Πνιγόμαστε

Κάθομαι με κατεβασμένο το κεφάλι και μασουλάω το πρωινό μου εκεί στον βορρά της βόρειας Ευρώπης, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, και βλαστημάω την ημέρα που έρχεται.
Εκεί που πάω για δουλειά δεν είναι ακριβώς και το τέρμα θεού, αλλά όπως είπε και ένας κωμικός, το βλέπεις αρκετά καθαρά το τέρμα θεού από εδώ.

Εργαζόμενοι από διάφορα μέρη της Σουηδίας -και του κόσμου- έρχονται και δουλεύουν κάποιες ημέρες σε διάφορες δουλειές, οπότε μένουν, όπως και εγώ, στα ξενοδοχεία.

Επειδή το ξενοδοχείο μου είναι αρκετά φθηνό (το φθηνότερο), τα πρωινά είναι συνήθως γεμάτο με γομάρια που φοράνε ρούχα εργασίας και τρώνε κάτι τεράστια πιάτα με θερμίδες που φτάνουν να θρέψουν ένα αφρικανικό χωριό πριν πάνε στις φάμπρικες.

Δύο τέτοια γομάρια περνάνε από δίπλα μου και συνειδητοποιώ κάτι πολύ περίεργο. Ο ένας σιγοτραγουδάει!

Έξι χρόνια στη Σουηδία, πρώτη φορά πετυχαίνω κάποιον να σιγοτραγουδάει το πρωί, ή οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας. Οι μεθυσμένοι εξαιρούνται, φυσικά.

Κάθονται λοιπόν στο διπλανό τραπέζι, και ο τύπος συνεχίζει να σιγοτραγουδάει.

Κοίτα ρε φίλε κέφια, σκέφτομαι.

Εκεί λοιπόν που ο ένας τους έχει σηκωθεί και γεμίζει το πιάτο του, ακούω τον τύπο που σιγοτραγούδαγε να λέει «Μπίλλυ!».

Φυσικά φρικάρω, στην Ελλάδα όλοι Μπίλλυ με φωνάζουν, από την μάνα μου μέχρι και τους καθηγητές μου στο σχολείο.

Άρχισα να απαντάω στο «Βασίλης» από όταν έφυγα στο εξωτερικό, γιατί εκεί αναγκαστικά συστήνεσαι όπως σε γράφει το διαβατήριο.

Δεν θα άκουσα καλά, σκέφτομαι.

Πριν τελειώσω την σκέψη, «Ρε Μπίλλυ, πιάσε ένα κουτάλι». Σηκώνω το κεφάλι και συνειδητοποιώ πως ο τύπος είναι ελληνόφατσα και φωνάζει στον κολλητό του.

Χωρίς συστάσεις και εισαγωγή, απλά αναφωνώ «Λέω και εγώ ρε φίλε, τραγουδάει Σουηδός πρωί πρωί;».

Ο τύπος απλά βάζει τα γέλια, συστηνόμαστε και πιάνουμε την κουβέντα.

Δεν είναι πολλά πράγματα που αγαπάω στην μεσογειακή κουλτούρα, το αντίθετο θα έλεγα.

Ίσως όμως αυτό που πραγματικά λατρεύω, μάλλον γι αυτό δεν το απέβαλα ποτέ, είναι η ευκολία που έχουμε να μιλήσουμε ο ένας με τον άλλο.

Και δεν εννοώ την τυπική κουβέντα, αυτό το κάνουν και οι Σουηδοί. Ο καιρός, το φαγητό και η δουλειά είναι τυπικά θέματα συζήτησης στην σουηδική καθημερινότητα.

Ο άλλος, όμως, πρόλαβε και μου είπε την ιστορία της ζωής του σε μισό καφέ.

Αυτό όμως που παρατήρησα, ή μάλλον καλύτερα που αισθάνθηκα το πρωί, είχε να κάνει όχι με το περιεχόμενο της συζήτησης αλλά με το ύφος.

Ακόμα και όταν ένας Σουηδός συζητάει πιο προσωπικά πράγματα, στην πραγματικότητα σπάνια δημιουργείται μια πιο βαθιά σύνδεση σε συναισθηματικό επίπεδο.

Μέσα στην ψυχιατρική έχω ακούσει τραγικές ιστορίες, αλλά το ύφος είναι σχεδόν πάντα ενός ανθρώπου που συζητά για τον καιρό, αντί για το ότι έχασε τον πατέρα του ή το παιδί του.

Όχι μόνο μέσα στη δουλειά, από ασθενή σε γιατρό, αλλά και μεταξύ συναδέλφων.

Δεν προσπαθούν να κρύψουν τα συναισθήματά τους, τους βγαίνει ενστικτωδώς.

Μεγαλώνουν έτσι, και αν κάπου πάνε να ξεφύγουν, τρέχει το κράτος να τους πει πως είναι άρρωστοι και χρειάζονται φάρμακα.

