Κάλπικα δίπολα

Δεν περνάει πια μήνας που να μην έρχεται στο προσκήνιο –σε διάφορα μέρη του κόσμου– η απειλή της φασιστικής και ρατσιστικής ακροδεξιάς. Μόλις σήμερα το ναζιστικό AfD κέρδισε ένα ποσοστό κοντά στο 11% και μπήκε για πρώτη φορά στη Βουλή του ομοσπονδιακού κρατιδίου της Βαυαρίας.

Το αδερφό κόμμα των χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ το CSU, κατρακύλησε στο 35% (από 47%) και έχασε για πρώτη φορά μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου την αυτοδυναμία.

Η αριστερά (το Die Linke) έμεινε εκτός Βουλής, το SPD έπεσε στο τραγικό 10% (από 20%) και μονάχα οι «Πράσινοι» ενισχύθηκαν φτάνοντας στο 18% (από 8%).

Όμως, για ποια ακροδεξιά και για ποια δεξιά μιλάμε;

Πού βρίσκονταν πολιτικά οι νυν ψηφοφόροι του AfD μέχρι σήμερα;

Μήπως αποτελούσαν τμήμα του εκλογικού σώματος του CSU όλα τα προηγούμενα χρόνια χωρίς να ενοχλείται στο μεταξύ κανένας από την παρουσία τους εντός των γραμμών του «δεξιού» κόμματος ούτε φυσικά κι από τις πολιτικές θέσεις που εκείνοι εξέφραζαν και υποστήριζαν;

Για να μην μιλήσουμε και για την «αριστερά».

Πόσο αριστερά είναι κόμματα όπως το SPD και οι Πράσινοι;

Πόσο αριστερά, πέρα από τον τίτλο βέβαια, είναι σήμερα –και ιδίως μετά την παραίτηση του Λαφοντέν μερικά χρόνια νωρίτερα- το Die Linke;

Το πολύ-πολύ να το χαρακτήριζε κάποιος σαν μια παρωχημένη ρεπλίκα της πάλαι ποτέ κραταιάς σοσιαλδημοκρατίας που σήμερα ούτε καν το 15% μπορεί να ξεπεράσει σε πανεθνικό επίπεδο.

Στην πραγματικότητα, η αριστερά ως αυτοτελής οντότητα με εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο δεν υπάρχει πια.

Η δεξιά-ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη πολιτική φαίνεται πως κυριαρχεί παγκοσμίως.

Εντούτοις υπάρχει ταυτόχρονα η εντύπωση πως είναι η ίδια δεξιά-ακροδεξιά που αμφισβητεί το σύστημα.

Τι συμβαίνει, όμως, στα αλήθεια;

Κατ’ αρχάς, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουμε το γεγονός πως δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφισβήτηση του συστήματος –του καπιταλιστικού δηλαδή συστήματος– από κανέναν.

Όλοι συμφωνούν με όλους πως ο καπιταλισμός είναι η μοναδική επιλογή.

Η σύγκρουση είναι ενδο-καπιταλιστική και συμπυκνώνεται στο ερώτημα «με την παγκοσμιοποίηση ή ενάντια σε αυτήν;».

Υπέρ της παγκοσμιοποίησης τοποθετούνται οι λεγόμενες «δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου» (αριστεροί, κεντροαριστεροί, κεντροδεξιοί, «καθώς πρέπει» ακροδεξιοί).

Ενάντια σε αυτήν, διάφορες δυνάμεις από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, ξεκινώντας από την αριστερά και φτάνοντας μέχρι την ακροδεξιά, που χαρακτηρίζονται από τα mainstream ΜΜΕ ως «λαϊκίστικες».

Το πρόβλημα με τις δυνάμεις της αντιπαγκοσμιοποίησης είναι πως η κριτική δεν περιορίζεται μονάχα στον τρόπο λειτουργίας των αγορών και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά επεκτείνεται και στον χώρο της εργασίας και κυρίως στα μεταναστευτικά ζητήματα με επιχειρήματα βγαλμένα από την εποχή του μεσοπολέμου.

Χρησιμοποιώντας λοιπόν ως εφαλτήριο τον ατόφιο ρατσισμό, η πολιτική ηγεμονία στον χώρο της αμφισβήτησης απέναντι στον μονόδρομο της παγκοσμιοποίησης περνάει με γοργούς ρυθμούς στα χέρια φασιστικών, νεοναζιστικών και ρατσιστικών πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων.

Το βλέπεις αυτό να συμβαίνει σε μια σειρά ισχυρών καπιταλιστικών χωρών, στις ΗΠΑ με τον Τραμπ, στην Ιταλία με τον Σαλβίνι και το κόμμα των 5 αστέρων, στην Γερμανία με την αυτόνομη κάθοδο και συνεχή εκλογική ενίσχυση των νεοναζί του AfD, στην Βρετανία, στη Ολλανδία, στην Σουηδία, στην Ουγγαρία, στην Αυστρία.

Το ζήτημα με όλους αυτούς δεν βρίσκεται στην αντίθεση τους στην παγκοσμιοποίηση, αλλά στην εθνικιστική και ρατσιστική ιδεολογία τους που, μαζί με την πεποίθηση του καθενός πως ο λαός και το έθνος τους έρχονται «πρώτα και πάνω από τους υπόλοιπους λαούς και έθνη», αποδεδειγμένα αποτελούν την καλύτερη μαγιά για το ξέσπασμα ενός ακόμα μεγάλου πολέμου.

