Ας το κάνουμε όπως ο Καναδάς

Πιτσιρίκο μου αγαπημένε και πολυχρονεμένε, καλή χρονιά!
Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό. Σηκωθείτε από κρεβάτια ντιβάνια καρέκλες (ηλεκτρικές και μη) και κατόπιν κάντε ένα μαγικό, κλείστε την τηλεόραση.

Πρώτο βήμα για να αρχίσουν οι πρώτες αράδες των νευρώνων του ανθρωπίνου εγκεφάλου (approximately 87 billion) να λειτουργούν.

Απόψεις επί απόψεων, τηλεοπτικού επίπεδου ως επί το πλείστον, δια πάσα νόσο και μ@λακία.

Πώς θα φτιάξουμε τους τόπους μας, πώς θα αναπτυχθούμε δια την πνευματικήν ανάταξη της ανθρωπινής ύπαρξης.

Κατόπιν τούτου και ως εκ τούτου, επίτρεψέ μου να μη διαφοροποιηθώ, κάνοντας μια μικρή αναδρομή, εννοείται τηλεοπτικού επίπεδου, σχετικά με έναν πολιτικό, ο οποίος, παρότι ήταν παθολογικά συνδεδεμένος με τη μητέρα του, προσδιόρισε τα τεκταινόμενα για τη Βόρεια Αμερική (ήτοι Καναδάς) και στον οποίον μέχρι και σήμερα αυτή η χώρα οφείλει την σχετική ευμάρειά της μέχρι και σήμερα. Τονίζω το “σχετική” διότι μπορείς να αντιληφθείς ότι τίποτα αναλλοίωτο δεν αφήνει ο χρόνος και οι άνθρωποι στο διάβα του/τους.

Ήταν 1920, όταν ένας σχετικά νέος και ιδιαίτερα δαιμόνιος πολιτικός, ανήρχετο στον πολιτικό κόσμο ως μια πολλά υποσχόμενη δύναμη.

Το όνομα αυτού ήταν William Lyon Mackenzie King.

Ήταν ο δέκατος πρόεδρος του Καναδά μεταξύ του 1921-1926, 1926-1930 και 1935-1948.

Βέβαια, όπως αντιλαμβάνεσαι, θα μπορούσε να λέγεται βάσει του ελληνικού μικροβίου της κομματικής χούντας είτε Μητσοδράκουλας, είτε μεγαλογαμίκουλας Αντρέας.

Παρ’ όλα αυτά και, δυστυχώς δια τον ίδιον, δεν μεγάλωσε στην Ελλάδα για να γίνει βεζυρης στη θέση του βεζυρη.

Ήταν η περίοδος της μεγάλης ύφεσης στις ΗΠΑ.

Η Μεγάλη Ύφεση, που τροφοδοτήθηκε από συνθήκες ξηρασίας και παγκόσμια οικονομική ύφεση, συνέβαλε στη μεταβολή της κυβέρνησης και στην άνευ προηγουμένου δημόσια κριτική του τραπεζικού συστήματος του Καναδά.

Συνέπεσε, επίσης, με την ανησυχία του πρωθυπουργού R. Bennett ότι ο Καναδάς δεν διέθετε άμεσο μέσο για τη διευθέτηση των διεθνών λογαριασμών.

Το 1933 ίδρυσε μια βασιλική επιτροπή για να μελετήσει «την οργάνωση και τη λειτουργία του συνόλου του τραπεζικού και νομισματικού μας συστήματος και να εξετάσει τα επιχειρήματα υπέρ ή εναντίον ενός κεντρικού τραπεζικού ιδρύματος».

Η βασιλική επιτροπή, με επικεφαλής τον Λόρδο Macmillan, συνέστησε στην έκθεσή της τη σύσταση κεντρικής τράπεζας. Μια εβδομάδα μετά την δημοσιοποίηση της έκθεσης, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του θα εγκρίνει τις συστάσεις.

Ένα παράρτημα της έκθεσης, με τίτλο “Προτάσεις ως προς ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του Συντάγματος μιας Κεντρικής Τράπεζας για τον Καναδά”, έγινε το πλαίσιο για την Πράξη Bank of Canada, η οποία έλαβε βασιλική σύμφωνη γνώμη στις 3 Ιουλίου 1934. Τον Μάρτιο του 1935, η Τράπεζα του Καναδά άνοιξε τις πόρτες της ως ιδιωτικό ίδρυμα, με μετοχές που πωλούνται στο κοινό.