Η κοινωνία απαιτεί να είναι διαρκώς ικανοποιημένοι. Εξ ου και η απάντηση στο «τι κάνεις» είναι «μόνο καλά».

Τι μόνο καλά ρε φίλε;

Δουλεύεις σαν τον σκύλο για χρήματα δυσανάλογα λίγα σε σχέση με το κόστος ζωής. Πας στο νοσοκομείο και, για να δεις ειδικευόμενο ή ειδικευμένο γιατρό, πρέπει να πέσεις κάτω και να βγάζεις αφρούς από το στόμα. Η σύνταξη που σου δίνουν, σου βγάζει με το ζόρι τον μήνα και ζεις σε 7 μήνες χειμώνα.

Πού το είδες το καλό;

Θυμάμαι τον πρώτο καιρό που είχα έρθει, μου είχε κάνει εντύπωση πως τα πρόσωπά τους έδιναν την εντύπωση πως δεν έχουν καθημερινές έγνοιες.

Τώρα καταλαβαίνω πως είναι συμβιβασμένοι με την καθημερινότητά τους, γι’ αυτό δεν δείχνουν ανήσυχοι.

Δεν διαμαρτύρονται, δεν επαναστατούν. Ναι, και εμένα μου θυμίζει κάτι αυτό…

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως το να ζητάς από τον κόσμο να καταλάβει και να επαναστατήσει είναι υπερβολικό.

Για πολλούς λόγους, κυρίως όμως γιατί υπερβαίνει τις δυνατότητές μας αλλά και γιατί ο καθένας μας επιθυμεί διαφορετικά πράγματα.

Επανάσταση είναι να δουλεύεις στα σώματα ασφαλείας και να κάνεις αυτό που έκανε ο Κυριάκος Παπαδόπουλος: τη δουλειά σου, αυτό που αρμόζει σε αυτό που αντιπροσωπεύεις.

Πόσες εκατοντάδες Παπαδόπουλοι χρειάζονται για να τραβήξουν τις ψυχές μας από την λήθη στην οποία πνίγονται δεν ξέρω να σου πω.

Πώς να χωρέσει η καρδιά τους τον πόνο της ανθρωπότητας χωρίς να εκραγεί, όσο μεγάλη και αν είναι αυτή η καρδιά;

Ο τύπος θα έχει στήσει καρτέρι με το σκάφος του στον Αχέροντα και θα σώζει από τον αιώνιο πνιγμό τους φασίστες που θα φουντάρουν από τη βάρκα του Χάρου, γιατί θα βλέπουν τι τους περιμένει μόλις φτάσουν απέναντι.

Γιατί οι δαίμονες το μόνο πράγμα που ξέρουν είναι μίσος και εκδίκηση.

Αλλά ο υποπλοίαρχος ξέρει καλύτερα από όλους μας, πάντα ήξερε.

Ας πάρουμε λοιπόν την εκδίκησή μας με τον τρόπο που διδάσκουν άνθρωποι σαν τον Παπαδόπουλο και ας γίνουμε αυτό που το σύστημα φοβάται.

Απλό, αλλά τόσο δύσκολο:

Άνθρωποι.

Την αγάπη μου από την (περίπου ογδόντα και σήμερα) Σκανδιναβία.

Βασίλης

Υ.Γ. Για την παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας δεν έχω τίποτα να πω, για εμένα είναι 365 ημέρες τον χρόνο ημέρα ψυχικής υγείας, και αν φτάσω στο νυχακι του υποπλοίαρχου σε αυτό που κανω, θα πεθάνω περήφανος. Οπότε δεν έχω άποψη. Μόνο πως όλες οι παγκόσμιες ημέρες θα έπρεπε να είναι 365 ημέρες τον χρόνο.

(Αγαπητέ Βασίλη, κάτι δεν πάει καλά με τους βορειοευρωπαίους. Με τόσους που γνώρισα αυτό το καλοκαίρι, μπορώ να έχω άποψη. Είναι συνέχεια σαν να θέλουν να πουν κάτι, και να κρατιούνται. Πολύ κράτημα, ρε παιδί μου. Έχουμε φτάσει στο σημείο οι Γερμανοί να είναι οι πιο έξω καρδιά απ’ όλους αυτούς. Επίσης, έχω παρατηρήσει πως αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των δυσαρεστημένων βορειοευρωπαίων που δεν θέλουν να ζήσουν στις «τέλειες» χώρες τους, και προτιμούν τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Τώρα θα επιστρέψεις κι εσύ, οπότε βλέπω κύμα επιστροφής στην Ελλάδα από τους θαυμαστές σου που ζουν στο εξωτερικό. Βασίλη, υπάρχουν πολλοί σαν τον Κυριάκο Παπαδόπουλο. Αν όχι πολλοί, περισσότεροι απ’ όσοι νομίζουμε. Αλλά αφενός δεν …διαφημίζονται και αφετέρου δεν φωνάζουν. Δεν κάνουν θόρυβο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.