Τρεις ζωές μέσα σε μια

Αγαπητέ φίλε Πιτσιρίκο,
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, και αφού μόλις διάβασα την ανάρτηση του μάχιμου ρεπόρτερ-οικολόγου-Νίντζα του βυθού Βαγγέλη, θα ήθελα να πω τα εξής από πρώτο χέρι:

Πέρασα αρκετες φορές από μέτριας μορφής κατάθλιψη αλλά και από αγχώδη διαταραχή (η οποία με ταλαιπωρεί ακόμη και σήμερα).

Έχω κάνει από Ψυχανάλυση και Κλινική Ύπνωση μέχρι εναλλακτικές θεραπείες διαλογισμού κλπ.

Η κάθε μέθοδος μου έδινε κάτι, και άνοιγε κάποιο μυστικό κουτάκι από τα σώψυχά μου, αλλά καμιά δεν ήταν πανάκεια που τα γιατρεύει όλα.

Προφανώς, έτσι πρέπει υποθέτω, αφού ή όλη αυτή φάση είναι μια χρονοβόρα διαδικασία που κάθε μέθοδος προσεγγίζει από άλλη οπτική γωνία και με διαφορετικά εργαλεία και μεθοδολογία.

Μέσα από την κάθε θεραπεία, έκανα συνειδητοποιήσεις και εξηγούσα συμπεριφορές μαθαίνοντας τις βαθύτερες -από τα βιώματα του παρελθόντος μου- αιτίες τους.

Μπορώ να πω ότι κατάφερα να εξηγήσω πολλές από τις συμπεριφορές μου -και δη τις αυθόρμητες- από αυτά που έμαθα από τις θεραπείες.

Αυτό που δεν μπόρεσα να κατακτήσω ακόμη, όμως, και δεν υπονοώ ότι φταίνε οι θεραπευτικές μέθοδοι γι’ αυτό, αλλά μάλλον ότι ακόμη δεν ωρίμασε το μυαλό μου για να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές, είναι να νιώθω καλύτερα στην καθημερινότητα.

Ακόμη και αν μπορώ να εξηγήσω πράγματα και καταστάσεις, αυτό δεν με παρηγορεί για να νιώθω καλά.

Είναι σαν να χτυπάς κάπου το πόδι σου -και ενώ έχεις τις γνώσεις ανατομίας κλπ, ώστε να μπορείς να εξηγήσεις στο μυαλό σου γιατί πονάς, καθώς και να μετριάζεις τις υπερβολικές σκέψεις ότι δεν έσπασες κανένα δάχτυλο και θα περάσει- εξακολουθείς να πονάς και αυτό είναι που έχει σημασία.

Δεν πιστεύω στην απόψη ότι υπάρχουν άνθρωποι νορμάλ και άνθρωποι με ψυχολογικά.

Νομίζω πως όλοι έχουμε, άλλοι λίγο και άλλοι πολύ, και κυρίως άλλοι παραδέχονται και αναγνωρίζουν πως θέλουν βοήθεια και μια πιο λειτουργική καθημερινότητα, ενώ άλλοι όχι και σφυρίζουν αδιάφορα πως όλα πάνε πρίμα.

Η Ελληνική Πραγματικότητα είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη γι’ αυτό, και με πικραίνει πολύ η διάκριση μεταξύ των «κανονικών» και των «προβληματικών».

Πράγματα καθημερινά και αυτονόητα, οι «κανονικοί» δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί είναι μερικές φορές τόσο δύσκολα για ανθρώπους με κατάθλιψη ή αγχώδη διαταραχή, και στην τελική δεν πειράζει αν δεν μπορούν να καταλάβουν, τουλάχιστον ας μην κατακρίνουν και ας μην χαρακτηρίζουν.

Υπάρχει, όμως, ένα πράγμα που, όταν το συνειδητοποίησα, με έκανε να θέλω να αναγνωρίζω τι και πότε με ενοχλεί και να ζητήσω βοήθεια και να θέλω να αλλάξω.

Η συνειδητοποίηση ότι ναι μεν η βιολογική ζωή μου είναι μια και μοναδική, αλλά στην ουσία είναι τρεις ζωές που την απαρτίζουν:

Η πρώτη ζωή είναι αυτή που έκανα όπως μου την είχε μάθει το περιβάλλον γύρω μου, με ότι περιέχει το περιβάλλον, η δεύτερη ζωή είναι αυτή που ξεκίνησε όταν πήρα το κόκκινο χάπι του Μάτριξ -γεγονότα που με ταρακούνησαν- και άρχισα με πόνο να γκρεμίζω από γύρω μου και να ξεριζώνω από μέσα μου ό,τι αποδείχθηκε ψεύτικο, και η τρίτη είναι η ζωή που κάνει ο φιλόσοφος όταν βγει από το Σπήλαιο του Πλάτωνος.

Στην παρούσα φάση, βολοδέρνω μεταξύ δεύτερης και τρίτης.

Ο δρόμος αυτός είναι μακρύς και μοναχικός.

Δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι θα φθάσεις σε μια σταθερή γαλήνη και βουδιστική αταραξία και θα είναι όλα μια μέρα τσίου τσίου και λουλουδάκια, και θέλει καθημερινή μάχη και συνείδηση για να μην κάνεις βήματα πίσω, αλλά και, όταν τα κάνεις, να συγχωρείς τον εαυτό σου και να συνεχίζεις.

Το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στο τώρα.

Κάθε φορά που βρίσκεται μια ευκαιρία να κοιτάξεις εξω από το σπήλαιο των σκιών και του παραλόγου που ζούμε καθημερινά, να το κάνεις, και να το ζεις με όλες σου τις αισθήσεις.

Και να το κυνηγάς, όπως ο διψασμένος την όαση.

Παντελής

Υ.Γ. Εύχομαι πραγματικά να βγούμε μια μέρα όλοι από τα σπήλαια που έχουμε στα μυαλά. στις καρδιές και στις ψυχές μας.

(Αγαπητέ Παντελή, υπάρχει μόνο το τώρα. Αυτό είναι που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε -ή δεν θέλουμε να καταλάβουμε- οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι κακουχίες του παρελθόντος και η αυτολύπηση αποτελούν καταφύγιο για πολλούς, ενώ η ζωή μετατίθεται διαρκώς για ένα αόριστο μέλλον. Το τώρα είναι υπό διωγμόν, αν και η ζωή είναι τώρα. Δεν υπάρχει νορμάλ και μη νορμάλ. Όλες οι ανθρώπινες συμπεριφορές είναι νορμάλ. Πήξαμε στην ταμπέλα και στα κουτάκια. Όλοι θέλουν να σε ταμπελώσουν και να σε βάλουν στο ανάλογο κουτί. Αστυνομικοί κανονικά. Ασφαλίτες. Εξηγήσου, πες μας ποιος είσαι, τι ψηφίζεις, τι ομάδα είσαι, με ποιους κάνεις έρωτα, και μετά μείνε σταθερός σε όλα αυτά, γιατί εμείς σε έχουμε καταχωρήσει στα βιβλία μας σε συγκεκριμένο κεφάλαιο. Δεν πάνε καλά οι άνθρωποι. Να είσαι καλά, Παντελή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.