Η λεοπάρδαλη και ο μοναχός (Το τελευταίο κείμενο του Βασίλη από τη Σουηδία)

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, γειά σου και πάλι.
Αυτό το μέιλ είναι πιθανώς και το τελευταίο που θα λάβεις από εμένα με την ιδιότητα του μονίμου κατοίκου Σουηδίας, καθώς το επόμενο Σαββατοκύριακο θα με βρει σε μια γνωστή για το κοντοσούβλι της πόλη της Στερεάς Ελλάδας, μαζί με τη γυναίκα μου και ένα αυτοκίνητο που θα έχει κλατάρει από το φόρτωμα.

Αυτή θα είναι η πρώτη στάση μας, θα ακολουθήσει άλλη μία στην Εύβοια και μετά θα σαλπάρουμε για Ρόδο.

Έφτασε λοιπόν η ώρα που αυτοί που πιστεύουν συνήθως λένε «πρώτα ο Θεός», «Θεού θέλοντος» και άλλα τέτοια ωραία.

Εγώ ελπίζω, απλά, και ποντάρω στο «καιρού επιτρέποντος» και στην γενικότερη καλή κυκλοφορία στους ευρωπαϊκούς αυτοκινητόδρομους.

Μπαίνοντας στην Ελλάδα, την ξεχνάς την καλή κυκλοφορία, το ξέρουμε αυτό.

Δύσκολη περίοδος, δεν μας έχουν πάει όλα καλά με το ξεκουβάλημα, αλλά δεν θα κάτσουμε να σκάσουμε κιόλας. Μεγάλη η συναισθηματική φόρτιση, όταν βλέπεις το σπίτι σου να αδειάζει.

Ειδικά, εκεί που πακετάριζα τα μουσικά μου όργανα, το αισθάνθηκα περισσότερο.

Δεν θυμάμαι πλέον πόσες φορές το έχω κάνει στη ζωή μου, και ελπίζω αυτή τη φορά να μείνουν εκεί που θα βγουν οι κιθάρες μου τουλάχιστον για τα επόμενα είκοσι χρόνια.

Δύσκολη περίοδος που λες, καθώς όπως σου διηγήθηκα και σε μεταξύ μας επικοινωνία, συζητώντας με κάποιους φίλους μου εδώ βρέθηκα στην λίγο άβολη θέση να «βγω από την ντουλάπα» και να τους αποκαλύψω τη διπλή μου ζωή, όπως λέει και η γυναίκα μου.

Τους είπα δηλαδή πως κάνω κάθε τόσο κανένα πόντκαστ και γράφω κανένα μέιλ που δημοσιεύεται στον Πιτσιρίκο.

Αυτό το γράφω ανοιχτά μπας και ντραπούν τώρα, μιας και θα σε διαβάζουν συστηματικά από εδώ και πέρα, και κάνουν καμιά συνδρομη. Τόσα λεφτά παίρνετε ρε τσιφούτηδες!

Ναι, το ξέρω πως δεν έχεις ανάγκη τους 2-3 παραπάνω συνδρομητές. Αλλά να το κόβουμε το τζαμπατζιλίκι σιγά σιγά, ρε μάγκες!

Τέλος πάντων, αυτό έγινε λόγω της συζήτησης για την πολυαναμενόμενη (από ποιόν;) σειρά πόντκαστ που θα αρχίσω, μόλις καταφέρω και βάλω κώλο κάτω.

Πρέπει να πω εδώ πως μεταξύ άλλων θα ασχοληθώ αρκετά με ασκήσεις διαλογισμού και τη χρησιμότητά τους για την αντιμετώπιση του άγχους στο πόντκαστ, μιας και παρατηρώ πως με έχει βοηθήσει πάρα πολύ σε αυτή την δύσκολη και ταραγμένη περίοδο.

Αυτό ήθελα να το γράψω κυρίως με αφορμή μια είδηση που διάβασα εχθές, και να μου δώσω όπως πάντα πάσα για ένα αμπελοφιλοσοφικό σχόλιο.

Στην Ινδία υπάρχει ένα βουδιστικό μοναστήρι που βρίσκεται σε ένα δάσος με προστατευόμενα άγρια ζώα, ή, όπως θα έπρεπε ορθότερα να προσδιορίζονται, ζώα. Μεταξύ άλλων, γύρω στις 90 τίγρεις, πολλές λεοπαρδάλεις και ύαινες.

Γεγονός γνωστό σε όλους στην περιοχή.

Ένας βουδιστής μοναχός λοιπόν, αγνοώντας τις συστάσεις για αποφυγή περιπλάνησης στο δάσος, θεώρησε πως το καλύτερο μέρος για διαλογισμό λόγω της ησυχίας ήταν τι άλλο; Το δάσος.

