Συνείδηση

Γεια σου πιτσιρίκο,
Όπως έχεις πει κι εσύ, ζούμε σε μια παρανοϊκή εποχή. Κι όσο προσπαθούμε να συμβαδίσουμε με την εποχή, παρανοούμε κι εμείς. Κι οι άνθρωποι έχουν δυο επιλογές. Ή να κλειστούν στο καβούκι τους και τον μικρόκοσμό τους -για να αποφύγουν την ασχήμια-, ή να ψάξουν να βρουν τρόπους να αποφύγουν την παράνοια.

Ζούμε στην εποχή που μπήκε το παράλογο σε ένα μπαρ, βρήκε κι άλλα παράλογα και όλα μαζί κλείσανε τον άνθρωπο απ’ έξω. Και στον παρα-ιππόδρομο των παραλόγων, τρέχουν οι άνθρωποι.

Απ΄την άλλη, λίγο να θυμηθείς την Παγκόσμια Ιστορία και θα καταλάβεις ότι το παράλογο είναι μέρος του κόσμου, μέρος του ανθρώπου και της ιστορίας του.

Παγκόσμιοι πόλεμοι, ατομικές βόμβες, στρατόπεδα εξόντωσης ανθρώπων, μόλις μια γενιά μας πίσω.

Αναρωτήθηκα τις προάλλες αν γίνεται να πολεμήσει ένας άνθρωπος το παράλογο.

Ε, μάλλον δε γίνεται. Πολλοί μαζί, όμως, ίσως μπορούν.

Ίσως να γίνεται με τον τρόπο των ηρώων του Καμύ. Που βιώνουν το παράλογο στον κόσμο αλλά κυρίως μέσα τους, σταματούν να το φοβούνται και αποσπούν απ’ αυτό δύναμη.

Αποκτούν συνείδηση του παραλόγου και γίνονται ανίκητοι ακριβώς εξαιτίας της συνείδησης.

Μεγάλο πράγμα η συνείδηση, πιτσιρίκο. Η συνείδηση του κόσμου και κυρίως του εαυτού.

Και ξέρεις πως νομίζω ότι μοιάζει η συνείδηση του εαυτού;

Σαν κατάδυση στο βυθό.

Σαν τα κείμενα του κυρίου Σπανού με τις ειδήσεις και τις καταδύσεις και το νερό και τα ψάρια και τις περιγραφές του.

Αυτή η ησυχία, παρά τα όσα συμβαίνουν, τότε που ακούς μόνο την αναπνοή σου και κινείσαι χωρίς βαρύτητα μέσα στο γαλάζιο.

Δεν έχω κάνει καταδύσεις –μόνο βουτιές– και μάλιστα επειδή με έτσουζαν πολύ τα μάτια μου, μου πήρε χρόνια να μάθω να τα ανοίγω μέσα στο νερό.

Ίσως να κάνω αυτόν τον παραλληλισμό και εξαιτίας του μικρού μου γιου.

Ήρθε ένα πρωί ενθουσιασμένος και μου είπε ότι με είδε στο όνειρό του.

Ήμουνα λέει μέσα στο βυθό και ήμουν χαρούμενη. Κολυμπούσα ανάμεσα στα ψάρια και γελούσα.

Τον ρώτησα αν ήταν κι αυτός μαζί μου ή ο αδερφός του ή ο μπαμπάς του και μου είπε ότι όχι· ήμουν παρέα με τα καβούρια, και τα χταπόδια και τις μέδουσες.

Τον ρώτησα αν ήμουν γοργόνα και μου είπε ότι όχι· μπορούσε να δει τα πόδια μου αλλά φορούσα μια κουκούλα.

Τον ρώτησα που ήξερε ότι ήμουν χαρούμενη και μου είπε ότι με είδε να γελάω.

Τον ρώτησα πώς γελούσα αφού ήμουν μόνη και μου είπε “Δεν ήσουν μόνη, ήσουν με τον εαυτό σου.

Μάλιστα, επανέλαβε αυτή τη φράση κάμποσες φορές.

Σαν να ξέρει το νήπιο με την απέριττη σοφία του ενστίκτου και της αγνότητάς του, ότι τούτο που έχει σημασία είναι να είσαι καλά με τον εαυτό σου.

Γιατί αν δεν είσαι καλά μ’ εσένα, δεν μπορείς να είσαι καλά με κανέναν.

Την αγάπη μου ιδιαιτέρως σήμερα στον κύριο Σπανό και τα ψάρια του.

Πόπη

(Αγαπητή Πόπη, πάντα υπήρχε παράνοια στον κόσμο. Αλλά και στις πιο σκοτεινές εποχές, υπήρχε ελπίδα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, σήμερα υπάρχει παράνοια χωρίς ελπίδα. Μπορεί να κάνω και λάθος. Αλλά η παράνοια σήμερα περνάει για Λογική. Πόπη, έχω την εντύπωση πως, όταν γράφεις για συνείδηση, εννοείς τη συνειδητότητα. Ουσιαστικά, στα ελληνικά -σε αντίθεση με άλλες γλώσσες- έχουμε την ίδια λέξη για τη συνείδηση για το τι είναι σωστό και τι λάθος, για την ηθική δηλαδή, και για την κατάσταση αυτογνωσίας και ανταπόκρισης στο εξωτερικό περιβάλλον. Τα λέμε και τα δυο “συνείδηση”. Τα νήπια έχουν γνώση, ένστικτα και συναίσθημα. Είναι το συναίσθημα που διώκεται σήμερα. Μας θέλουν αποσυναισθηματοποιημένους. Δηλαδή, κτήνη. Τα μικρά παιδιά μας εκπλήσσουν -και μας σοκάρουν μερικές φορές- γιατί εκφράζουν το συναίσθημά τους χωρίς ντροπή. Όπως είναι το ανθρώπινο δηλαδή. Να είσαι καλά, Πόπη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.