Χαλάει ο καιρός

Φίλε μου, Πιτσιρίκο, χαλάει ο καιρός σιγά σιγά. Φθινόπωρο, μπαίνει Νοέμβρης, οπότε λογικό να αρχίσουν τα κρύα και οι βροχές. Πάλι καλά, για να έχουμε και ένα θέμα να συζητάμε, γιατί τα άλλα θέματα είναι δύσκολα πολύ.

Βέβαια, ευτυχώς, αυτές τις μέρες θα μπορούμε να μιλάμε και για άλλα πράγματα, αφού αναμένεται ανύψωση του πατριωτικού φρονήματος ενόψει εορτασμών και παρελάσεων.

Ίσως, βέβαια, αντί να γιορτάζουμε τους πολέμους του παρελθόντος, θα ήταν καλύτερα να εστιάσουμε σε αυτούς του παρόντος.

Η μ@λακία είναι ότι δεν ασχολούμαστε με αυτούς γιατί δεν είναι δικοί μας πόλεμοι – έτσι πιστεύουμε δηλαδή.

Ο πόλεμος που μαίνεται στην Παλαιστίνη δεν είναι δικός μας, γιατί γίνεται αλλού. Οι Παλαιστίνιοι δεν είναι Έλληνες, οπότε δε μας αφορά.

Ο τύπος στη φωτογραφία μάλλον είναι ένας γραφικός που διαδηλώνει για την ανεξαρτησία του, δεν χρειάζεται να μιλήσουμε γι’ αυτόν.

Δεν είναι κάποιος από τους ήρωες τους δικους μας, τους ντόπιους.

Μερικές φορές μου κάνει εντύπωση το ότι στην εποχή που η πληροφορία διαδίδεται σε απειροελάχιστο χρόνο, πολλοί άνθρωποι έχουν άγνοια για σχεδόν τα πάντα.

Δηλαδή για όλα, εκτός από αυτά που αφορούν τους ίδιους.

Σε δυο μέρες θα γιορτάσουμε με δόξα και τιμή κάτι που έγινε στο παρελθόν, ενώ την ίδια στιγμή κλείνουμε μάτια και αυτιά σε αυτά που γίνονται αυτή τη στιγμή, εδώ και χρόνια.

Πόσοι ξέρουν τι γίνεται τώρα στην Παλαιστίνη και στην Υεμένη; Πόσοι ξέρουν τί έγινε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν στη Ρουάντα; Πόσοι μιλούν για όλα αυτά; Δεν πρέπει να τα ξέρουμε;

Γιορτάζουμε τους Έλληνες που κάποτε αντιστάθηκαν, ενώ καθόμαστε αραχτοί στην καναπεδάρα μας και δεν δίνουμε δεκάρα για κάποιους άλλους που αντιστέκονται τώρα. Γιατί δεν είναι Έλληνες.

Ποιος ο λόγος, Πιτσιρίκο, να μιλάμε για πολέμους και να τους γιορτάζουμε κιόλας;

Η ιστορική μνήμη βοηθά μόνο στην περίπτωση που την αξιοποιούμε για να διαμορφώσουμε καλύτερα το μέλλον. Διαφορετικά, είναι βαρίδι και μας πάει στον πάτο.

Όμως, η ιστορία κάνει κύκλους και η μνήμη δε θα μας σώσει.

Όσο υπάρχουν σύνορα, όχι μόνο στο χάρτη, αλλά περισσότερο απ’ όλα στο μυαλό μας, τόσο θα γίνονται πόλεμοι, άνθρωποι θα πεθαίνουν, θα βασανίζονται, θα υποφέρουν, γονείς θα χάνουν τα παιδιά τους, παιδιά θα μένουν ορφανά, οι αδύναμοι θα ισοπεδώνονται και οι δυνατοί θα είναι οι μόνοι κερδισμένοι. Αν και θα έχουν και αυτοί στην ουσία χάσει.

Η μνήμη δε θα μας σώσει, γιατί ζούμε γι’ αυτή.

Ζούμε για να μαθαίνουμε το ένδοξο παρελθόν και τους θριάμβους των προγόνων μας.

Για να αισθανόμαστε υπερηφάνεια που κάποιοι αντιστάθηκαν και κέρδισαν τη ζωή τους.

Χωρίς, βέβαια, να αντιλαμβανόμαστε ότι έκαναν αυτό που εμείς δεν κάναμε.

Θα μπορούσε να μας σώσει, αν μπορούσαμε να αντιληφθούμε την ουσία των πραγμάτων και να ενδιαφερθούμε να τα αλλάξουμε.

Όχι να τα γιορτάζουμε.

Όχι να τα χειροκροτούμε.

Όχι να αδιαφορούμε.

Όχι να τα αναπαράγουμε.

Όχι να κοιτάμε την πάρτη μας.

ΟΧΙ.

Αλλά, ας μη μιλάμε για όλα αυτά. Ας μιλήσουμε για τον καιρό καλύτερα.

Φιλιά,

Ελένη

Υ.Γ. Στην απορία σου για το μοναστήρι στη Ζάκυνθο, έχω να σου πω ότι το γκρέμισε ο Θεός γιατί ήταν πολύ καλό και ήθελε να το πάρει κοντά του.

(Αγαπητή Ελένη, το πρόβλημα είναι ότι γιορτάζουμε ένα ψέμα. Δεν γιορτάζουμε καν έναν πόλεμο. Και επιμένουμε να γιορτάζουμε ένα ψέμα, αγνοώντας -ή κάνοντας πως αγνοούμε- το τι πραγματικά συνέβη στην Ελλάδα την περίοδο που ξεκινά με τον πόλεμο στην Αλβανία και τελειώνει με την λήξη της Κατοχής. Για τον Εμφύλιο -που ακολούθησε- κάνουμε τους εντελώς ανήξερους. Αν ακούσεις τι λέγεται αυτές τις μέρες στα σχολεία -περί ηρώων Ελλήνων που έχουν τον ηρωισμό στο αίμα τους και είναι πάντα έτοιμοι να πολεμήσουν-, θα σου φύγει το καφάσι. Αλλά, Ελένη μου, ποιος γιορτάζει; Έχουν πέσει πάλι όλοι με τα μούτρα στα σόου ταλέντων στην τηλεόραση. Και την ώρα των διαφημίσεων, κάνουν ηρωισμούς στο Facebook. Λούμπεν λεβεντομαλάκες και λούμπεν χαζοβιόλες. Ελένη, το μοναστήρι στις Στροφάδες στη Ζάκυνθο μπορεί να είχε γκρεμιστεί πέρσι και να βρήκαν ευκαιρία με το χτεσινό σεισμό να πάρουν τίποτα κονδύλια. Σε ποιον θα έκανε εντύπωση, αν συνέβαινε αυτό; Ελένη, ξέρω πως χάλασε ο καιρός στη Χάγη. Έχω ανταποκριτές εκεί. Ένας απ’ αυτούς, μάλιστα, έχει σήμερα τη γιορτή του. Εδώ πάλι, είναι καλοκαίρι. Την επόμενη Τετάρτη, θα έχει 28 βαθμούς. Αν αραιώσουν λίγο και οι τουρίστες -που έχουν αρχίσει να γίνονται κάπως ενοχλητικοί επειδή είναι πολλοί-, θα είναι τέλεια στην Αθήνα. Να είσαι καλά, Ελένη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.