Η ώρα του Brexit και της Ιρλανδίας

Μέσα στο Σαββατοκύριακο που πέρασε, έφτασε το Τελειωμένο Βασίλειο μπροστά στο σταυροδρόμι που είχα προβλέψει λίγο καιρό μετά το δημοψήφισμα υπέρ του Brexit. Η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας δεν ήταν δυνατό να δεχτεί την απόσχιση ένός τμήματος του Βασιλείου και την προσάρτισή του σε μια άλλη κρατική οντότητα.

Γιατί στην πραγματικότητα, η παραμονή της Βορείου Ιρλανδίας εντός της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς και η ταυτόχρονη αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από αυτήν, ισοδυναμεί με την προσάρτησή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην απευθείας διακυβέρνηση -οικονομική, ρυθμιστική και νομοθετική- του τμήματος αυτού από τις Βρυξέλλες.

Για την κυβέρνηση του Λονδίνου υπάρχουν μονάχα δύο δρόμοι:

Είτε πλήρης συνθηκολόγηση και επιστροφή στο μαντρί της ενιαίας αγοράς και μια δυνατή σφαλιάρα στο σβέρκο του εγγλέζικου, ή βρετανικού αν προτιμάτε, εθνικισμού, είτε επιμονή στις κόκκινες γραμμές που, όμως, απειλούν με οικονομικό στραγγαλισμό τουλάχιστον των κατοίκων της Βόρειας Ιρλανδίας, η ευμάρεια των οποίων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις οικονομικές τους σχέσεις με το Ελεύθερο Κράτος της Ιρλανδίας και κατ’ επέκταση της ΕΕ.

Στην Βρετανία, η απόφαση υπέρ του Brexit δεν ήταν μόνο ταξική.

Δεν ήταν μόνο η ανέχεια στην οποία καταδικάστηκε μεγάλο μέρος του πληθυσμού από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ και των Συντηρητικών αλλά και του Τόνι Μπλερ των Εργατικών.

Δεν ήταν μόνο η πολιτική κυριαρχία των αντιμεταναστευτικών συνθημάτων μέσα στην κοινωνία και η παραδοσιακή φοβία των Εγγλέζων για ότι το «ηπειρωτικό».

Η απόφαση υπέρ του Brexit είχε επίσης και χρώμα εθνικό.

Οι Εγγλέζοι -και σε μικρότερο βαθμό οι Ουαλοί- είπαν «ναι» στην αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ.

Οι Σκωτσέζοι και οι Βορειοϊρλανδοί αντίθετα, και για τα δικά τους φυσικά οικονομικά συμφέροντα, συντριπτικά ψήφιζαν υπέρ την παραμονής.

Ο εγγλέζικος εθνικισμός έκανε λοιπόν πάλι το θαύμα του και επέβαλε την θέληση του στην υπόλοιπη χώρα.

Και φυσικά, κάποιος θα μπορούσε εύλογα να αντικρούσει τα παραπάνω λέγοντας πως αριθμητικά οι Εγγλέζοι αποτελούν το 80-85% του πληθυσμού του βασιλείου, οπότε … Οπότε τι;

Ο Εγγλέζικος εθνικισμός είναι ιστορικά ο πιο επιθετικός εθνικισμός στον πλανήτη.

Στα βρετανικά νησιά, η κατάκτηση της Σκωτίας, της Ιρλανδίας και της Ουαλίας από τους Άγγλους οδήγησε στην βίαιη εγγλεζοποίησή τους και στην εξαφάνιση των γλωσσών που ομιλούνταν στις κατακτημένες περιοχές.

Όλοι έμαθαν υποχρεωτικά την γλώσσα των κατακτητών και σε μεγάλο βαθμό υιοθέτησαν και τις συνήθειές τους.

Βέβαια, υπάρχουν κάποιες περιοχές στην Σκωτία που λίγοι κάτοικοι μιλούν τις δικές τους κέλτικες γλώσσες μαζί με την αγγλική που είναι η βασική τους γλώσσα.

Στην Ιρλανδία, που αντιστάθηκε με λύσσα στους Άγγλους κατακτητές, το ελεύθερο κράτος ακολουθεί μια συνεπή πολιτική εκμάθησης της παραδοσιακής κέλτικης γλώσσας των Ιρλανδών με περιορισμένα επι του παρόντος αποτελέσματα.

Στην Ουαλία, το 30% του πληθυσμού ομιλεί την ουαλική γλώσσα και παντού υπάρχουν επιγραφές και στα ουαλικά και στα αγγλικά, ίσως γιατί οι Εγγλέζοι δεν κατόρθωσαν ποτέ να την εξαλείψουν πλήρως.