Ο πρώτος κυβερνήτης της Τράπεζας του Καναδά ήταν ο Graham F. Towers, ένας Καναδός 37 ετών που είχε μεγάλη εμπειρία στην Royal Bank of Canada, τόσο στον Καναδά όσο και στο εξωτερικό. Είχε εμφανιστεί ενώπιον της Επιτροπής Macmillan εξ ονόματος των ναυλωμένων τραπεζών. Θα καθοδηγούσε την Τράπεζα για 20 χρόνια.

Λίγο μετά την έναρξη λειτουργίας της Τράπεζας, μια νέα κυβέρνηση εισήγαγε μια τροποποίηση του νόμου της Τράπεζας του Καναδά για την εθνικοποίηση του θεσμού. Το 1938 η Τράπεζα έγινε δημόσια και παραμένει μέχρι σήμερα.

Η οργάνωση της Τράπεζας ενσωμάτωσε νέες λειτουργίες με λειτουργίες που υπήρχαν ήδη αλλού. Οι πράξεις τραπεζογραμματίων μεταφέρθηκαν από το Τμήμα Οικονομικών όταν άνοιξε η Τράπεζα και τα γραφεία του Γενικού Παραλήπτη σε ολόκληρη τη χώρα έγιναν οι οργανισμοί της Τράπεζας.

Δημιουργήθηκε μια νέα Διεύθυνση Έρευνας που παρέχει πληροφορίες και συμβουλές σχετικά με τις χρηματοοικονομικές εξελίξεις και τις γενικές επιχειρηματικές συνθήκες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Το τμήμα ανταλλαγής συναλλάγματος και το τμήμα κινητών αξιών άρχισαν να λειτουργούν σχεδόν αμέσως, αν και η μεταβίβαση της Διεύθυνσης Δημόσιου Χρέους από το Τμήμα Οικονομικών καθυστέρησε μέχρι να διατεθούν κατάλληλα τρίμηνα.

Αυτό δεν συνέβη πριν από το 1938, μετά την ολοκλήρωση του σημερινού κτιρίου Bank of Canada στην οδό Wellington Street 234.

Το ίδιο κτίριο, στο οποίο προστέθηκαν δύο πύργοι γραφείων στη δεκαετία του 1970, εξακολουθεί να στεγάζει την Τράπεζα του Καναδά, αν και βρίσκεται υπό ανακαίνιση από το 2017.

Ο νόμος του Bank of Canada, ο οποίος ορίζει τις λειτουργίες της Τράπεζας, έχει τροποποιηθεί πολλές φορές από το 1934. Αλλά το προοίμιο του νόμου δεν έχει αλλάξει. Η Τράπεζα εξακολουθεί να υπάρχει “να ρυθμίζει την πίστωση και το νόμισμα προς το συμφέρον της οικονομικής ζωής του έθνους”.

Για να μην πολυσκοτίσω τους αναγνώστες σου περαιτέρω -βλέπεις, πέραν εσού, είμαι και εγώ ψωνάρα και μου αρέσει να με διαβάζουν-, ο εν λόγω πολιτικός επέβαλε την εθνικοποίηση της Κεντρικής τράπεζας του Καναδά με βασικά επιχειρήματα που υπάρχουν στον τύπο της εποχής ότι το να αφήσουμε την κεντρική τράπεζα του Καναδά στα χεριά των ιδιωτών τραπεζιτών είναι εγκληματικό.

Ο ίδιος τους αποκαλούσε αργυρώνητους αργυραμοιβούς.

Έκτοτε, έχει περάσει πολύ νερό κάτω από το αυλάκι και ο Καναδάς βίωσε κρίσεις, οι οποίες όμως, λόγω του ότι η Κεντρική τράπεζα ήταν και είναι μέχρι τη σήμερον κρατική, αντιμετωπιζόταν με συγκεκριμένες παρεμβάσεις από και για τον λαό.

Βέβαια, όπως προείπα, η ευμάρεια του Καναδά είναι σχετική πλέον, διότι, αν αναλογιστούμε ότι τη σήμερον τα φοιτητικά δάνεια έχουν φτάσει στο αστρονομικό πόσο των 3 δισ., αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι βρωμάει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Παρ’ όλα αυτά, ο Καναδάς αυτή τη στιγμή θα ήταν σε πολύ χειρότερη θέση από την Ελλάδα δίχως η Κεντρική του τράπεζα να ήταν κρατική.

