Χρόνια πολλά Νίκο

Πετάω για Ζυρίχη. Στο μεσαίο κάθισμα, λίγο άβολα βέβαια, μα σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά, ευτυχώς ήσυχα. Κοιμούνται όλοι. Σε περίπου μια ώρα θα προσγειωθούμε στο αεροδρόμιο της μεγαλύτερης και ίσως πιο κοσμοπολίτικης ελβετικής πόλης.

Θα τρέξω γρήγορα και, αφού περάσω τον έλεγχο, θα πάρω το πρώτο διαθέσιμο τρένο για την Βασιλίτσα.

Πριν από λίγα λεπτά, οδηγώντας για το Χίθροου, άκουγα την μαρτυρία μια κυρίας που η μοίρα την έφερε να βρίσκεται στο σημείο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου την 6η του Δεκέμβρη του 2008.

Ελάχιστοι άνθρωποι σοκαρισμένοι να παρακολουθούν ένα 15χρονο παιδί να ξεψυχά πνιγμένο στο αίμα.

Δεν ξέρω, καλέ μου Πιτσιρίκο. Ήτανε όμορφες εκείνες οι μέρες γιατί κάπου σκεφτόμουν ότι ίσως να έρχονταν μέρες διαφορετικές και το σπουδαιότερο μια γενιά διαφορετική από την δίκη μας, πιο ριζοσπαστικοποιημένη, πιο αναρχική, πιο επιθετική ή, καλύτερα, διαφορετικά επιθετική από ό,τι θα ήθελαν οι κρατούντες.

Φυσικά, δεν ήρθε, ούτε έγινε τίποτα.

Το έχεις πει κι εσυ και το έχεις γράψει για τα παιδιά των Ελλήνων.

Και είναι τραγικό κι αποκαρδιωτικό να σκέφτεσαι για το τι έχει μείνει από εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη.

Ο Γρηγορόπουλος νεκρός. Ο Παυλόπουλος πρόεδρος της δημοκρατίας. Ένας άλλος Αλέξης πρωθυπουργός της τρόικας στο προτεκτοράτο. Και ο Κούγιας – εμετικός δικηγόρος του δολοφόνου Κορκονέα εκείνη την εποχή – να εξακολουθεί να είναι μια σπουδαία κι επιτυχημένη περσόνα που αποφυλακίζει μαυραγορίτες και υπερασπίζεται μαφιόζους.

Και όλα αυτά, ενώ έχουν μεσολαβήσει 8 χρόνια χρεοκοπίας.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που έχει μείνει από εκείνο τον Δεκέμβρη.

Ένας άνθρωπος που σημαδεύτηκε με πυρωμένο σίδερο στην καρδιά εκείνη την μέρα.

Ένας άνθρωπος στον οποίο αποκαλύφθηκε ξαφνικά και απόλυτα η γυμνή αλήθεια ενός δολοφονικού συστήματος, του καπιταλισμού, αλλάζοντας μέσα σε μια νύχτα την πορεία της ζωής του.

Από εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη έχει μείνει κι ο Νίκος Ρωμανός.

Ο Ρωμανός που την είδε αλλιώς και δεν υποτάχτηκε.

Μόνο που ο Ρωμανός σαπίζει στην φυλακή, ενώ οι άλλοι -οι αληθινά σάπιοι- διοικούν και πλουτίζουν όπως τότε.

Η μνήμη και η θύμηση του Δεκέμβρη του 2008 υπογραμμίζουν με τρόπο τραγικό την κατάντια και το απόλυτο αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Να θυμίσω την παραποίηση του ήχου του βίντεο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου από το βόθροκάναλο που έβαλε (;) επιτέλους λουκέτο. Να υπενθυμίσω τον οχετό που κερνούσε η Λιάνα Κανέλη και τα υπόλοιπα στελέχη του ΚΚΕ που είχαν πιάσει τότε στασίδι στα βοθροκάναλα. Να τα υπενθυμίσω όλα αυτά γιατί αυτές οι ύαινες δεν το έχουν σε τίποτα να …αποκαταστήσουν μια μέρα των ημερών και τον Γρηγορόπουλο όπως έκαναν με τον Μπελογιάννη και τον Πλουμπίδη παλαιότερα. Είναι, άλλωστε, πάντα υπέροχο και μοναδικό σε αυτόν τον γαμημέvο τόπο να τιμάς ως ήρωα αυτόν που έχεις σκοτώσει.

(Φίλε Ηλία, ο Γρηγορόπουλος στο χώμα και ο Ρωμανός στη φυλακή. Κι όμως, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι -ακόμα και αριστεροί- που μιλούν για «τα πλουσιόπαιδα από το Ψυχικό». Για τον Μπάτση δεν έχουν ακούσει λέξη. Αν σου έχει τύχει να γεννηθείς σε οικογένεια με χρήματα, δεν δικαιούσαι να ομιλείς. Πολύ προοδευτική άποψη. Ηλία, τον Δεκέμβριο του 2008, αποφάσισα οριστικά με ποιους είμαι. Και, κυρίως, με ποιους δεν είμαι. Υποθέτω πως το ίδιο συνέβη και σε πολλούς άλλους ανθρώπους. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.