Σήμερα, μπροστά στην σχεδόν βεβαιότητα του “no deal”, το Λονδίνο μπορεί να ισχυρίζεται ότι η Σκωτία είχε πρόσφατα ψηφίσει αρνητικά για την ανεξαρτησία της, και με το επιχείρημα αυτό να αρνείται το δικαίωμα του Εδιμβούργου να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο.

Άλλωστε, και οι ίδιοι οι πολιτικοί ηγέτες του σκωτσέζικου κόμματος για την ανεξαρτησία δεν έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση για την πιθανότητα ενός θετικού αποτελέσματος σε ένα ενδεχόμενο νέο δημοψηφίσμα.

Όμως, με την Βόρεια Ιρλανδία, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά.

Η πρόταση από το Σιν Φέιν είναι η μόνη ρεαλιστική και δίκαιη διέξοδος από την παρούσα κρίση και το διαφαινόμενο αδιέξοδο.

Ο λαός της Βορείου Ιρλανδίας έχει το δικαίωμα να αποφασίσει για το αν επιθυμεί να παραμείνει τμήμα του Τελειωμένου Βασιλείου ή να ενωθεί με την υπόλοιπη Ιρλανδία.

Ένα δημοψήφισμα για την επανένωση ή όχι της Ιρλανδίας είναι η μοναδική δημοκρατική λύση.

Με τον τρόπο αυτό, θα εξασφαλιστεί η εφαρμογή της λαϊκής ετυμηγορίας υπέρ του Brexit, θα γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των Ιρλανδών, και θα πάψει η ΕΕ να εκβιάζει την Βρετανία παίζοντας το ιρλανδικό χαρτί για να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα.

Επιπλέον, το Λονδίνο θα αποφύγει κάτι που ενδεχομένως να συμβεί πολύ συντομότερα από όσο κάποιος φαντάζεται, την αποστολή ξανά βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων στο Όλστερ και την αναζωπύρωση ενός λίγο-πολύ ξεχασμένου πολέμου.

Όμως, εκτός από το «ιδανικό» σενάριο, υπάρχει και το πιο πιθανό σενάριο που για μένα είναι το παρακάτω:

Brexit χωρίς συμφωνία με την ΕΕ τον Μάρτιο, πτώση της κυβέρνησης Μέι, προκήρυξη εκλογών και νίκη του Τζέρεμι Κόρμπιν που επιστρέφει στις διαπραγματεύσεις, υπογράφοντας με συνοπτικές διαδικασίες μια συμφωνία τύπου Νορβηγίας, κρατώντας το Τελειωμένο Βασίλειο εντός της ενιαίας αγοράς.

Γιατί το κόμμα των Εργατικών, αν και «αριστερό», είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης.

Κι έτσι θα ζήσουν αυτοί καλά και οι πολυεθνικές με τις τράπεζες στο City ακόμα καλύτερα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, έτσι έχουν τα πράγματα, αν όλοι οι υπόλοιποι παίκτες μείνουν …ακίνητοι. Δεν ξέρω, όμως, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα παραμείνει σταθερή -το πρόβλημα της Ιταλίας είναι τεράστιο και η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα-, ούτε το τι σχεδιάζουν οι ΗΠΑ. Η Βρετανία έχει τεράστια παράδοση στο να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τα συμφέροντά της -εννοώ τα συμφέροντα μεγαλοαστών και αριστοκρατών-, οπότε θεωρώ πως αυτό κάνει και τώρα. Και βέβαια, δεν υπήρχε περίπτωση η Βρετανία που δεν πατήθηκε από τους Γερμανούς στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο -οπότε δεν γιορτάζει απελευθέρωση αλλά νίκη- να πατηθεί από τους Γερμανούς με το ευρώ. Ηλία, έχω γνωρίσει πολλούς Βρετανούς που ψηφίζουν Εργατικούς αλλά δεν συμπαθούν καθόλου τον Κόρμπιν. Ένας μάλιστα μου είπε πως, αν γίνει πρωθυπουργός ο Κόρμπιν, θα φύγει από την Βρετανία. Καλά, τα ίδια έλεγαν και για την Θάτσερ -είχαν βγει και τραγούδια τότε για αυτό το θέμα- και δεν έφυγε κανείς. Δεν ξέρω τι θα γίνει στην Βρετανία. Αυτό που ξέρω είναι πως πρέπει επιτέλους κάποτε να ξεμπερδεύουν οι Βρετανοί με τους βασιλιάδες. Πάντως, σε μια εποχή που πολλοί Βρετανοί που ζουν στην Γερμανία παίρνουν την γερμανική υπηκοότητα, δεν έχω καμία αμφιβολία πως την απόφαση θα την πάρουν οι αγορές. Και οι Βρετανοί θα τρώνε σανό με βασιλικά μωρά και άλλες τέτοιες αηδίες. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.