Τα παιδία (και όχι μόνο) τον παίζει

Με αφορμή όλα αυτά που γράφονται τον τελευταίο καιρό στο blog σου ήθελα να γράψω για ένα θέμα που με έχει απασχολήσει ανά καιρούς και που δεν ξέρω αν είναι πολύ ταιριαστό στο blog σου: Τα βιντεοπαιχνίδια.

Ξέρω, βέβαια, πως ένας σωστός πιτσιρίκος σαν εσένα μάλλον δεν ασχολείται με τέτοια…σπορ, αντιθέτως τριγυρίζει στις παραλίες ξυπόλυτος και παίζει με τα κουβαδάκια του, όπως πρέπει να κάνει ένας σωστός πιτσιρίκος.

Δυστυχώς, δεν είναι έτσι για πολύ κόσμο, και η βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών είναι απο τις μεγαλύτερες σε τζίρο, εφάμιλλη με αυτή του Hollywood.

Τα παιχνίδια δημιουργούν κουλτούρα, είτε μας αρέσει είτε όχι, και πολλοί άνθρωποι, μεγάλοι και παιδιά ξοδεύουν δυσανάλογα πολλές ώρες παίζοντας παιχνίδια.

Για να μην ισοπεδώνω τα πάντα, θα πω εξαρχής ότι υπάρχουν ενδιαφέροντα παιχνίδια -όπως υπάρχουν ενδιαφέρουσες ταινίες κλπ- αλλά θέλω να σταθώ σε μερικά πράγματα τα οποία παρατηρώ ως παραλληλισμούς.

Μια και ζούμε στον καπιταλισμό, τα παιχνίδια φτιάχνονται επιμελώς, ώστε να πουλάνε.

Αυτό γίνεται αυξάνοντας τον εθισμό των παικτών, τον οποίο κανείς δεν αποκαλεί έτσι γιατί θα ήταν κακό μάρκετινγκ. Αντιθέτως, χρησιμοποιούνται άλλοι ευφάνταστοι ευφημισμοί, όπως το «engagement», «immersion» κλπ.

Η συνταγή είναι απλή: Δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο ο χρήστης νιώθει πως είναι σε έλεγχο, πως έχει δύναμη πάνω στο περιβάλλον του.

Ο κόσμος μπορεί να είναι γεμάτος απο ψηφιακά ζόμπι, άλλα ο χρήστης, ως ήρωας, ως παρεξηγημένη μεγαλοφυία όπως γράφεις συχνά, μπορεί μέσα απο την «προσπάθειά» του να επικρατήσει πάνω στις ορδές των βαρβάρων, και να βάλει τον εαυτό του, την οικογένειά του και τους φίλους του στην κιβωτό.

Αυτή η επιμελώς καλλιεργημένη εικόνα του εαυτού ως παντοδύναμου όντος μεσα στον ψηφιακό κόσμο οδηγεί σε διάφορες συμπεριφορές.

Η μία είναι οι χρήστες να αποτραβηχτούν απο τον πραγματικό κόσμο, που, σε αντίθεση με τον ψηφιακό, δεν είναι φτιαγμένος για να ικανοποιεί τον παίκτη.

Χαράς ευαγγέλια για τις εταιρείες παιχνιδιών που έχουν άλλον έναν πελάτη για να πουλήσουν, και εξηγεί εν μέρει και τις ορδές των παιδιών που δεν μπορούν να φυτέψουν μια ντοματα.

Η άλλη είναι οι νοοτροπίες που καλλιεργούνται μέσα απο το παιχνίδι να μεταφέρονται στον πραγματικό. Όπως και με την τηλεόραση, αυτές οι νοοτροπίες δεν είναι πάντα οι καλύτερες.

Μια και η υστερία με τη σεξoυαλική κακοποίηση είναι της μόδας -το πρόβλημα είναι πραγματικό, απλά ο τρόπος που αντιμετωπίζεται είναι υστερικός- ας γράψω για μια τύπισσα που λέγεται Annita Sharkeesian.

Η συγκεκριμένη κοπέλα αποφάσισε να κάνει φεμινιστική κριτική στα παιχνίδια, στα οποία η εικόνα της γυναίκας δεν είναι και η πιο…κολακευτική ας το πούμε καλύτερα.

Οι γυναίκες συχνά παρουσιάζονται σαν γλάστρες που υπάρχουν ως ένα ακόμα σκαλοπατάκι στο δρόμο του παίκτη για την επιτυχία.

Και επειδή, για να αναπαράγω κι εγώ την κυρίαρχη φαντασίωση των παιχνιδιών, ζουμε σε ένα κόσμο γεμάτο με όρκ, η αντιμετώπιση που επιφύλασσε ο ιντερνετικός κόσμος στη συγκεκριμένη κυρία ήταν αναμενόμενη. Απειλές, βρισίδια, χαρακτηρισμοί.

Στην Αμερική, οπου ζει η συγκεκριμήνη κοπέλα, οι καθυστερημένοι δεν είναι περισσότεροι απο τους Έλληνες, απλά τυχαίνει να είναι και οπλισμένοι και τέτοιες απειλές συχνά οδηγούν σε δολοφονίες.

Απλά, το επισημαίνω για να μην έχουμε αυταπάτες για το πόσο ριζοσπαστικό και επικίνδυνο είναι ακόμα στο «μοντέρνο» κόσμο μας να μιλήσεις για πράγματα που έχουν ειπωθεί σαράντα χρόνια πριν.

