Ο Βασίλης από τη Σουηδία, ο εθνικός μας ψυχίατρος, εξηγεί και εξηγείται

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, εκεί που πάω να πέσω σε κατάθλιψη και δεν ξέρω και έναν καλό ψυχίατρο να πάω να με κάνει καλά, παρατηρώ πως τα κέφια έχουν βυθιστεί γενικότερα και παρηγορούμαι.

Όχι γιατί είμαι χαιρέκακος ή επειδή την βρίσκω να μην κλαίω μοναχός μου.

Δεν κλαίω, οι άντρες δεν κλαίνε από εκεί που έρχομαι. Απλά, αντιλαμβάνομαι πως, για να τα έχουμε βάψει όλοι μαύρα, παίζει να είναι όλα μαύρα.

Εξηγούμαι: Κατ’ αρχήν όλοι κλαίνε από εκεί που έρχομαι, απλά μου έκανα πάσα και είπα να καρφώσω με κινηματογραφική ατάκα. Που σημαίνει πως, αν έγραφα σενάρια για ταινίες, θα πείναγα.

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Πάντα ήταν δύσκολοι, απλά τώρα είναι δύσκολοι ακόμα και για κοινωνικές τάξεις και σε χώρες που παλιά υποτίθεται θα είχαν εγγυήσεις για το μέλλον.

Κάποτε ήξερες πως, αν ήσουν αγρότης και έπεφτε κακοκαιρία την είχες κάτσει τη βάρκα.

Ενώ αν ήσουν γιατρός – δικηγόρος – δημόσιος υπάλληλος κλπ, θα την έβρισκες την άκρη, ό,τι κακοκαιρία και να έσκαγε.

Τέρμα αυτά τώρα, κανείς μας δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο.

Εκτός από κάποιους που μάζεψαν και για τα τρισέγγονά τους και δεν ιδρώνει το αυτί τους φυσικά, αλλά δεν είναι και η πλειοψηφία.

Άκουσα τα πολύ ενδιαφέροντα podcasts του Κώστα από το Άμστερνταμ και του Ηλία από το Σικάγο, διάβασα και τα μέιλ που σου στέλνουν οι αναγνώστες, παρακολούθησα και τα παράπονα των αστυνομικών που στεναχωριούνται όταν τους τσουβαλιάζουν καθάρματα και καλούς μαζί.

Όσο για αυτούς τους τελευταίους, ξέρω πως νιώθουν γιατί συμβαίνει και στο δικό μου το επάγγελμα.

Απογοητευτικό δε το πως πιθανότατα σε διαβάζουν περισσότεροι αστυνομικοί παρά χειροτέχνες του Θησείου. Πού οδηγείται η χώρα μας;

Ελπίζω τα όργανα να έχουν και καμία συνδρομή στο blog, πέρα από τα κείμενα να ακούνε και καμιά σοφή κουβέντα.

Να βγάζεις και εσύ τις μπύρες σου – άλλη φάση να είναι κερασμένες από το υπουργείο προστασίας του πολίτη – και να μπορούν να αναγνωρίσουν τις φωνές μας, μπας και σωθούμε όταν θα πάνε να μας μπουζουριάσουν.

Πίσω στην μαυρίλα, όμως.

Όπως λέγεται τελευταία και επισήμανε και ο φίλος Βαγγέλης, ο πλανήτης πάει κατά διαόλου.

Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, η ζωή στον πλανήτη πάει κατά διαόλου, γιατί ο πλανήτης στα παπάρια του μέχρι να σκάσει κανένας μετεωρίτης ή τον ψήσει ο ήλιος σε κάποια εκατομμύρια χρόνια.

Φυσικό επακόλουθο της ηλιθιοκρατίας.

Αυτοί που κρατάνε το μέλλον όλων μας στα χέρια τους σε ένα αξιοκρατικό σύστημα δεν θα έβγαζαν σχολές μέσης δυσκολίας, αν κατάφερναν καν να μπουν σε αυτές.

Οπότε είμαστε σε φάση να αναρωτιόμαστε τι σκατά θα κάνουμε και πού θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία.

Όπως άλλωστε παρατηρούμε, όσο χειρότερα πάει η κατάσταση, τόσο πιο εύκολα οι λαοί παραδίδουν την εξουσία στα τσιράκια των μεγαλοσυμφερόντων που τους υπόσχονται κουβάδες αίμα για να ξεδιψάσουν την οργή τους.