Γνωστό και μη εξαιρετέο ότι οι περισσότερες πολιτικές αποφάσεις είναι μακροπρόθεσμες και συνήθως ο ορίζοντας κυμαίνεται στα 50 έτη.

Εν κατακλείδι, πώς θα μπορούσε να συσχετιστεί η παραπάνω πολιτική απόφαση του τότε με το σήμερα;

Απλό, όπως σου έγραψα και στο προηγούμενο πόνημά μου, ριζοσπαστισμός.

Συμφωνώ με το βασικό εισόδημα που μου έγραψες, βραχυπρόθεσμα. Μακροπρόθεσμα θα αποδειχτεί ασπιρίνη για τον καρκινοπαθή.

Ριζοσπαστικές λύσεις χρειαζόμαστε, χωρίς να είναι βέβαιο ότι το μεταβατικό στάδιο θα είναι ομαλό η μη.

Το νόμισμα κατά τον Αριστοτέλη είναι απότοκο του νομού και ο νόμος ο άρχων του τόπου.

Ο νόμος που θα είναι προϊόν του ανθρώπου.

Δύσκολα, προς το παρόν τουλάχιστον, ο μέσος άνθρωπος να το αντιληφθεί τούτο, όμως κάποια στιγμή θα αναγκαστεί, όπως θα αναγκαστεί να καταλάβει ότι κανένας φόρος δε χρειάζεται να αποδίδεται από τη στιγμή που, εφόσον το κράτος διαθέτει κεντρική τράπεζα, μπορεί να τα καλύψει τα βασικά για τον άνθρωπο από τη στιγμή που το χρήμα δημιουργείται από το πουθενά.

Αυτά προς το παρόν. Καλή χρονιά σου εύχομαι και επιφυλάσσομαι για μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία στο επόμενο μου chapter.

Φιλικά

Wiz1

(Αγαπητέ φίλε, ριζοσπαστική λύση είναι ο σοσιαλισμός. Βλέπετε πολλούς πρόθυμους γύρω σας; Βλέπετε κάποιο κίνημα; Οπότε, αφού δεν υπάρχει η ανατροπή του συστήματος ως σκέψη και πρόθεση, ας είμαστε ρεαλιστές, για να μην είμαστε κι εμείς καφενεία. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν για την ανάγκη για το Βασικό Εισόδημα. Είναι η σκέψη μου και την γράφω στο μπλογκ μου -και μόνο στο μπλογκ μου-, εδώ και πολλά χρόνια. Επιτρέπεται αυτό. Θα βρείτε πάρα πολλά κείμενα για το Βασικό Εισόδημα στο μπλογκ μου, αν κάνετε μια αναζήτηση. Δεν υπάρχει η αναφορά μόνο στην απάντηση στο κείμενό σας. Με το φτωχό μυαλό μου, σκέφτομαι πως η μόνη λύση που έχει το παρόν σύστημα να επιβιώσει είναι το Βασικό Εισόδημα. Το οποίο θα έπρεπε να ισχύει ήδη, αντί να υπόσχονται θέσεις εργασίας που δεν πρόκειται να υπάρξουν ποτέ. Και βέβαια, θεωρώ πως οι άνθρωποι που δεν θα χρειάζεται να δουλεύουν για να επιζήσουν, θα αλλάξουν κοσμοθεωρία. Δηλαδή, το σύστημα θα ανατραπεί μόνο του. Επειδή δεν έχει άλλη επιλογή. Όσο για την Τράπεζα της Ελλάδας, υποθέτω πως γνωρίζετε τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας, την χρεοκοπία της, την υποθήκευσή της, το ότι είναι υπό επιτροπεία και την απόλυτη εξάρτησή της -για να το θέσω κομψά- από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οπότε, τι ακριβώς συζητάμε; Τι θα γίνει σε 100 χρόνια; Και τι σχέση έχει η σημερινή Ελλάδα με τον Καναδά; Επίσης, εγώ δεν θέλω να με διαβάζουν πολλοί. Με έχετε παρεξηγήσει. Το έχω ξεκαθαρίσει πως δεν θέλω να με διαβάζουν πολλοί και νομίζω πως αυτό φαίνεται, αν προσέξετε το μπλογκ. Θεωρώ κατάρα και αποτυχία να σε διαβάζουν πολλοί σημερινοί Έλληνες. Λίγοι και καλοί. Αν κάνεις επιτυχία και είσαι δημοφιλής στη σημερινή Ελλάδα, μάλλον είσαι εντελώς σάπιος. Καλή χρονιά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.