικά, και μπορούν να βρίσκουν τις «τρύπες». Δεν θα πω παραδείγματα, για να μη χαλάσω την πιάτσα. Με το καλό το στέκι. Ο Βασίλης στα Δωδεκάνησα, εσύ στέκι στην Ελλάδα, οπότε να φύγω εγώ για να μην είμαστε όλοι εδώ. Δεν γράφω άλλα. Θα σου αφιερώσω κι εγώ ένα τραγούδι που αγαπάνε και τα σπλάχνα μου.

Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.