Η Μακεδονία μας

Όλοι μας έχουμε ακούσει αυτούς που λένε πως θα πάνε στο συλλαλητήριο για τη «Μακεδονία μας». Αλήθεια, πόσοι αντιλαμβάνονται πόσο λάθος είναι αυτό;

Από λάθος σε λάθος. Και χωρίς να μαθαίνουμε τίποτα.

Από το «Η Μακεδονία είναι ελληνική -που οι πάντες εκτός από τους Έλληνες το αντιλαμβάνονταν ως επιθετικό και εχθρικό- στο «η Μακεδονία μας».

Τι πάει να πει «η Μακεδονία μας»;

Δηλαδή, υπάρχει και άλλη Μακεδονία εκτός από τη δική μας;

Μα εσείς δεν λέτε πως η Μακεδονία είναι μια και είναι ελληνική;

Φυσικά, υπάρχει και άλλη Μακεδονία.

Και υπήρχε άλλη Μακεδονία πολύ πριν το ανακαλύψουν οι Έλληνες το 1992.

Ήταν η Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Η Δημοκρατία της Μακεδονίας, ως κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας, δεν απασχολούσε το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία.

Προφανώς, γιατί κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει πως, γεωγραφικά, αυτή η περιοχή ήταν Μακεδονία.

Οι εθνικισμοί και από τις δυο πλευρές των συνόρων, μεγένθυναν ένα πρόβλημα ανάμεσα σε δυο χώρες που θα μπορούσε -και θα έπρεπε- να είχε λυθεί εύκολα, απλά και οριστικά το 1992.

Αλλά τότε η Ελλάδα αισθανόταν δυνατή και πολύ Ευρωπαία, και περιφρονούσε τους βαλκάνιους γείτονές της, ενώ τους πολιτικούς τους συνέφερε να πουλάνε σανό εθνικής ανωτερότητας στα χάπατα -είναι παλιά ιστορία ο σανός-, για να κάνουν αυτοί, παρέα με τους ολιγάρχες, τη μάσα του αιώνα.

Και σήμερα, η χρεοκοπημένη, ξεπουλημένη και διαλυμένη Ελλάδα ψάχνει πάλι να πιαστεί από αρχαία μεγαλεία.

Μια χώρα μόνο με Ιστορία. Χωρίς παρόν και μέλλον.

Μόνο τα ονόματα έμειναν στην Ελλάδα.

Και οι Έλληνες το αντιλαμβάνονται αυτό. Και φοβούνται πως θα χαθούν και τα ονόματα. Το τελευταίο άλλοθι.

Οι Έλληνες έχουν αντιληφθεί πως η χώρα χάθηκε -αν υπήρχε ποτέ χώρα- και τώρα προσπαθούν να κρατήσουν τουλάχιστον την Ιστορία.

Μια Ιστορία που τους την΄έχουν μάθει όπως τους συμφέρει.

Δεν ζήτησαν τη γνώμη μας, λέει, για το αν δεχόμαστε η γειτονική χώρα να έχει όνομα που να περιέχει τον όρο «Μακεδονία».

Γιατί, αν μας ρωτούσαν, τι θα άλλαζε;

Αφενός κάθε λαός έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται -εμείς αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Έλληνες και όχι ως Γραικοί όπως μας αποκαλούν δεκάδες χώρες (και μη μου πείτε ότι είναι το ίδιο, γιατί ξέρετε πως προσπαθούμε να το αλλάξουμε χωρίς επιτυχία και γιατί από αύριο θα γράφω για τους Γραικούς και τη Γραικία)-, και αφετέρου δεν θυμάμαι να έγινε κάτι διαφορετικό όταν ζήτησαν τη γνώμη μας το 2015 στο δημοψήφισμα.

Είπαμε τη γνώμη μας -ξεκάθαρα με δημοψήφισμα- και έγινε το αντίθετο από αυτό που ψηφίσαμε.

Όσο για τα περί θολού ερωτήματος στο δημοψήφισμα, δεν υπάρχει θολό ερώτημα σε δημοψήφισμα που γίνεται σε μια χώρα 41 χρόνια μετά το προηγούμενο δημοψήφισμα.

Θολή ήταν μόνο η αντίδραση των Ελλήνων στην ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος.

Στην πλατεία Συντάγματος δεν ήταν ούτε χίλιοι άνθρωποι.

Αν οι Έλληνες στήριζαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος -είτε ψήφισαν ΝΑΙ, είτε ΟΧΙ-, θα στήριζαν τη χώρα τους και την Δημοκρατία.

Δεν το έκαναν.

Οπότε, πώς να πάρεις στα σοβαρά ανθρώπους που άφησαν τη χώρα τους να χαθεί για πάντα και κάνουν υστερίες για τη «Μακεδονία μας».

Λοιπόν, ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό το «η Μακεδονία μας» που λέγεται πάντα με έναν κακομοίρικο τρόπο;

Μου θυμίζει τις οικογένειες που έχουν ένα παιδί με νοητική υστέρηση και όλο το σόι τον λέει «ο Γιαννάκης μας», ακόμα κι αν ο Γιαννάκης έχει πάει 65 ετών.

Μια χαρά λοιπόν είναι η Μακεδονία μας.

Απλά, τώρα θα έχει και παρέα.

Και θα θυμηθεί τις εποχές που δεν υπήρχαν γραμμές στο χάρτη. Γραμμές που μπήκαν πολύ πρόσφατα, σε σχέση με την ιστορία της ανθρωπότητας. Και κάποια μέρα θα φύγουν πάλι. Και θα ζουν όλοι οι άνθρωποι αγαπημένοι.

Για τη Μακεδονία μας!

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.