Εμείς φυσικά, ως Έλληνες, είμαστε ανώτεροι απο αυτούς τους χαζούς Αμερικάνους και είμαι σίγουρος πως αν ποτέ γίνει πραγματικότητα το μάθημα της σεξoυαλικής αγωγής όπως έγραψες πρόσφατα, το πολύ που θα γίνει είναι να σκασουν έξω απο τα σχολεία ορδές γονέων με σταυρούς και σημαιάκια, διαδηλώνοντας ενάντια στην κυβέρνηση που θέλει να κάνει τα παιδιά τους κομμουνιστές γκέι. Θα ήταν γελοίο, αν δεν ήταν η πραγματικότητα.

Περιέργως, όμως, η Sharkeesian ταρακούνησε τα νερά.

Το πολιτικό zeitgeist που δημιουργούσε σεξoυαλική υστερία μέσω των MME για να επιτεθεί πολιτικά σε διάφορους ισχυρούς των καιρών, καθώς και τα social media, που έδωσαν το πάτημα σε πάμπολλες γυναίκες να μοιραστούν εμπειρίες κακοποίησης, δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες.

Και η βιομηχανία άλλαξε σε ένα βαθμό.

Και επειδή όπως έγραψα πιο πάνω, ο στόχος είναι να κάνουν τον παίκτη να νιώθει πως έχει τον έλεγχο, δεν άλλαξε το ρόλο των γυναικών, άλλα αντιθέτως δημιούργησαν σενάρια μέσα στα παιχνίδια, όπου και οι γυναίκες μπορούν να δρουν με την εγωπάθεια που χαρακτηρίζει τους άντρες παίκτες.

Είναι αυτό που έγραφες πιτσιρίκο πως οι γυναίκες ήθελαν ισότητα και το μόνο που κατάφεραν είναι να δουλεύουν σαν τους άντρες.

Έτσι, για παράδειγμα, σε ένα παιχνίδι με θέμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πλέον υπάρχουν και γυναίκες χαρακτήρες, με τους οποίους μπορούν οι γυναίκες δήθεν να «ταυτιστούν καλύτερα», παίζοντας έναν απόλυτα αντρικό ρόλο καταστροφής.

Οι κριτικοί θα επευφημούν την τεχνολογία του παιχνιδιού, οι γυναίκες θα χαίρονται για τη νίκη τους πάνω στην πατριαρχία, η εταιρία που έβγαλε το παιχνίδι θα σπινάρει την δήθεν προοδευτικότητά της και όλοι θα αποφεύγουν επιμελώς το γεγονός πως πρόκειται για ένα παιχνίδι που πρακτικά εξυμνεί τον πόλεμο και προάγει τον ανταγωνισμό.

Και φυσικά, μην περιμένετε να μάθετε ιστορία, ψυχολογία, φιλοσοφία ή οτιδήποτε καλιεργεί έναν άνθρωπο μέσα απο τα παιχνίδια.

Αντιθέτως, όπως και με τις ταινίες του Hollywood, θα δείτε πολλή πολιτική προπαγάνδα εναντίον των Ρώσων και των Κινέζων, μπόλικο καπιταλισμό και μπόλικο ανταγωνισμό.

Επίσης, θεωρώ πως τη μία και μοναδικη ζωή που έχουμε είναι κρίμα την σπαταλάει κανείς σε ένα ψεύτικο κόσμο, καταστρέφοντας παράλληλα το σώμα του καθισμένος σε ένα καναπέ.

Αυτό μπορεί να ειπωθεί για τις περισσότερες δραστηριότητες που κάνουμε σε έναν υπολογιστή, βέβαια.

Μάλλον σε έκανα να βαρεθείς και να μαυρίσει η ψυχή σου πάλι πιτσιρίκο, άλλα είπα να γράψω κάτι για αυτό γιατί, αν και έχουν γραφτεί πολλά για την σαπίλα των ΜΜΕ στο blog σου, δεν έχω διαβάσει πολλά για το συγκεκριμένο θέμα και θεωρώ πως είναι πιο επίκαιρο (εξάλλου τηλεόραση βλέπουν μόνο οι γέροι όπως έγραψες κάποτε).

Με αυτά λέω να το κλείσω σιγά σιγά το θέμα. Εύχομαι να συνεχισεις να ασχολείσαι με αληθινά πράγματα όπως τις παραλίες, τα ζωα, τις ανθρώπινες σχέσεις και να αποφεύγεις τις κακοτοπιές.

Σε χαιρετώ.

Α.

(Αγαπητέ φίλε, αν και καταλαβαίνω πως τα βιντεοπαιχνίδια είναι πολύ δημοφιλή στα παιδιά -αλλά και στους μεγάλους- εγώ δεν έχω ιδέα. Δεν έχω παίξει ποτέ στη ζωή μου ένα βιντεοπαιχνίδι. Ούτε μια φορά. Για μένα παιχνίδι είναι κάτι που γίνεται σε εξωτερικό χώρο και παίζεις με άλλα …παιδιά. Να παίζω μπάλα στην παραλία και τέτοια. Επίσης, δουλεύω στον υπολογιστή, οπότε για μένα θα ήταν κατάρα να παίζω σε έναν υπολογιστή ή σε μια οθόνη. Καλά έκανες και έγραψες για τα βιντεοπαιχνίδια αλλά εγώ δεν έχω τίποτα να γράψω γιατί, πραγματικά, δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το θέμα. Νομίζω πως τα βιντεοπαιχνίδια είναι παιχνίδια για ακοινώνητους και καταθλιπτικούς. Και βέβαια, για εγωπαθείς. Αλλά όπως την βρίσκει η καθένας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.