Η κατάσταση έχει ξεπεράσει το όριο ελαστικότητας, το σημείο δηλαδή που αν η τάση χαλάρωνε θα ήταν δυνατό να επανέρθει το πράγμα στην αρχική του μορφή.

Πλέον, η ανατροφοδότηση μιας προβληματικής πραγματικότητας με τα ίδια της τα προβλήματα έχει δημιουργήσει ένα είδος ανάδρασης που απλά μεγενθύνει αυτόματα το πρόβλημα.

Πολλοί όροι από Φυσική, αλλά δεν βρίσκω κάποιον άλλο τρόπο να περιγράψω την αίσθηση που έχω για τα πράγματα.

Με πολύ απλά λόγια, πατάμε γκάζι σε μια μηχανή που έχει υπερθερμανθεί.

Θα καεί, δεν χρειάζεται να ξέρω από μηχανές, για να προβλέψω την κατάσταση.

Ο παραλογισμός ο οποίος επικρατεί ανατροφοδοτείται με φόβο από την εξουσία.

Αυτό οδηγεί κυριολεκτικά σε παρανοϊκή κατάσταση, δηλαδή ο κόσμος αισθάνεται να απειλείται συνεχώς από εχθρούς, εξωτερικούς, εσωτερικούς και μεταφυσικούς.

Το παζλ δεν έχει 50 αλλά 7 και βάλε δισεκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις, η μία ισάξια της άλλης.

Έχει καρικές συνθήκες και φυσικά φαινόμενα, πολιτισμικές διαφορές και οικονομικά συμφέροντα. Εκτός από αναρίθμητους άγνωστους αστάθμητους παράγοντες.

Με λίγα λόγια δεν λύνεται. Αν μπορούσα να το λύσω, δεν θα ήμουν εδώ που είμαι.

Η προσωπική μου φιλοσοφία πλέον στρέφεται σε έναν παράδοξο εγωκεντρισμό.

Είμαι το κέντρο της ύπαρξής μου, αλλά δεν είμαι το κέντρο της ύπαρξης.

Υπάρχουν δεκάδες πράγματα που μπορώ να κάνω για να βελτιώσω την ύπαρξή μου, ελάχιστα εώς και κανένα για να βελτιώσω την ύπαρξη την ίδια.

Έμμεσα, μπορεί φυσικά να ωφεληθεί κάποιος από την είσοδό του στην ακτίνα επιρροής μου, όπως και μπορεί να ζημιωθεί.

Ελπίζω το δεύτερο να μην συμβαίνει αλλά φυσικά δεν μπορώ ποτέ να είμαι σίγουρος πως οι άλλοι ερμηνεύουν τα λόγια μου και τις πράξεις μου με τον ίδιο τρόπο που το κάνω εγώ.

Συμβαίνει συχνότερα από αυτό που πιστεύουμε, δηλαδή το να μην έχουμε πλήρη επίγνωση των συνεπειών και του αντίκτυπου των πράξεών μας.

Άλλωστε, δεν είμαστε μέσα στα μυαλά των άλλων, ούτε επί 24ώρου μαζί τους για να είμαστε σίγουροι τι συμβαίνει. Τα πάντα είναι υποκειμενικά.

Είναι μια καταθλιπτική ιστορική περίοδος γιατί η πληροφορία μας βομβαρδίζει με αρνητισμό και τελικά μας εμποδίζει να λύσουμε τα δικά μας προβλήματα γιατί μας βυθίζει στα προβλήματα των άλλων.

Προέχει η ασφάλεια του διασώστη, έλεγαν στα μαθήματα πρώτων βοηθειών.

Βάλτε τις μάσκες και τα σωσίβιά σας πρώτα και μετά βοηθήστε αυτούς που έχουν ανάγκη λένε στα αεροπλάνα και στα πλοία.

Φυσικά, είναι το πρώτο λογικό πράγμα που σου περνάει από το μυαλό, έτσι;

Όχι. Αλλιώς δεν θα το έλεγαν πάντα.

Αν δίπλα σου έχεις παιδιά που ουρλιάζουν για παράδειγμα, μέσα στον πανικό η πρώτη σου σκέψη είναι να βοηθήσεις αυτά και μετά τον εαυτό σου. Αν δεν είσαι κάθαρμα ή εκπαιδευμένος διασώστης, εννοώ.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα λοιπόν είναι πως, όταν ανοίγεις την τηλεόραση ή τον υπολογιστή σου, βομβαρδίζεσαι από παιδιά που ουρλιάζουν, έναν πλανήτη που πεθαίνει κλπ.

