«Είναι πολλά τα λεφτά Άρη»

Φίλε μου Πιτς, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο βασικός ρόλος της Εκκλησίας είναι να κηρύττει το λόγο του Χριστού. Με άλλα λόγια, να κηρύττει την αγάπη. Να την κηρύττει με ταπεινότητα, πνευματικό λιτό βίο, κατανόηση και πολλά ακόμη, συμβατά με την πορεία του Θεανθρώπου.

Λέμε τώρα για να λέμε.

Στόχος της πρέπει να είναι να οδηγεί τον κόσμο κατά τέτοιον τρόπο, που να πορεύεται με ελπίδα και αγάπη για κάθε τι.

Μόνο μέσα από την αγάπη μπορείς να φτάσεις στη «σωτηρία».

Δηλαδή, Πιτς μου, να βάλουμε τον Χριστό στη ζωή μας. Αφού ο Χριστός συμβολίζει την αγάπη.

Και γιατί όχι; Δεν διαφωνώ. Κι όχι μόνο να Τον βάλουμε στη ζωή μας, αλλά να γίνει ένα με αυτήν.

Μεγάλος δάσκαλος ο Ιησούς, δεν νομίζω να το αρνείται κανείς και πώς να μην Τον θαυμάζεις!

Κι Αυτόν, αλλά και πολλούς ακόμη που με την πορεία της ζωής τους, τα πιστεύω τους, τις πράξεις τους, τα κηρύγματά τους, ονειρεύτηκαν και πάλεψαν για έναν καλύτερο κόσμο, πολλές φορές θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή.

Σίγουρα η αγάπη, φέρνει τη «σωτηρία». Με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Πάσο. Τι πιο όμορφο απ’ την αγάπη, άλλωστε!

Συνάμα με την αγάπη, η σωτηρία της ψυχής επιτυγχάνεται και με την συγχώρεση. Αλλά και με τον ανοιχτό νου. Με την αμφισβήτηση, μέσω της οποίας έχουν γίνει τα μεγαλύτερα άλματα.

Η Εκκλησία, όμως, στο σύνολό της, μόνο αυτό δεν κάνει. Ακολουθεί παντελώς διαφορετικό δρόμο. Αυτόν της κακίας, του μίσους και του σκοταδισμού.

Είναι αρκετές οι φορές, που πολλοί γνωστοί ιεράρχες, έχουν προσπαθήσει και συνεχίζουν να προσπαθούν μέσα από την συμπεριφορά τους και τον κατάπτυστο λόγο τους, να πολεμήσουν οτιδήποτε τους φαίνεται εχθρικό.

Και τι είναι εχθρικό για την Εκκλησία; Μα αυτό που πάει κόντρα στην θρησκεία.

Κι αφού η θρησκεία διακατέχεται από έναν ασύλληπτο δογματισμό, άρα εχθρός της είναι το διαφορετικό, το ξένο, το οτιδήποτε αντιτίθεται στο δόγμα.

Και φυσικά, το οτιδήποτε εναντιώνεται στα συμφέροντά της, προσπαθώντας να πάει μπροστά κι όχι πίσω.

Το αμαρτωλό.

Άσχετα αν αυτό, το -κατά τα πιστεύω της- αμαρτωλό, μπορεί να βρίσκεται πιο κοντά στην αγάπη και τη «σωτηρία», απ’ ό,τι αυτή και το σινάφι της.

Πόσο απέχει λοιπόν, από αυτό που πρεσβεύει!

Κι όχι μόνο τώρα. Πάντα απείχε. Κι είναι σχεδόν βέβαιο, πως αν είχε την απόλυτη εξουσία σήμερα, πάλι θα δίκαζε και θα καταδίκαζε στην εσχάτη των ποινών.

Εκμεταλλεύεται το ρόλο της, για τα συμφέροντά της, θέλει τους ανθρώπους με παρωπίδες και ενίοτε τυφλούς.

Να εξουσιάζει το ποίμνιο δημιουργώντας τον στρατό της. Για να έχει δύναμη.

Η οποία δύναμη, της χρειάζεται για να μην μπορεί κανείς να την αγγίξει και να δρα εύκολα εντός αλλά και εκτός του οίκου της και κατά όπως την συμφέρει.

Συνήθως, για οικονομικούς λόγους. Αφού στην πραγματικότητα η μόνη θρησκεία είναι ο καπιταλισμός.

