Ένας έρωτας που κρατάει χρόνια!

Φίλε μου Πιτς, τώρα τον Χειμώνα, το καλύτερο φάρμακο, αφού δεν έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε σε κάποια τροπική παραλία ξεβράκωτοι, ή να έχουμε την αντοχή και την «τρέλα» του κ. Σπανού, είναι, ή να κοιτάμε με τις διαδικτυακές κάμερες διάφορες παραλίες ανά τον πλανήτη με τους λουόμενους, όπως κάνεις εσύ, ή να κλείνουμε για λίγο τα μάτια κατά την διάρκεια της μέρας και να ταξιδεύουμε νοερά σε κάποιες πολύ όμορφες καλοκαιρινές στιγμές του παρελθόντος ή σε φανταστικές του μέλλοντος.

Αγαπημένη εποχή! Λατρεμένη!

Ειδικά εδώ, σε αυτή την πανέμορφη χώρα.

Ένας έρωτας που κρατάει χρόνια.

Ακόμα και για κάποιους που, για τον άλφα ή βήτα λόγο, δεν μπορούν πλέον να την χαρούν.

Πιστεύω ότι όλοι αγαπάμε πολύ αυτή την εποχή, γιατί την αγαπήσαμε πολύ ως παιδιά.

Σήμαινε το τέλος του σχολείου, την αρχή για ξεφάντωμα, τρέλα, πολλά μπάνια, αμέτρητα παγωτά, εφηβικούς έρωτες.

Είχαν άλλο άρωμα τα καλοκαίρια τότε.

Άρωμα ξεγνοιασιάς. Ανεμελιάς.

Και μες στο μυαλό η ίδια σκέψη. Είμαι μικρός δε με νοιάζει απολύτως τίποτα. Έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Το μόνο που με ενδιαφέρει για άλλο ένα καλοκαίρι, είναι να το ζήσω σαν να ήταν το τελευταίο.

Να βρίσκομαι μέσα στη θάλασσα μέχρι να με βαρεθεί. Μέχρι να πέσει ο Ήλιος, μέχρι να μελανιάσω και να ζαρώσει το δέρμα μου.

Τα παιχνίδια με τους φίλους μου. Οι βόλτες μας! Τα γέλια μας!

Μια μικρή φωτιά στην παραλία και το γρατζούνισμα μιας κιθάρας.

Ο αυγουστιάτικος έρωτας και το πρώτο φιλί κάτω από την Πανσέληνο. Χείλη ενωμένα να ταξιδεύουν, παρέα με το άρωμα από τους βασιλικούς και τα γιασεμιά.

Σε κάποια αλάνα να έχει στηθεί ένα λούνα παρκ.

Και μέσα στους δικούς του ξέφρενους ήχους, να μπλέκεται το ερωτικό κάλεσμα του γρύλου, που φέρνει το ζεστό βραδινό αεράκι από τις όμορφες αυλές και τις πέτρινες μάνδρες.

Ο «τζίτζικας» της νύχτας, που με το τραγούδι του δίνει φωτιά στα άστρα και γεμίζει γαλήνη τις ψυχές.

Για όσο τα τριζόνια θα τραγουδούν το μοναδικό τραγούδι τους, τα καλοκαίρια θα είναι ανεκτίμητα, πιτσιρίκο μου!

Κι ας μην είμαστε πλέον παιδιά.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ. Σε θαυμάζω που μπορείς να βρίσκεσαι για μήνες στις παραλίες και να χαίρεσαι με όλη τη σημασία της λέξης, αυτόν τον έρωτα. Σου εύχομαι, αέναα Καλοκαίρια!

(Φίλε Δημήτρη, έφερες το καλοκαίρι. Δημήτρη, δεν αγαπάνε όλοι το καλοκαίρι. Το αγαπάνε αυτοί που έχουν καλή σχέση με το σώμα τους και τους αρέσει να κυκλοφορούν με ένα μαγιό όλη μέρα σαν τον Πικάσο. Επίσης, το αγαπούν αυτοί που δεν παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά και δεν αντέχουν τις πολλές αναλύσεις που οδηγούν σε παράλυση. Το καλοκαίρι δεν σηκώνει ανάλυση. Σηκώνει παιχνίδι, τραγούδι και χορό. Εντάξει, για να είμαι και απόλυτα ειλικρινής, και διάβασμα. Μόνο εγώ διαβάζω Έρικ Χομπσμπάουμ στην παραλία. Έχει γράψει χοντρά βιβλία ο Έρικ και κρατάνε την πετσέτα να μη σου την παίρνει ο αέρας. Δημήτρη, δεν το απολάμβανα πάντα το καλοκαίρι. Δούλευα τα καλοκαίρια, και υπήρξαν πολλά καλοκαίρια σερί που δεν έκανα ούτε ένα μπάνιο. Αλλά τα τελευταία χρόνια, μετά την χρεοκοπία της χώρας -και αφού έχασα δυο τρία καλοκαίρια για να διαδηλώσω- του έδωσα και κατάλαβε. Παίρνω το αίμα μου πίσω για όλα τα καλοκαίρια που έχασα για ανόητες δουλειές. Τελικά, το νόημα της ζωής είναι μπάνια και παγωτά. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.