Ζήτω που γεράσαμε

Αγαπητέ μου blogger
Καθισμένος πίσω από τη τζαμαρία, χαζεύω τη θάλασσα, το ψιλόβροχο και τον αέρα των 5 βαθμών που κουνάει τούς θάμνους. Είμαι ‘’ελεύθερος ιατρού’’ όπως λέγαμε στο στρατό, μετά από ένα πέσιμο με τη μηχανή. Βέβαια, ο γέρος κινδυνεύει είτε από πέσιμο είτε από χέσιμο, αλλά το πρώτο ήταν ελαφρύ και το δεύτερο το έχω αποφύγει (μέχρι σήμερα).

Αφορμή για να σε ζαλίζω μου έδωσε το κείμενο του Χριστόφορου, γιατί αυτό το παιδί -σε σύγκριση με μένα- λες και ήταν μες το μυαλό μου.

Προφανώς, το καταΐφι πεθύμησα κι εγώ, κι όχι το πράμα της Σουζάνας γιατί θα ήταν περίεργο να τρέχει ο νους μου στο τέτοιο της, όσο περίεργο θα ήταν 45 χρόνια πριν να σκέφτομαι καταΐφια αντί για γυναικεία πράματα.

Και δεν είναι το μόνο που μου λέει πως γέρασα, γιατί καθημερινά μου το θυμίζουν κι άλλες μικρές παρατηρήσεις.

Είναι το ξύρισμα που κρατάει ώρα πολύ γιατί το μάγουλο πλαδάριασε και πρέπει να είναι τεντωμένο για να μην κοπείς.

Είναι ο χορευτικός ελιγμός για να μπώ και να βγώ από το αυτοκίνητο εξ’ αιτίας της μέσης μου, είναι ο υπερβολικός χρόνος που χρειάζομαι για να σκάψω τα παρτέρια μου και η προσοχή με την οποία θα ανασηκωθώ και, φυσικά, οι 1-2 φορές που θα ξυπνήσω τη νύχτα (όχι, βέβαια, επειδή έσταζε η βρύση της κουζίνας αλλά για να προλάβω τη δική μου).

Λέω συχνά πως γέρασα γιατί είναι πολλά τα ερεθίσματα που το θυμίζουν, όμως καθόλου δεν με ‘’χαλάει’’ ο χρόνος που τρέχει πάνω στη πλάτη μου.

Πάει καιρός πολύς που έμαθα να ζω το σήμερα, το τώρα, τη στιγμή.

Να λέω ‘’ναι’’ στα πράγματα που δίνουν νόημα στη ζωή, που ταιριάζουν στις αρχές και τις αξίες που πιστεύω.

Εξακολουθώ να ασχολούμαι περίπου με τα ίδια γούστα που είχα από νέος, προσαρμόζοντάς τα στις σημερινή μου φυσική κατάσταση.

Εντάξει, την κυρα-Φιόνα δεν την ‘’πειράζω’’, όπως έκανα παλιά, αλλά αυτό που μετράει για τους δυο μας περισσότερο σήμερα, είναι αυτό το ‘’δυο μας’’.

Βέβαια, από προχθές που έπεσα, είναι όλο μουρμούρα και γκρίνια για τα καμώματά μου με τη μηχανή, όμως, αν δεν ήταν, θα ανησυχούσα.

Μου λείπει κάτι από τα χρόνια της νεότητας;

Φαινομενικά ναι, γιατί ορισμένες δραστηριότητες πάνε με την ηλικία κι έπρεπε να τις εγκαταλείψω, αλλά βρήκα καινούργιες.

Παράτησα, επίσης, 1-2 γούστα όχι γιατί μεγάλωσα αλλά γιατί είμαι λίγο χέστης και φοβήθηκα πως τα αντανακλαστικά μου δεν είναι, πλέον, προβιβάσιμα.

Βρήκα, όμως, καινούργιο νόημα σε όσα κάνω, αλλά και στις μικρές καθημερινές κι ανθρώπινες στιγμές.

Όλες αυτές που κάποτε περνούσαν αδιάφορες κι απαρατήρητες, επειδή ο νους μου ήτανε στα καταΐφια.

Ίσως το πιο σημαντικό είναι οι ‘’σκέψεις του καθρέφτη’’.

Την ώρα που το ξυράφι κινείται αργά και προσεκτικά πάνω σε ένα μάγουλο-πλισέ που παριστάνει το τεζαρισμένο τζάνερο, σκέφτομαι συχνά τα ‘’όχι’’ που επέλεξα να ξεστομίσω στη ζωή μου.

Ήταν πολλά και είχαν κόστος αλλά δεν το μετάνιωσα ποτέ που τα είπα.

Για αυτά τα ‘’όχι’’ χαίρομαι, γιατί τα ‘’ναι’’ και τα ‘’’ίσως’’ δεν τα καλοθυμάμαι.

Κι αν μετάνιωσα για κάτι, είναι για 2-3 ‘’ναι’’ που δεν θα έπρεπε να ακουστούν.

Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για τα μελλούμενα και την ποιότητα της ζωής που είναι μπροστά, αλλά δεν με πολυνοιάζει κιόλας.

Ευτυχώς γέρασα μάλλον καλά, δυστυχώς δεν είπα όσα ‘’όχι’’ θα ήθελα, ευτυχώς δεν είχα παρτίδες με ‘’κατουρημένες ποδιές’’ και δυστυχώς στη μηχανή θα ξανανέβω σε καμμιά 10αρια μέρες.

Είπε κι έγραψε ωραία πράγματα ο Χριστόφορος (αν και μικρότερος).

Εσείς οι νέοι προσπαθήστε να ζήσετε τη μία και μοναδική ζωή που υπάρχει ανάμεσα σε έναν κόσμο που γλιστράει στον παραλογισμό και στο δήθεν, κι εμείς οι μεγαλύτεροι θα περιμένουμε να περάσει το 10ήμερο, να έχει φτιαχτεί η μηχανή και ‘’ζήτω που γεράσαμε’’.

Με εκτίμηση

Κώστας

Cove Bay

(Αγαπητέ Κώστα, κάποτε ρώτησαν τη Μέριλ Στριπ αν την ενοχλεί ότι μεγάλωσε και απάντησε πως δεν την ενοχλεί γιατί δεν έχουν όλοι αυτό το προνόμιο. Τώρα πια που είμαι κι εγώ σε φάσμα θανάτου -τα χρόνια που έχω μπροστά μου είναι μάλλον λιγότερα από τα χρόνια που έχω πίσω μου, εκτός κι αν σπάσω την παράδοση που θέλει τους ανδρες στην οικογένειά μου να πεθαίνουν σχετικά νέοι-, σκέφτομαι διαφορετικά. Βασικά, σκέφτομαι. Και δεν έχω τις βεβαιότητες που είχα νεότερος. Επίσης, έμαθα να εκτιμάω το τώρα. Όχι με βιασύνη, όχι με λύσσα. Το απολαμβάνω. Να είσαι καλά, Κώστα. Σιδερένιος! Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.