Η χαμένη μας ευκαιρία και τα ποτάμια από σκουπίδια στην Ινδονησία

Πιτσιρίκο, με τη φωτογραφία δύο παιδιών πάνω σε μία ξύλινη και ετοιμόρροπη γέφυρα, ενός ποταμού τα νερά του οποίου δεν φαίνονται από τα σκουπίδια, το Reuters γράφει για την προσπάθεια της Ινδονησίας να μειώσει κατά 70% την πλαστική ρύπανση ως το 2025, διαθέτοντας 1 δισ. δολάρια ετησίως.

«Κάθε φορά που βρέχει και ο ποταμός πλημμυρίζει, όλο το χωριό κατεβαίνει για να τον καθαρίσει από τα σκουπίδια» λέει ένας κάτοικος της περιοχής.

«Ποτέ δεν κουραζόμαστε, αλλά και τα σκουπίδια ποτέ δεν σταματούν να έρχονται».

Παρ’ όλα αυτά, η πλαστική ρύπανση στον ποταμό είναι τεράστια, καθώς από τους 3,2 εκ. τόνους σκουπιδιών ετησίως στην Ινδονησία, οι μισοί καταλήγουν στη θάλασσα.

Το αρχιπέλαγος των 17 χιλιάδων νησιών είναι ο μεγαλύτερος ρυπαντής των ωκεανών, μετά την Κίνα.

«Παρά το γεγονός ότι έχουμε ένα στόλο από 25 απορριμματοφόρα που κάνουν τρία δρομολόγια ημερησίως, δεν καθαρίζουμε ούτε το μισό του ποταμού» λέει ο επικεφαλής ασφαλείας του χωριού.

Και καθώς η Ιάβα δίνει μάχες με τους ποταμούς της, στο Μπαλί απαγορεύτηκαν από φέτος οι πλαστικές σακούλες στα μεγάλα σούπερ μάρκετ και στα μανάβικα, αλλά υπάρχει κόσμος που διαμαρτύρεται για αυτό.

Αν και κατανοούν τον λόγο, οι Ινδονήσιοι θα πάθουν σοκ, εφόσον απαγορευτούν πλήρως οι πλαστικές σακούλες.

Οι κίνδυνοι για τη θαλάσσια ζωή φάνηκαν τον Νοέμβριο του 2018, όταν εντοπίστηκε νεκρή μία φάλαινα φυσητήρας με έξι κιλά πλαστικά σκουπίδια στο στομάχι της.

«Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο, όχι μόνο εθνικό» λέει ο δήμαρχος της πρωτεύουσας του Μπαλί Denpasar, προσθέτοντας ότι πολλοί πολίτες και τουρίστες θέλουν να βοηθήσουν, αντικαθιστώντας τις πλαστικές σακούλες τους.

Κάτι από Ινδονησία θύμισε, εξάλλου, την Τετάρτη και η αγαπημένη μου παραλία.

Κι αυτό διότι τα νερά της δυνατής βροχής που είχε προηγηθεί κατέβασαν ένα σωρό σκουπίδια στη βραχώδη ακτή.

Πήγα έτσι κάτω από την καντίνα, εκεί που έχουν τις ομπρέλες το καλοκαίρι, κι ενώ το κύμα του νοτιά μόλις είχε αρχίσει να καταφθάνει από τα ανοιχτά.

Και οι εικόνες με τη φουσκοθαλασσιά ήταν ουσιαστικά οι μοναδικές που έχω από την 23η φετινή -και 2193η σερί- βουτιά.

Αφού 1-2 γλάρους πάνω σε έναν κεκλιμένο βράχο, τους απαθανάτισα από μακριά.

Και ο βυθός διακρινόταν αμυδρά, αφού η βροχή και ο νοτιάς έκαναν θολά τα κρυστάλλινα νερά.

Oπότε, έβαλα και δύο φωτογραφίες με τις γάτες και τα σκυλιά.

Μελαγχολικό ήταν το σκηνικό, γενικά.

Ακόμα μεγαλύτερη θλίψη με πιάνει, όμως, διαβάζοντας και ακούγοντας τις τελευταίες μέρες περί προδοσίας, αλλά και ύβρεις και απειλές από μακεδονομάχους και μη.

