Το μπαλκόνι

Αγαπητέ Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Σου γράφω από την Αγγλία.
Τα δύο τελευταία χρόνια ήταν δύσκολα στη Πάτρα. Τα οικονομικά στένευαν συνεχώς. Οι φόροι έγιναν αφόρητοι και οι εισφορές έγιναν παραπάνω από αυστηρές.

Αφού λοιπόν έφτασα 35 χρονών και κοντά στη χρεοκοπία, κατάφερα να μαζέψω δουλειές και χρωστούμενα, ώστε να ορθοποδήσω.

Όμως, πριν από μερικούς μήνες, έλαβα την απόφαση να φύγω από την Ελλάδα για τους γνωστούς οικονομικούς λόγους, με σκοπό να δουλέψω σε μια μεγάλη εταιρία και μπλα, μπλα, μπλα.

Τα τελευταία 7,5 χρόνια αγάπησα έναν άνθρωπο, τον οποίο τον έβαζα πάνω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Την στήριξα με νύχια και με δόντια σε όλες τις δυσκολίες. Και αυτή με στήριξε, όμως.

Όταν λοιπόν αγαπάς τους φίλους σου, την/τον σύντροφο σου, τη δουλειά σου, τον τόπο σου, το σπίτι σου και τη γειτονιά σου, όταν αγαπάς, φίλε Πιτσιρίκο, μπορείς να δημιουργείς και βγαίνει πάντα κάτι όμορφο.

Μόνο όμορφα πράγματα πηγάζουν από την αγάπη και ακόμα και τα σκοτεινά και άσχημα μετατρέπονται σε φωτεινά και όμορφα. Με τα λίγα, με τα ελάχιστα, μπορείς να κάνεις την ζωή σου όμορφη.

Όταν λοιπόν πήραμε αυτήν την απόφαση, εγώ έφυγα για την Αγγλία και η κοπέλα μου -αλλά και μέλλουσα γυναίκα μου- έφυγε για την Γερμανία.

Σκοπός μας, να φτιάξουμε τις ζωές μας ενωμένοι, αλλά από μακριά. Φιλοδοξίες και τέτοια κουραφέξαλα!

Πριν από δύο χρόνια λοιπόν, το μπαλκόνι μας ήταν αυτό που βλέπεις στη φωτογραφία. Γεμάτο με αυτοσχέδιες ζαρντινιέρες, βουκαμβίλιες, τριανταφυλλιές, γιασεμιά, ντοματιές, βασιλικούς, πιπεριές και άλλα. Να μην ξεχάσω και τη λεμονιά.

Μαζί μας είχαμε και τα δύο σκυλιά μας, που τα είχαμε σώσει από το δρόμο, όταν αυτά ήταν κουτάβια.

Όταν τίναζα τον βασιλικό, ο οποίος είχε ύψος 1,5 μέτρο, έβγαιναν οι γείτονες από το πάνω μπαλκόνι ενθουσιασμένοι από την μυρωδιά και ρώταγαν τι είναι αυτό.

Θρυλικές συγκεντρώσεις με αγαπητά πρόσωπα, φαγητό και τσίπουρο. Όμορφες στιγμές, όπου, μαζί με την κοπέλα μου, χαιρόμασταν στο μέγιστο.

Όταν αγαπάς, όλα είναι όμορφα, γιατί εμείς τα κάνουμε όμορφα. Δεν χρειάζονται πολλά χρήματα. Χρειάζεται αγάπη, ενδιαφέρον και τρυφερότητα. Φυσικά, χρειάζεσαι ήλιο και θάλασσα!

Όμως, τα δυο τελευταία χρόνια εμείς μαραζώσαμε από την προσπάθεια, οι φίλοι έφυγαν για το εξωτερικό, τα φυτά μαράθηκαν και τελικά το μπαλκόνι μας έγινε άσχημο, χωρίς λουλούδια, χωρίς γιασεμιά, χωρίς αρώματα.

Έτσι, γίναμε και εμείς άσχημοι. Γίναμε δύο τέρατα.

