Η μανία με το τρέξιμο

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Στο σχολικό βιβλίο των μαθηματικών της Ε΄ ή ΣΤ΄ δημοτικού, όταν ήμουν μαθητής, υπήρχε ένα μαθηματικό παράδοξο-σοφιστεία: «Ο ωκύπους Αχιλλεύς» του Ζήνωνα.

O ταχύπους (ωκύπους) Αχιλλεύς που βαδίζει 10 φορές γρηγορότερα από μια χελώνα, δεν μπορεί να φτάσει την αργοκίνητη χελώνα, στην οποία δίνει προβάδισμα ενός σταδίου.

O Zήνων δικαιολογούσε τον ισχυρισμό του αυτό με τον εξής συλλογισμό: Όταν ο Αχιλλεύς βαδίσει το ένα στάδιο, που τον χωρίζει από τη χελώνα, η χελώνα θα έχει βαδίσει το 1/10 του σταδίου, και επομένως θα προηγείται.

O Αχιλλεύς βαδίζει αυτό το 1/10 του σταδίου, η χελώνα βαδίζει 1/10 του 1/10 =1/100 του σταδίου και επομένως πάλι θα προηγείται.

O Αχιλλεύς βαδίζει το 1/100 του σταδίου, η χελώνα βαδίζει 1/10 του 1/100 του σταδίου κ.ο.κ.

Συνεχίζοντας με τον ίδιο τρόπο, κάθε φορά που ο Αχιλλεύς βαδίζει το διάστημα (δ) για να φτάσει τη χελώνα, η χελώνα βαδίζει το ένα δέκατο του (δ) κ.ο.κ., δίχως να μπορεί ο ταχύπους Αχιλλεύς να φτάσει ποτέ την αργοκίνητη χελώνα, διότι αυτή θα προηγείται έστω και κατ’ ελάχιστον.

O Αχιλλεύς τρέχει επ’ άπειρον, επ’ άπειρον τρέχει και η χελώνα.

Το διάστημα που τους χωρίζει μπορεί να γίνεται ολοένα και πιο μικρό, όμως ποτέ ο γρήγορος Αχιλλέας δε μπορεί να φτάσει την αργή χελώνα, όσο ο χώρος και ο χρόνος μπορεί και διαιρείται σε όλο και πιο μικρά μέρη.

Είμαι χελώνα ξέρω το ποίημα εγώ θα κόψω πρώτος το νήμα.

Το λέει και ο μύθος του Αισώπου, η χελώνα κερδίζει στο τέλος.

Άλλωστε, και ο ολυμπιονίκης Σπύρος Λούης θρυλείται ότι έκοψε δρόμο και κέρδισε.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή τον πρόσφατο Μαραθώνιο και το χθεσινό σου podcast.

Ο Μαραθώνιος της Αθήνας έχει γίνει πανηγυράκι και για πολλούς αφορμή για προσωπικό marketing.

Εντάξει, είναι και ο υψηλός συμβολισμός της αυθεντικής διαδρομής για τη χώρα που όλα είναι ιερά και συμβολικά.

Παρατηρώ γενικά όμως μια μανία τα τελευταία χρόνια με το τρέξιμο που για πολλούς έχει φτάσει τα όρια της εμμονής.

Καταλαβαίνω ότι είναι ένα σχετικά φθηνό και προσιτό σπορ αλλά νομίζω ότι για τους περισσότερους έχει πάρει ναρκισσιστικές διαστάσεις, έχει γίνει πολύ αυτοναφορικό. Και ό,τι είναι πολύ αυτοαναφορικό, δεν μας βοηθάει ιδιαίτερα.

Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν με τα ακουστικά στα αυτιά και σχεδόν να μην αντιλαμβάνονται το περιβάλλον γύρω τους.

Συμφωνώ μαζί σου ότι το περπάτημα είναι πιο φυσικό και υγιεινό αλλά και πιο ψυχοθεραπευτικό.

Ιδίως ένας περίπατος-περιπλάνηση με στοιχεία ψυχογεωγραφίας -όπως την εννούσαν οι καταστασιακοί- είναι ό,τι καλύτερο.

Σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον και όχι κυνηγώντας χρόνους και φανταστικά ρεκόρ.

Φιλιά πολλά!

John Cor.

(Αγαπητέ φίλε, αφού ακούς τα podcast, έχεις ακούσει τι λέω όλο το καλοκαίρι για τους τουρίστες που τρέχουν στα νησιά στις έξι τα χαράματα. Εμένα μου φαίνεται κάπως ψυχαναγκαστικό αυτό. Αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Προτιμάω το έντονο περπάτημα -περπατάω καμιά δεκαριά χιλιόμετρα κάθε μέρα- γιατί αφενός είναι για εμένα η ιδανική αερόβια άσκηση, και αφετέρου σου επιτρέπει να απολαμβάνεις ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Επίσης, είναι πολύ πιο δύσκολο να τραυματιστείς με το περπάτημα. Αλλά γούστα είναι αυτά. Το θέμα είναι να ασκούμαστε. Η καρέκλα και ο καναπές είναι θάνατος. Βέβαια, ο μαραθώνιος είναι μια πρόκληση για πολλούς ανθρώπους. Για εμένα όχι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.