Συνεχίζουν να πλακώνονται Άγγλοι και Γάλλοι ψαράδες για τα χτένια της Μάγχης

Πιτσιρίκο, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Γάλλων και Βρετανών ψαράδων για να μπει ένα τέλος στον «πόλεμο των χτενιών» στη θάλασσα της Μάγχης κατέρρευσαν, όπως ενημερώνει ο Guardian.

Παρά τις προσπάθειες για να δοθεί αποζημίωση στους Βρετανούς, έτσι ώστε να μην ψαρεύουν μαλάκια στη διαφιλονικούμενη περιοχή, την εποχή που απαγορεύεται βάσει νόμου η αλιεία για τους Γάλλους.

Οι συνομιλίες ολοκληρώθηκαν χωρίς συμφωνία, με κίνδυνο να σημειωθούν νέες αψιμαχίες βόρεια της Νορμανδίας.

Έγινε λόγος για «απογοητευτική εξέλιξη» και ότι «κανένας δεν θέλει να δει συγκρούσεις στη θάλασσα», ενώ ο υπουργός Τροφίμων και Γεωργίας της Γαλλίας Stephan Travert εξέφρασε με τη σειρά του τη λύπη του και χαιρέτισε τις προσπάθειες των Γάλλων ψαράδων να προτείνουν μία λογική αποζημίωση.

Οι συνομιλίες άρχισαν μετά τα επεισόδια που είχαν σημειωθεί τις προηγούμενες εβδομάδες, όταν 35 γαλλικά αλιευτικά επιτέθηκαν σε πέντε βρετανικά με πέτρες και καπνογόνα.

Τα βρετανικά σκάφη μπορούν να ψαρεύουν στην περιοχή όλο τον χρόνο, αλλά για τα γαλλικά απαγορεύεται η αλιεία χτενιών από τις 15 Μαϊου ως την 1η Οκτωβρίου για τη διατήρηση των ιχθυοαποθεμάτων.

Απαγορεύεται επίσης και βρετανικά σκάφη μεγαλύτερα των 15 μέτρων να ψαρεύουν στην περιοχή, αλλά μπορούν να το κάνουν τα μικρότερα.

Οι βάσεις για μία συμφωνία τέθηκαν στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα, προκειμένου τα μικρά βρετανικά σκάφη να δεσμευτούν ότι δεν θα ψαρεύουν στην περιοχή, την περίοδο που απαγορεύεται η αλιεία για τους Γάλλους.

Αλλά, τελικά, οι δύο πλευρές δεν συμφώνησαν στο ύψος της αποζημίωσης που θα έπαιρναν οι Βρετανοί ψαράδες και θεώρησαν πολύ υψηλή οι Γάλλοι συνάδελφοί τους.

Τα χαμένα της υπόθεσης είναι φυσικά τα άτυχα όστρακα που αποδεκατίζονται.

Θυμάμαι τις πρώτες φορές που πήγα Σαλαμίνα, μου είχε κάνει εντύπωση ότι στις δυτικές ακτές της ο βυθός ήταν σπαρμένος με πεθαμένα δίθυρα μαλάκια, κυρίως μαργαριτοφόρα στρείδια, αλλά και γυαλιστερές, κυδώνια, μεθύστρες και μύδια.

Και η αιτία αυτής της οικολογικής καταστροφής είναι τα αλιευτικά εργαλεία που σαρώνουν τον πυθμένα, ξεριζώνοντας και ό,τι υπάρχει σε αυτόν.

Τουλάχιστον στη νότια Σαλαμίνα δεν είναι τόσο έντονο το φαινόμενο.

Επίσης, έκλεισαν και τα μπιτσόμπαρα (άντε και στα δικά μας, στο Θυμάρι).

Βέβαια, παραμένει ένας στόλος από πετρελαιοφόρα απέναντι από την ακρογιαλιά. Ακόμα κι έτσι, όμως, τα νερά έχουν πολλή διαύγεια με βοριά.

Όπως φαίνεται και από τις υποβρύχιες λήψεις, με τις γόπες και τις μαυρολίτσες να κλέβουν την παράσταση.

Και τα μελανούρια, τους κακαρέλους, τους κέφαλους, τις σάλπες, το μπαρμπούνι και τους σαργούς να συμπληρώνουν το πολύχρωμο μωσαϊκό στους όμορφους βυθούς.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, έχω γνωρίσει τον Πιέρ Υβ Κουστώ, τον γιο του Ζακ Υβ Κουστώ, και μου έχει εξηγήσει τι κάνει η υπεραλιεία. Πλάκα έχει ο εθνικισμός στους ψαράδες. Που, βέβαια, έχει να κάνει με την κονόμα. Εγώ δεν τρώω ψάρια γιατί τα αγαπάω. Τα ψάρια είναι καλά. Και σε κοιτάνε με αγάπη. Κάθε πρωί που βουτάω, η θάλασσα είναι γεμάτη ψάρια. Και κολυμπάνε γύρω μου. Πολύ κοντά μου. Μετά κάπου πάνε. Να είστε καλά και να βουτάτε. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.