Ανέκαθεν σ’αυτόν τον πλανήτη, όλα γίνονταν για τα φράγκα. Γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται, μέχρι η γη να σταματήσει να γυρίζει.

Πάντα θα υπάρχουν ισχυροί να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους στο όνομα του κέρδους.

Κέρδος που πάντα θα μένει στα χέρια των ισχυρών, – κι ας είναι η μειοψηφία-, ώστε να παραμένουν ισχυροί συνεχίζοντας να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους και ξανά μανά. Φαύλος κύκλος.

Η Εκκλησία, αφού η περιουσία της, κινητή και ακίνητη, μπορεί να φτάνει σύμφωνα με αναλύσεις και τα τέσσερα τρισεκατομμύρια ευρώ, μπορούμε να πούμε ότι ανήκει στους ισχυρούς.

Βέβαια, οικονομικά ισχυρός δεν γίνεσαι με τον σταυρό στο χέρι. Πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων.

Φαντάσου λοιπόν τι μπορεί να έχει συμβεί και πως έχει συμβεί, όταν τα έχεις καταφέρει μια χαρά και κρατώντας κυριολεκτικά έναν σταυρό στο χέρι.

Κι όχι μόνο αυτό. Να τα καταφέρνεις τόσο καλά, που ακόμα και με αυτή την περιουσία, ακόμα και στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς που διανύει η χώρα μας, να κοστίζεις στον κρατικό προϋπολογισμό, ένα εκατομμύριο ευρώ ετησίως για την μισθοδοσία των κληρικών.

Και να έχεις και ισχυρό λόγο, σε κρατικά θέματα που αφορούν το μέλλον των Ελλήνων πολιτών.

Λόγο, βασισμένο στο φόβο, το μίσος, τον ρατσισμό, τον σκοταδισμό, τον εθνικισμό και την κακία.

Ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας είναι κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα, όπως έχεις επισημάνει κι εσύ αρκετές φορές.

Αν δεν κάνω λάθος, με δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει, υπέρ του διαχωρισμού Κράτους – Εκκλησίας τάσσεται η πλειοψηφία των Ελλήνων.

Ωραία. Τώρα δέσαμε. Ειδικά αυτό με την πλειοψηφίες το έχουμε δει και σε άλλο έργο.

Πέραν αυτού, αν υποθέσουμε ότι σε αυτό το θέμα η επιθυμία των Ελλήνων γίνει σεβαστή, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι εκτός όλων των άλλων, ο διαχωρισμός αυτός περιλαμβάνει και την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Εδώ γελάμε.

Όπου παίζει χρήμα, τα πράγματα δυσκολεύουν. Και εδώ μιλάμε για πολύ χρήμα.

Από τη μία η Πολιτεία, που την επιθυμεί για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, αλλά σκέπτεται μην το διακινδυνεύσει κιόλας και χάσει έστω και την κουτάλα που έχει, και από την άλλη η Εκκλησία που ισχυρίζεται ότι την επιδιώκει σε μια προσπάθεια να ξαναφέρει κοντά της τους Έλληνες, οι οποίοι απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τους ναούς.

Γνωστό το ποίημα της Εκκλησίας και αρκετά κωμικό.

Και ανάμεσα σε όλα αυτά ο Έλληνας πολίτης, που έχει χάσει την μπάλα. Σε όλους τους τομείς.

Ειλικρινά, Πιτσιρίκο μου, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι μπορεί να συμβεί, ώστε να τελειώσει κάποτε αυτή η «κωμωδία» που παίζεται στις πλάτες του ελληνικού λαού με το παπαδαριό και την Πολιτεία.

Αυτό που μπορούμε να γνωρίζουμε είναι πως ό,τι δεν λύνεται, κόβεται.

Μόνο που πρέπει να έχεις κότσια, για να το κόψεις.

Με εκτίμηση!

Βαλαβάνης Δημήτρης

(Αγαπητέ Δημήτρη, διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, με τη σημασία της έννοιας, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Άλλωστε, η Ελλάδα δεν είναι Κράτος, είναι προτεκτοράτο. Και δεν ήταν ποτέ κράτος. Η Ελλάδα είναι ένα τεχνητό μόρφωμα που στηρίζεται σε εθνικούς μύθους, παπάδες και τέτοια. Η σημερινή συμφωνία Τσίπρα-Ιερώνυμου αποδεικνύει πως και οι πολιτικοί και οι παπάδες θεωρούν τους Έλληνες εντελώς ηλίθιους. Και δεν έχουν και άδικο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.