Δύσκολα

Στην Ιταλία, οι ευρωπαϊκές ελίτ κρατούν την ανάσα τους και οι απελπισμένοι -που τους «αμφισβητούν»- σκεπάζονται τις νύχτες με το πάπλωμα κι απολαμβάνουν τις ονειρώξεις τους.

Δεν πρόκειται, φυσικά, να συμβεί τίποτα το συγκλονιστικό.

Τα σπρεντ του εξωτερικού δανεισμού της Ιταλίας αυξάνονται και οι τράπεζες της χώρας ασφυκτιούν.

Οι αγορές δείχνουν ξανά τα δόντια τους, αφού το προσχέδιο του προϋπολογισμού που η Ρώμη κατέθεσε στις Βρυξέλλες δεν αφήνει την παραμικρή πιθανότητα μείωσης του εξωτερικού χρέους της Ιταλίας κάτω από το 130% (!!!) του ΑΕΠ, όπως προέβλεπαν τα σχέδια αυστηρής λιτότητας της Κομισιόν μαζί με την προηγούμενη κυβέρνηση της γειτονικής χώρας.

Η Ιταλία, βέβαια, είναι αρκετά μεγάλη για να αντιμετωπιστεί όπως η Ελλάδα στο πρόσφατο παρελθόν, το έργο όμως που παίζεται είναι το ίδιο.

Απλά, στην περίπτωση της Ελλάδας, η Αθήνα παραδόθηκε άνευ όρων στους Γερμανούς.

Στην Ιταλία, το «άνευ όρων» μάλλον δεν παίζει, όμως σε λίγες βδομάδες από σήμερα η ακροδεξιά κυβέρνηση της Ρώμης θα συνθηκολογήσει κι αυτή, έχοντας όμως αναγκάσει το ιερατείο των Βρυξελλών και τους αφεντάδες της Ευρώπης στο Βερολίνο να αποδεχτούν ορισμένες από τις απαιτήσεις της.

Είναι πραγματικά παράξενο το πώς πολλοί από τους «προοδευτικούς κι αριστερούς» στην Ευρώπη χαίρονται με τα κατορθώματα των Ιταλών ακροδεξιών που βγάζουν την γλώσσα στους κεντρικούς οικονομικούς σχεδιασμούς της ΕΕ, αλλά σιωπούν ή σφυρίζουν αδιάφορα στην αντιμεταναστευτική, απάνθρωπη και φασιστική πολιτική που εφαρμόζει ο Σαλβίνι με τους συμμάχους του.

Ξεχνούν, βέβαια, ακόμα και τα διδάγματα της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας, παρουσιάζοντας τους ναζί και τους φασίστες μονάχα ως απάνθρωπα κτήνη και στυγνούς δολοφόνους, λες και οι Χίτλερ κι οι Μουσολίνιδες του μεσοπολέμου να μην είχαν συγκεκριμένη οικονομική πολιτική, λες και δεν στηρίχτηκαν στις μεγάλες πολυεθνικές ή δεν στήριξαν τους καπιταλιστές με νύχια και με δόντια, λες και το όραμα της ενιαίας και κοινής ευρωπαϊκής αγοράς δεν περιλαμβανόταν στο οικονομικό πρόγραμμα του Τρίτου Ράιχ.

Στην πραγματικότητα, η εποχή μας δεν είναι και η καλύτερη για εκείνους που αντιλαμβάνονται τα σύγχρονα κοινωνικά αδιέξοδα και τις πολιτικές χρεοκοπίες της εποχής.

Στην Ευρώπη, οι «αριστεροί» αποτελούν πια τις επίλεκτες μονάδες των μηχανισμών της ΕΕ και της Ευρωζώνης, και φυσικά δεν αναφέρομαι κυρίως ή μονάχα στους τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στον ρόλο που διαδραματίζουν ιστορικά κόμματα –πρώην κομμουνιστικά και σοσιαλδημοκρατικά– στην Γερμανία, στην Βρετανία, στην Ιταλία και στην Γαλλία.

Στον αντίποδα, δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές πέρα από τα ακροδεξιά, ρατσιστικά τέρατα που προσφέρουν το αναγκαίο -για τους ολιγάρχες δικτατορίσκους των αγορών- δημοκρατικό άλλοθι επιβίωσης.

Είναι μια δύσκολη εποχή γιατί δεν γίνεται –εφόσον αντιλαμβάνεσαι φυσικά τι συμβαίνει – να ακολουθήσεις την λογική των «ίσων αποστάσεων» από όλους κι από όλα και να είσαι δηλαδή ο μ@λάκας που στέκεται στην μέση.

Δεν είσαι στην μέση, είσαι ανάμεσα.

Είναι μια δύσκολη εποχή γιατί θα πρέπει εσύ ο ασήμαντος -και συνήθως απελπιστικά μονάχος- να στέκεσαι απέναντι κι από τους δολοφόνους των τραπεζών με τα ακριβά κουστούμια και από τους εγκληματίες ρατσιστές της ακροδεξιάς που τάχα μου αντιστέκονται στις επιλογές των αγορών.

