Η βασίλισσα Ελισάβετ και ο Ντάνιελ Μπλέικ

Η εικόνα της βασίλισσας Ελισάβετ στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά της, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η παράνοια έχει κυριαρχήσει στον πλανήτη και, μάλιστα, θεωρείται και λογική.

Η Ελισάβετ -σαν θηλυκός Πατούλης- είναι ανάμεσα σε διάφορα χρυσά αντικείμενα και είναι σαν να λέει στους Βρετανούς πολίτες «εσείς τα έχετε πληρώσει όλα αυτά».

Σε μια απόλυτα ταξική κοινωνία -όπως η βρετανική- που δοκιμάζεται από τις αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες και ένα κύμα νεοάστεγων, η εμφάνιση της Ελισάβετ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Προηγήθηκε το χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Πάπα Φραγκίσκου από το …χρυσοποίκιλτο Βατικανό, όπου ο Πάπας καλούσε τους πιστούς να μην είναι άπληστοι και να ζουν λιτά.

Βέβαια, αυτό το μήνυμα αφορά τους φτωχούς γιατί, όπως όλοι ξέρουμε, οι θρησκείες είναι μόνο για τους φτωχούς που πιστεύουν πως θα ζήσουν μετά θάνατον· οι πλούσιοι δεν πιστεύουν στο Θεό γιατί ξέρουν καλά πως θεός είναι το χρήμα και δεύτερη ζωή δεν έχει.

Η Βασίλισσα και ο Πάπας.

Δυο τεράστιοι αναχρονισμοί.

Δυο κατάλοιπα άλλων εποχών.

Αν η ανθρωπότητα δεν ξεμπερδέψει οριστικά με βασιλιάδες, βασίλισσες, παπάδες και Πάπες, δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα.

Το μεγάλο πρόβλημα της Βρετανίας δεν είναι το Brexit, είναι η μοναρχία.

Ακόμα κι αν πάρουν την κυβέρνηση οι πιο αριστεροί από τους Εργατικούς, ποια πολιτική για κοινωνική ισότητα να εφαρμοστεί σε μια χώρα που έχει βασιλική οικογένεια και οι πολίτες θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό να πληρώνουν για να ζουν όλοι αυτοί οι χαραμοφάηδες;

Οι Βρετανοί νοιάζονται περισσότερο για τη βασιλική οικογένεια -και για τα …προβλήματά της-, παρά για εκείνους τους Βρετανούς πολίτες που πέφτουν στην εξαθλίωση.

Καθώς έχω συναντήσει πάρα πολλούς Βρετανούς τα καλοκαίρια στα νησιά, μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση πως δεν βρήκα ούτε έναν Βρετανό που να έχει δει την ταινία του Κεν Λόουτς «I, Daniel Blake» μια κοινωνική ταινία για έναν ξυλουργό που παθαίνει έμφραγμα, ο γιατρός κρίνει πως δεν μπορεί να εργαστεί αλλά οι κρατικές υπηρεσίες έχουν αντίθετη άποψη, οπότε δεν δικαιούται επίδομα.

Και αυτή η ταινία δεν είναι μια περιθωριακή ή πειραματική ταινία.

Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ στην Βρετανία κέρδισε το βραβείο της καλύτερης βρετανικής ταινίας.

Αλλά ακόμα και Βρετανοί που ψηφίζουν Εργατικούς, μου είπαν πως δεν είχαν δει την ταινία, ενώ κάποιοι αγνοούσαν ακόμα και την ύπαρξή της.

Ένας Βρετανός, μάλιστα, πάρα πολύ μορφωμένος, και πάρα πολύ πλούσιος -αν και μου είπε ότι πάντα ψήφιζε τους Εργατικούς-, μου είπε πως δεν μπορεί να βλέπει στρατευμένο κινηματογράφο, όπως αυτός που κάνει ο «κομμουνιστής» Κεν Λόουτς.

Σκέφτηκα να του πω να πάει να γ@μηθεί αλλά μου τον είχαν συστήσει κάτι φίλοι μου, οπότε περιορίστηκα στο να απομακρυνθώ, και την επόμενη φορά που τον είδα στο δρόμο μαζί με τη γυναίκα του να έρχονται χαμογελαστοί κατά πάνω μου, έκανα ένα νεύμα με το κεφάλι και συνέχισα τον δρόμο μου.

Δεν γίνεται να είσαι και με την βασίλισσα και με τον Ντάνιελ Μπλέικ.

Πρέπει να αποφασίσεις.

Εγώ είμαι με τους Ντάνιελ Μπλέικ του κόσμου αυτού.

Και τους αγαπάω.

Αλλά θα πρέπει κι αυτοί να πάψουν να αγαπάνε τη βασίλισσα.

Και να αγαπήσουν τους εαυτούς τους.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.