Διότι υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που είναι απλά παραπληροφορημένοι, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει καν ότι η χώρα που αποκαλούμε εμείς Σκόπια ονομάζεται επισήμως «Μακεδονία» εδώ και 25 χρόνια.

Εντάξει, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, όπως την έχει αναγνωρίσει ο ΟΗΕ και καμιά 150αριά κράτη ακόμα.

Όπως την έχει αναγνωρίσει με αυτή την προσωρινή ονομασία και η Ελλάδα και αυτό το όνομα χρησιμοποιεί στην επίσημη αλληλογραφία και κάθε επίσημο έγγραφο που έχει να κάνει με τη γειτονική χώρα.

Αν δεν περάσει η συμφωνία με την οριστική πια ονομασία «Βόρεια Μακεδονία», τα Σκόπια όπως τα λέμε εμείς θα συνεχίσουν να ονομάζονται «Μακεδονία».

Και η επίσημη ονομασία είναι αυτή που έχει νομική ισχύ και από την οποία απορρέουν δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Όλα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση.

Σπορ στο οποίο επιδίδονται ανεξαιρέτως όλα τα κόμματα, με την κυβέρνηση παρεμπιπτόντως να έχει κάνει δύο σοβαρά λάθη στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Το πρώτο είναι ότι άφησε έξω από αυτή τη διαδικασία την αντιπολίτευση, ενώ το σωστό είναι ότι θα έπρεπε να υπάρξει συμπόρευση σε ένα εθνικό θέμα, όπως λένε όλοι ότι είναι.

Να δώσουν και το καλό παράδειγμα και στον κόσμο για να είμαστε και μία φορά όλοι ενωμένοι.

Το δεύτερο λάθος έχει να κάνει με τον κόσμο, αφού η κυβέρνηση δεν ενημέρωσε εξαρχής τους πολίτες για το πώς έχει η κατάσταση, κάνοντας και μία ιστορική αναδρομή από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 μέχρι σήμερα, έτσι ώστε να πάρει με το μέρος της τους μετριοπαθείς, απομονώνοντας τα ακροδεξιά στοιχεία, που είναι και τα μόνα κερδισμένα της υπόθεσης.

Αφού τρέφονται από τη διχόνοια και έχουν πραγματικά ξεσαλώσει τον τελευταίο καιρό απειλώντας και δέρνοντας κυριολεκτικά όποιον βρουν.

Ακόμα και τρεις μαθητές τις έφαγαν τις προάλλες, επειδή είχαν την ατυχία να βρίσκονται κοντά σε έναν Πακιστανό, στον οποίο επιτέθηκαν επίσης οι τραμπούκοι.

Κάποτε, όμως, όλοι οι άλλοι θα τα βρούμε μεταξύ μας, κι αυτοί έτσι όπως εμφανίστηκαν ξαφνικά μέσα στην κρίση, θα εξαφανιστούν ξανά.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, οι θάλασσες είναι οι χωματερές του πλανήτη. Καθόλου περίεργο σε έναν πλανήτη που ονομάζεται Γη, αν και πάνω από το 70% του πλανήτη είναι νερό. Σε έναν υπερκαταναλωτικό κόσμο -που όλοι παράγουν διαρκώς σκουπίδια- δεν είναι εύκολο πράγμα η διαχείριση των σκουπιδιών. Αφήνουμε παντού σκουπίδια πίσω μας. Δεν είναι κανένας παραπληροφορημένος στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Απλά, το κάθε κόμμα κοιτάει το συμφέρον του, οι πολίτες κάνουν το ίδιο, ενώ υπάρχουν ακόμα αρκετά χάπατα που ονειρεύονται Μεγαλέξανδρους, ενώ η χώρα τους έχει ξεπουληθεί και έχει χαθεί οριστικά. Αλλά το θέμα είναι να κάνουμε πολλά μπάνια, γιατί ο πλανήτης έχει πάει ήδη στον διάολο και οι ηλίθιοι πληθαίνουν διαρκώς, οπότε δεν υπάρχει και λόγος να χαλάμε τις καρδιές μας. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.