Είναι μια δύσκολη εποχή γιατί, σε αυτόν τον πόλεμο μεταξύ των μαφιόζων, είμαστε εξ ορισμού οι μονίμως χαμένοι.

Σαν τον άνθρωπο, στην εμβληματική φωτογραφία που είχες ανεβάσει παλαιότερα, που δεν σηκώνει το χέρι του για να χαιρετήσει ναζιστικά μέσα στο πλήθος που με ενθουσιασμό αποθεώνει την σβάστικα, μέσα στο πλήθος που τον αγνοεί και τον καταδικάζει ταυτόχρονα σε θάνατο.

Παρ’ όλα αυτά, Πιτσιρίκο μου, Venceremos!

Θα νικήσουμε στο τέλος!

Όχι εμείς, βέβαια, μα κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, κάποτε.

Αλλά σήμερα έχουμε κάθε δικαίωμα να αισθανόμαστε θλίψη.

Θλίψη όπως όταν μπαίνει για τα καλά το φθινόπωρο και τελειώνει το καλοκαίρι.

Γνωρίζεις πως το καλοκαίρι θα ξανάρθει, μα υποπτεύεσαι ότι δεν θα είσαι εκεί για να το προϋπαντήσεις.

Μα αν είσαι ακόμα άνθρωπος, στεναχωριέσαι για σένα και χαίρεσαι ταυτόχρονα για εκείνον που έρχεται από το αύριο.

Προς το παρόν, προετοιμάζεσαι για έναν χειμώνα που θα είναι μακρύς και δύσκολος.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, η διάλυση της Ελλάδας λειτούργησε ευεργετικά για χώρες όπως η Ιταλία, που δεν θέλει, βέβαια, να πάθει ό,τι έπαθε η Ελλάδα. Μετά την καταστροφή της Ελλάδας, οι πάντες είναι υποψιασμένοι. Ξέρουν τι θα τους συμβεί αν παραδοθούν όπως οι Έλληνες. Γι’ αυτό λέω συνέχεια πως το παιχνίδι για την Ελλάδα χάθηκε το 2010. Είναι να μην κάνεις την πρώτη υποχώρηση. Μετά, είσαι τελειωμένος. Η Ιταλία είχε πρόβλημα και το 2010 αλλά τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση προτίμησε να «σκάσει» την Ελλάδα, γιατί η Ιταλία ήταν πολύ μεγάλη και η χρεοκοπία της θα απειλούσε την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βέβαια, τα χρόνια πέρασαν και το πρόβλημα της Ιταλίας δεν μπορεί να μείνει πια κάτω από το χαλί. Ηλία, μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε αλλά τα όσα έκαναν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας δεν πέρασαν απαρατήρητα από τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Η ξεπουλημένη και προσκυνημένη Αριστερά της Ελλάδας -που τόσα μεγάλα και επαναστατικά λόγια έλεγε πριν γίνει κυβέρνηση, και προτίμησε τις καρέκλες αντί μια έντιμη παραίτηση- έκανε πολλούς Ευρωπαίους να συνειδητοποιήσουν πως τα αριστερά κόμματα είναι κάργα συστημικά, οπότε το γύρισαν στην ακροδεξιά. Ανόητο; Προφανώς. Αλλά, όπως γράφεις κι εσύ, δεν υπάρχει πια άλλη εναλλακτική. Όταν οι άνθρωποι πάνε στην ακροδεξιά, κάποιο λάθος έχουν κάνει όλοι οι υπόλοιποι. Κοίτα που έφτασε η εποχή που εναλλακτική είναι οι φασίστες. Αλλά η ιδιωτεία και ο ατομικισμός οδηγούν ντουγρού στον φασισμό. Ηλία, ποιος τον ξέρει τον August Landmesser; Ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος μέσα στη μάζα. Η ιστορία του δεν είναι γνωστή. Δεν τον ξέρουν και δεν θέλουν να τον μάθουν. Γιατί άνθρωποι σαν τον August Landmesser αποδεικνύουν πως μπορεί ένας απλός άνθρωπος, ένας απλός εργάτης, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να μην προσκυνήσει το κτήνος και να παραμείνει αξιοπρεπής. Κι αυτό χαλάει την πιάτσα στους νοικοκυραίους που θέλουν να «ανήκουν» και να αισθάνονται δυνατοί. Ηλία, είναι μια δύσκολη εποχή για αυτούς που πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Γιατί δεν μπορούν. Εγώ ξέρω πως δεν πρόκειται να αλλάξω τον κόσμο -που, άλλωστε, δεν θέλει να αλλάξει-, οπότε ο μόνος μου στόχος είναι να είμαι ζωντανός το επόμενο καλοκαίρι. Αν υπήρχε κι ένας τρόπος να πέσω σε χειμερία νάρκη και να ξυπνήσω τέλη Μαρτίου, θα ήμουν πολύ ικανοποιημένος. Επίσης, θα ήμουν πάρα πολύ ικανοποιημένος αν βρισκόταν ένας καλός άνθρωπος να με χρηματοδοτήσει για να πάω να κάνω ρεπορτάζ πέντε μήνες στις παραλίες των Κανάριων Νήσων. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.