Προετοιμάσαμε λοιπόν τα πάντα, εκτός από τους εαυτούς μας. Η ξενιτιά, έφερε την μοναξιά και το χωρισμό. Η αγάπη έγινε εγωισμός, η τρυφερότητα έγινε ψεύτικη φιλοδοξία και το ενδιαφέρον έγινε αδιαφορία, έως και ανταγωνισμός.

Ένα αγαπημένο δίδυμο διαλύθηκε ξαφνικά σαν αστραπή, το οποίο είχε ενωθεί ξαφνικά πριν 7,5 χρόνια σαν κεραυνός.

Απίστευτο, αλλά βάλαμε την ασχήμια στη ζωή μας και γεννήσαμε συναισθήματα τέρατα, τα οποία και μας κατασπάραξαν ξαφνικά.

Όταν αυτή έφυγε από το σπίτι, ήξερα ότι ήταν το τέλος.

Ξέρεις γιατί; Γιατί λίγο πριν κλείσει η πόρτα δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω. Αγχωμένη για το αν θα τα καταφέρει να κάνει καριέρα στη ζωή της.

Εμένα το στομάχι μου έλεγε άλλα. Έλεγε ότι δεν θέλω να κάνω καριέρα. Θέλω να αγαπώ αυτό που κάνω μαζί με τους ανθρώπους που με αγαπούν. Δεν άκουσα, όμως, τον εαυτό μου, άκουσα τους γύρω μου.

Και έτσι γέμισαν οι νύχτες μας εφιάλτες. Για ποιο γαμημέvο λόγο; Για τα λεφτά και την παρότρυνση τρίτων να φύγουμε για να φτιάξουμε τις ζωές μας. Ποιες ζωές μας;

Ακούσαμε τους άλλους και όχι τους εαυτούς μας.

Ακολουθήσαμε την ασχήμια και το τι θεωρούν οι άλλοι σωστό.

Πόσους εφιάλτες είδα αυτούς τους μήνες πριν φύγω, πόσους εφιάλτες;

Το στομάχι μου έλεγε ότι δεν πρέπει να φύγω από την πόλη μου. Θα μπορούσαμε να βρούμε τρόπους. Μαζί, όχι χώρια.

Όταν είπα να διορθώσω τα πράγματα, τότε πλέον ήταν αργά. Η φιλοδοξία είχε τραβήξει την ανηφόρα και εγώ πλέον ένας παρείσακτος, ένα «τέρας».

Είμαστε όλοι βαθιά νυχτωμένοι Πιτσιρίκο! Εγώ, πάντως, θα βρω τρόπο για να είμαι ξανά κοντά στη θάλασσα. Ακόμα και αν είμαι μόνος μου.

Από το Σκοτεινό Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν υπάρχουν μυρωδιές και η κατάθλιψη κατακλύζει τα πρόσωπα των Λονδρέζων, σου στέλνω την αγάπη μου.

Ν.

(Αγαπητέ φίλε, θυμήθηκα ότι μου είχατε γράψει όταν φύγατε από την Ελλάδα. Ήταν στις αρχές του καλοκαιριού, που είχα κάνει κάλεσμα στους φίλους που έφυγαν να μου γράψουν τις εμπειρίες τους. Αγαπητέ φίλε, δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να είναι δυο άνθρωποι μαζί, όταν ζουν σε διαφορετικές χώρες. Πρέπει να είναι και οι δυο πολύ δυνατοί και συνειδητοποιημένοι. Και πάλι, είναι δύσκολο. Κατά τ’ άλλα, μας έφαγαν οι καριέρες. Όταν ο καθένας νοιάζεται τόσο πολύ για την καριέρα του, πώς να χωρέσουν οι άλλοι άνθρωποι στη ζωή του; Δεν υπάρχει χώρος για αυτούς. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι δυτικοί άνθρωποι δεν μπορούν να αγαπήσουν. Είναι ανάπηροι. Αλλά θέλουν όλοι να αγαπηθούν. Από ποιους; Love is a losing game που τραγούδησε και η Amy. Έτσι είναι. Αλλά σημασία έχει να αγαπάς. Θα τον βρείτε τον δρόμο σας. Και τον κήπο σας. Κάτι ήξερε ο Επίκουρος. Ανθίζουν τα φυτά, όταν τα αγαπάς και τα προσέχεις. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.