Επειδή μας λείπει η εκπαίδευση, προσπαθούμε ενστικτωδώς να τους βρούμε σωσίβιο και δεν σκεφτόμαστε καν να βάλουμε το δικό μας.

Υπάρχουν φυσικά και εκείνοι που επωφελούνται ή που αδιαφορούν, αλλά μιλάω για εμάς, τους καλούς ανθρώπους, στον μέσο όρο νοημοσύνης.

Αποτέλεσμα είναι πως κανένας δεν παίρνει τη βοήθεια που χρειάζεται και πως πάμε άπατοι και εμείς, με τα καθάρματα να ξαπλώνουν πάνω στα πτώματά μας τελικά και να επιπλέουν.

Στα καπάκια πέφτουν φυσικά οι ατάκες περί μηδενισμού, αδιαφορίας κλπ, κατά παράδοξο τρόπο ιδιαίτερα συχνά από κόσμο που απλά λέει ατάκες, συμμετέχει σε συμβολικές διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, οργανώσεις και όλα αυτά τα επαναστατικά που δεν μου έλεγαν τίποτα ούτε 30 χρόνια πριν που είχα άγνοια κινδύνου, πίστη πως κάτι μπορεί να αλλάξει στον κόσμο, πυκνό μακρύ μαλλί σχεδόν μέχρι τους αγκώνες, μαλλί γενικά…

Εννοείται πως, αν σε κάνει να αισθάνεσαι καλά, κάνε ό,τι γουστάρεις και εμένα δεν μου πέφτει λόγος.

Παράλληλα, εξέτασε και το αποτέλεσμα των πράξεών σου πού και πού, έτσι για να έχεις μια ιδέα του τι συμβαίνει.

Είναι ειρωνικό το πώς ο κόσμος αποσυνδέει το αποτέλεσμα από τις πράξεις, καταλήγοντας σε λογικές στις οποίες μετράει η πρόθεση και η ηθική ανωτερότητα.

Τις είδαμε πόσο μετράνε από τα αποτελέσματα της ευρωπαϊκής αριστεράς, αλλά είναι μεγάλη ιστορία και ας μην την ανοίξουμε πάλι.

Καταλήγει η ιστορία σε κάποιου είδους διανοητικό-ιδεολογικό αγώνισμα στο οποίο το σημαντικό είναι η συμμετοχή, λες και είναι αγώνισμα για ανήλικους που όλοι παίρνουν μετάλλιο στο τέλος, απλά επειδή πήραν μέρος και η μαμά του τελευταίου κοιτάει υποτιμητικά την μαμά αυτού που δεν αγωνίστηκε, απλά επειδή το βλαστάρι της έχει κρεμασμένο στο λαιμό το συμβολικό βραβείο.

Παράδοξος εγωκεντρισμός λοιπόν: Ας κάνω το καλύτερο για τον εαυτό μου, ας λύσω όσα περισσότερα από τα προβλήματά μου μπορώ και μετά ας προβληματιστώ για τους άλλους.

Αλλιώς, θα πάμε χέρι χέρι στον πάτο.

Ταυτόχρονα, αποφεύγω να καταλήξω δέσμιος της ψευδαίσθησης πως εγώ είμαι το κέντρο του σύμπαντος.

Αντιλαμβάνομαι το πεπερασμένο της ύπαρξης, πως έχω αρχή και τέλος, όπως άλλωστε και τα πάντα γύρω μου, και κάνω το καλύτερο δεδομένων των συνθηκών.

Όπως έλεγε και ο ποιητής, πρέπει να μπορείς να ρίξεις μια ζαριά ό,τι έχεις μαζέψει στη ζωή σου και, αν τα χάσεις, να ξαναρχίσεις από την αρχή χωρίς να βγάλεις άχνα.

Δυστυχώς, πέσαμε στην παγίδα των εγγυήσεων και έχουμε γίνει άτολμοι, λες και κάποιος μας υπόσχεται πως θα είμαστε εδώ και αύριο.

Αυτά τα ολίγα, και την αγάπη μου από την μουντή και ανεμοδαρμένη νότια Σκανδιναβία.

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, είσαι ο εθνικός μας ψυχίατρος. Η πατρίδα σε περιμένει με αγωνία. Εγώ θα αισθάνομαι πιο καλά, αν ξέρω πως ζεις κι εσύ εδώ. Βασίλη, πάντα με γειώνεις πολύ όμορφα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.