Υποκρισία και παράνοια

Φίλε μου, Πιτσιρίκο, τα είπατε κι εσείς. Έφυγε από τη ζωή ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, ένας άνθρωπος που μπόρεσε στη σύντομη, δυστυχώς, ζωή του να κάνει τη διαφορά. Να είναι αυτός η διαφορά που ήθελε να δει στον κόσμο, που λένε.

Έσωσε χιλιάδες ανθρώπους. Έγινε το σύμβολο της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, ένας ήρωας για όλους αυτούς που εξαιτίας του δεν πνίγηκαν στη Μεσόγειο.

Βγήκαν ανακοινώσεις για το θάνατό του, Πιτσιρίκο. Οι κλασικές, αυτές που ταιριάζουν σε κάθε «ήρωα». Συλλυπητήρια από όλες τις πλευρές, κουράγιο στην οικογένεια που έχασε έναν ήρωα, το στήριγμά της, στη γυναίκα του και τις κόρες του.

Έχω δει ανακοινώσεις και στα social media και ποστ για το θάνατό του με διθυράμβους και ευχές για «καλό ταξίδι».

Υποκρισία, Πιτσιρίκο.

Ευχές από τους ανθρώπους που 3 ποστ νωρίτερα μιλούν για το κακό που κάνουν οι πρόσφυγες στη Λέσβο, για το ότι πρέπει να γυρίσουν στις πατρίδες του.

Ότι ήρθαν να μας κατακτήσουν και να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας.

Οι ίδιοι είναι, ηλίθιε άνθρωπε, που δε μπορείς να δεις πέρα από τη μύτη σου.

Αυτοί που καταριέσαι και που ευχαρίστως θα έστελνες πίσω στις εμπόλεμες ζώνες και την ανέχεια, είναι αυτοί για τους οποίους ο Κυριάκος Παπαδόπουλος και οι συνάδελφοί του ρίσκαραν τη ζωή τους και μαύριζαν την ψυχή τους, προσπαθώντας να ξεπεράσουν το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν να τους σώσουν όλους.

Αυτοί οι μαυριδεροί και εκείνες οι περίεργες με τις μαντήλες. Μαζί και τα παιδιά τους που δεν θέλεις να μορφωθούν στην Ελλάδα γιατί είναι κατώτερα από τα δικά σου και γιατί η Ελλάδα είναι ελληνική λες και ήρθε κανείς να σου την πάρει.

Οι ίδιοι αναφέρονται στο θάνατο ενός ανθρώπου που θεωρούν ήρωα, γιατί προφανώς δεν έχουν ιδέα τι ο ίδιος πίστευε, για ποιο λόγο ρίσκαρε τη ζωή του, ρίσκαρε να αφήσει τα παιδιά του χωρίς πατέρα.

Δεν έχουν ιδέα για ποιους ρίσκαρε, ποια ήταν τα ιδανικά του.

Τα ίδια μέσα που προβάλλουν τις απόψεις των κατοίκων που θέλουν να διώξουν μάνες και παιδιά επειδή τους γεμίζουν τα hotspot, τα ίδια εξυμνούν τον άνθρωπο που έδωσε τα πάντα για να τους σώσει από τη θάλασσα.

Από τη μία εύχεσαι να είχαν πνιγεί πριν πατήσουν τα ιερά χώματα της χώρας σου και τα μαγαρίσουν, και από την άλλη εξυμνείς αυτόν που τους έσωσε.

Υποκρισία και παράνοια. Συνδυασμός που σκοτώνει.

Γενικά, ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος αν περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονταν όπως ο εκλιπών.

Θα ήταν επίσης καλύτερος αν περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονταν.

Φιλιά,

Ελένη

(Αγαπητή Ελένη, υπάρχει και υποκρισία και παράνοια στη χώρα μας. Αλλά υπάρχει και ανθρωπισμός. Σε γενικές γραμμές, η στάση που κράτησαν οι Έλληνες πολίτες απέναντι στους πρόσφυγες ήταν καλή. Είναι η στάση των Ελλήνων απέναντι στους πρόσφυγες που με κάνει να σκέφτομαι πως, τελικά, μπορεί να μην έχουν χαθεί όλα. Πριν από δυο χρόνια, έγραψα πως οι Έλληνες στο θέμα των προσφύγων «στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων» και πως «Οι Έλληνες που βοηθούν τους πρόσφυγες κάνουν καλό στην Ελλάδα γιατί βάζουν την Ελλάδα στις ψυχές των ανθρώπων για πάντα». Ελένη, έγραψα τις προάλλες για τον Γερμανό που μου είπε πως η μεγαλύτερη αξία της Ευρώπης είναι ο ανθρωπισμός και πως -στο θέμα των προσφύγων- οι μόνοι που ήταν πραγματικά ανθρωπιστές ήταν οι Έλληνες. Πριν από μερικές μέρες, ένας Βρετανός ΑΜΕΑ μου είπε πως μπορεί η Ελλάδα να μην έχει τις σωστές υποδομές για ΑΜΕΑ αλλά, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στην Ελλάδα σχεδόν όλοι είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν. Άρα, τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόσο άσχημα όσο μοιάζουν. Οι Έλληνες λένε πολλά -και μιλάνε συνέχεια με αποτέλεσμα να λένε και πολλές ανοησίες- αλλά, αν δουν τον άλλον κάτω, θα τον βοηθήσουν, χωρίς να σκεφτούν από πού είναι. Ελένη, αν καθίσεις σε ένα πολυσύχναστο σημείο της Αθήνας για ώρα, θα δεις και πολλούς ευγενικούς ανθρώπους που θα την κάνουν την «καλή πράξη», χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Και να σου θυμίσω πως οι ίδιοι οι πρόσφυγες, όταν ερωτήθηκαν σε ποια χώρα τους αντιμετώπισαν καλύτερα, απάντησαν «στην Ελλάδα». Άλλο που κανείς τους δεν θέλει να μείνει στην Ελλάδα. Ελένη, μου την δίνουν πολύ οι σημερινοί Έλληνες. Τους βρίσκω ανυπόφορους. Αλλά στο θέμα των προσφύγων, η στάση του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας ήταν πολύ καλή. Ειδικά, αν σκεφτείς σε ποια κατάσταση βρισκόταν -και βρίσκεται- η Ελλάδα, όταν ξέσπασε η προσφυγική κρίση. Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ήταν κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Ζούσε εδώ μαζί μας. Είμαι βέβαιος πως έχει εμπνεύσει πολλούς με τη στάση του. Και όχι μόνο τους συναδέλφους του. Να είσαι καλά, Ελένη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.