Στο μεταξύ, στο προτεκτοράτο η ηλιθιότητα καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

«Αναλυτές» και μη πανηγυρίζουν για την στρατιωτικοπολιτική συνεργασία της Ελλάδας -και της Κύπρου φυσικά ως σκωληκοειδούς απόφυσης της Ελλάδας- με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Καμία δέσμευση φυσικά δεν υπάρχει από την πλευρά αυτών των κρατών απέναντι στην Ελλάδα αλλά οι πανηγυρισμοί και τα αυτοτσιμπουκώματα καλά κρατούν.

Τα ίδια -μέσες άκρες- συμβαίνουν ξανά και με τις ΗΠΑ. Βάσεις σε ολόκληρη την επικράτεια προσφέρει η κυβέρνηση των τσιπροκαμμένων με αντάλλαγμα την …συμπάθεια από την πλευρά της Ουάσιγκτον!

Ποτέ στην νεότερη ιστορία της δεν έχει βρεθεί η Ελλάδα σε χειρότερη θέση από την σημερινή.

Τα επόμενα χρόνια παίζεται κυριολεκτικά η ίδια η επιβίωση του ελληνισμού, την στιγμή που η παραίτηση και ο κρετινισμός έχουν αγγίξει το κόκκινο.

Ακόμα και η Μικρασιατική καταστροφή είχε και κάποια θετικά επακόλουθα –παράπλευρα οφέλη θα έλεγα– για τον ελληνισμό, το μπόλιασμα της παλαιάς και οπισθοδρομικής Ελλάδας με τον δυναμισμό των νεοφερμένων στην χώρα προσφύγων, την ελληνοποίηση των νέων περιοχών και ιδίως της Μακεδονίας, την οικονομική ανάπτυξη και την εκβιομηχάνιση.

Η τωρινή, όμως, καταστροφή μονάχα νέες καταστροφές φέρνει.

Και βέβαια, δεν υπάρχει σωτηρία για οποιαδήποτε χώρα που εγκαταλείπεται μαζικά από τους κατοίκους της.

Η Ελλάδα επιστρέφει στα Βαλκάνια και τα επόμενα χρόνια θα θυμίζει όλο και περισσότερο Βουλγαρία, Ρουμανία, κλπ.

Για χώρες σαν την Ελλάδα, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε εκείνους που υποστηρίζουν ή εναντιώνονται στην παγκοσμιοποίηση δεν έχει εφαρμογή.

Το καθεστώς προτεκτοράτου δεν ευνοεί τις όποιες πολιτικές διαφοροποιήσεις είτε πρόκειται για προοδευτισμό και συντηρητισμό, είτε για αριστερά και δεξιά, είτε για παγκοσμιοποίηση και αντιπαγκοσμιοποίηση.

Στα προτεκτοράτα, κυρίαρχο ζήτημα θα έπρεπε να είναι το ζήτημα της εθνικής απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας.

Αυτό, όμως, προϋποθέτει την επίγνωση της κατάστασης.

Αν απουσιάζει όμως και αυτό, τότε μια ακόμα …selfie πριν τον θάνατο.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, μεγαλώνει η αντιπάθεια πολλών Ευρωπαίων πολιτών για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Και βέβαια, στην πλούσια Γερμανία, πώς να μην υπάρχει αντιπάθεια σε μεγάλο μέρος των πολιτών για την Ευρωπαϊκή Ένωση; Κανείς από αυτούς τους Γερμανούς δεν αναρωτιέται γιατί πλούτισε μόνο η Γερμανία και όχι οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ηλία, από τη στιγμή που το Βερολίνο έγινε ξανά η πρωτεύουσα της Γερμανίας, ήταν φανερό προς τα πού θα πάει η Γερμανία. Και πολύ έχει αργήσει. Θα ήταν καλό για την Ευρώπη η Γερμανία να χωριστεί και να γίνει πέντε έξι χώρες. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη οφείλεται μόνο στο μεταναστευτικό. Το μεταναστευτικό είναι η αφορμή, όχι η αιτία. Επίσης, δεν καταλαβαίνω τι περιμένουν αυτοί που ψηφίζουν ακροδεξιά κόμματα. Αν το Ολοκαύτωμα δεν κατάφερε να τους μάθει κάτι, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν. Από την άλλη, τα δεξιά και τα οοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν αποτύχει, αφού είναι όλοι τους νεοφιλελεύθεροι. Ηλία, έχω την εντύπωση πως οι πολίτες έχουυν συνειδητοποιήσει -ή καταλαβαίνουν από ένστικτο- πως δεν έχει καμία σημασία τι ψηφίζουν, αφού κυβερνούν οι αγορές. Είναι η αστική δημοκρατία που δοκιμάζεται και έχει πέσει σε κατάθλιψη. Για χρόνια, υπήρχε η συζήτηση για το αν ταιριάζει ο σοσιαλισμός με την δημοκρατία, μέχρι που φτιάχτηκε η σοσιαλδημοκρατία που απέτυχε. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θεωρείται δεδομένο πως ο καπιταλισμός ταιριάζει με την δημοκρατία. Η πραγματικότητα το διαψεύδει. Ηλία, ζούμε σε μια παρανοϊκή εποχή. Και έχουν παρανοήσει εκατομμύρια άνθρωποι. Έχουν λαλήσει κανονικά. Για την Ελλάδα δεν έχω καμία αμφιβολία πια. Είναι μια χώρα με εκατομμύρια παρανοϊκούς. Οι Έλληνες εκπαιδεύονται από το σχολείο ακόμα στην παράνοια. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.