Λογικά, την ίδια σκέψη είχε και η λεοπάρδαλη που του επιτέθηκε, καθώς θα σκέφτηκε «Πού να ξεμοναχιάσω κανένα κορόιδο για μεζέ; Πάντως όχι κοντά στο μοναστήρι μην και με πάρουν με τις τσουγκράνες. Όλο και κάποιον θα βρω να κάνει τον έξυπνο».

Η καλύτερη εκδοχή του γεγονότος είναι πως, όταν ο μοναχός αντελήφθη πλέον πως το ζώο του όρμησε, πολύ αργά μιας και είναι και αθόρυβες οι άτιμες, μέσω του διαλογισμού αποδέχθηκε με γαλήνη την τύχη του την κακή. Δεν θεώρησε υπεύθυνη την λεοπάρδαλη που ακολούθησε την φύση της, αλλά το κακό του το κεφάλι.

Ίσως να πρόλαβε να προσευχηθεί για μια καλή μετενσάρκωση ή για να βγει τελείως από τον αιώνιο κύκλο των μετενσαρκώσεων.

Η πιο ρεαλιστική εκδοχή, φυσικά, ήταν πως γ@μοβούδισε, κατά το γ@μοσταύρισε, όλη του τη θρησκεία, τους αγίους και τα καντήλια που περιλαμβάνει. Δεν μπορώ να σας διαφωτίσω περισσότερο πάνω σε αυτό, καθώς δεν μπορώ να ισχυριστώ πως είμαι ειδικός στην Theravada σχολή του βουδισμού.

Ίσως να πρόλαβε να σκεφτεί πως, αν τουλάχιστον η μετενσάρκωση ισχύει, να μπορέσει να μετενσαρκωθεί στην επόμενη ζωή του σε χριστιανό ορθόδοξο· άντε καθολικό στη χειρότερη.

Ηθικό δίδαγμα από αυτή την τραγική ιστορία είναι πως, όσο και να διαλογίζεσαι για να φτάσεις στη νιρβάνα, παίρνεις ψυχοφάρμακα, πας στον θεραπευτή ή στον πνευματικό σου, η ζωή συμβαίνει γύρω σου.

Έχω ξαναγράψει παλιότερα πολλές φορές: Είναι καλό να μην πιστεύουμ σε αυθεντίες, να μην αποδεχόμαστε απόλυτους γκουρού και γνώστες. Καμία λύση δεν εφαρμόζεται σε όλα τα προβλήματα, μην εμπιστεύεστε ποτέ αυτούς που έχουν μια απάντηση για όλες τις ερωτήσεις.

Στην ζούγκλα βοηθά ο διαλογισμός, αλλά η λεοπάρδαλη την θέλει την καραμπίνα της. Άλλος εχθρός, άλλη στρατηγική και όπλα.

Κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το μέιλ μπας και κάνω καμιά δουλειά, και το πιθανότερο είναι το επόμενο να σου έρθει μετά τις γιορτές με εντυπώσεις από το ταξίδι.

Την αγάπη μου, για τελευταία φορά σαν μόνιμος κάτοικος, από την κρύα και σκοτεινή Σκανδιναβία.

Βασίλης

Υ.Γ. Ρε, κάντε συνδρομή που σας λέω, χάνετε!

(Φίλε Βασίλη, κάτι που μου γράφουν πολύ το τελευταίο διάστημα οι αναγνώστες του μπλογκ είναι «τους καλύτερους έχεις μαζέψει». Βέβαια, εγώ δεν μάζεψα κανέναν. Έγινε μόνο του και με φυσικό τρόπο. Βασίλη, αυτή είναι μια καλή εποχή να φύγει κάποιος από τη Σουηδία. Δεν ξέρω αν είναι καλή εποχή να έρθει στην Ελλάδα, αλλά, σε λίγο θα είναι καλοκαίρι, οπότε θα είναι σίγουρα καλή εποχή για όλα. Βασίλη, ετοιμάσου για πολλές λεοπαρδάλεις στην Ελλάδα. Πάει το λεοπάρ σύννεφο. Από παπούτσι μέχρι γάντια και καπέλο. Μέχρι και άνδρα είδα να φοράει λεοπάρ παντελόνι. Είμαστε άγριος λαός. Ζούγκλα η Ελλάδα. Άντε με το καλό η επιστροφή. Αν κι εσύ είσαι απρόβλεπτος. Μπορεί να περάσεις από κάποιο μέρος που να σου αρέσει, και να μείνεις σε καμιά Ιταλία. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.