“Κι ανεβαίνοντας ξανά, πάνω στα ψηλά βουνά…”

Πιτσιρίκο, δεν θα εκτιναχθεί φέτος το ελατήριο της ευρωπαϊκής οικονομίας, που παρουσιάζει πολλά ανησυχητικά σημάδια, όπως επισημαίνει η Le Monde.

Το Brexit, η άνοδος των ευρωσκεπτικιστών, οι εμπορικές εντάσεις είναι μερικά από αυτά.

Χωρίς να ξεχνάμε και τους πρόσφατους -κακούς- δείκτες, σύμφωνα με τους οποίους η βιομηχανική παραγωγή στη Γαλλία υποχώρησε κατά -1,3% μέσα σε έναν μήνα τον Νοέμβριο του 2018, στην Ισπανία η πτώση ήταν -1,5%, στην Ιταλία -1,6%, στη Γερμανία -1,9% και συνολικά στην ευρωζώνη -1,7%.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πτώση από το 2016, με βάση τα στοιχεία που έδωσε η Eurostat, προκαλώντας προβληματισμό για την ευρωπαϊκή μηχανή, που μοιάζει να αρχίζει να χάνει στροφές, σαν να βρισκόμαστε στην αυγή μίας νέας ύφεσης.

“Είναι δύσκολο να είμαστε θετικοί, δεν βλέπω από πού θα έρθει το φως το 2019” ανέφερε χαρακτηριστικά και ο οικονομικός διευθυντής του Ostrum Asset Management Philippe Waechter.

Πριν ακριβώς από έναν χρόνο, όλοι οι παραπάνω δείκτες άφηναν περιθώρια αισιοδοξίας.

Υπήρχε ευφορία με τα καλά στοιχεία του 2017, καθώς με την ανάκαμψη του διεθνούς εμπορίου και τις χαμηλές τιμές του πετρελαίου η ευρωζώνη είχε ανάπτυξη 2,4%.

Έφτασε στο αποκορύφωμά της, πριν ξαναβρεί τον κανονικό ρυθμό της το 2018, αλλά η έκπληξη είναι ότι η αναμενόμενη προσγείωση έγινε γρηγορότερα από ό,τι αναμενόταν και ήταν και πιο ισχυρή.

Με συνέπεια, η ευρωπαϊκή οικονομία να έχει περάσει έκτοτε από το ροζ στο γκρι.

Τουλάχιστον στη θάλασσα επέστρεψε το απέραντο γαλάζιο με τη λιακάδα, έστω και με κυματάκι με το βορειοδυτικό αεράκι.

Ο άνεμος καθάρισε, όμως την ατμόσφαιρα και φαίνονταν απέναντι στον ορίζοντα και τις χιονισμένες βουνοκορφές της Αττικής και της Πελοποννήσου.

Βέβαια, οι φωτογραφίες με τα χιονισμένα βουνά ήταν χειρότερες από τις υποβρύχιες λήψεις με τους κακαρέλους, τις καλόγριες, τους σαργούς, τις μουρμούρες, τα μελανούρια και τα μπαρμπούνια.

Κοιτάζοντάς τα, όμως, από μακριά, θυμήθηκα το τραγουδάκι που μας μάθαιναν στον Ορειβατικό, όταν ήμασταν παιδιά.

“Έχουμε την Πάρνηθα μητέρα / τον Όλυμπο έχουμε παππού / τον Ταΰγετο έχουμε πατέρα / και φίλη τη Δίρφη τη ναζού.

Η Γκιώνα είναι αδερφή μας / και ο τρελός ο Υμηττός / και μπαρμπάδες οι δικοί μας Τυμφρηστός και Παρνασσός.

Κι ανεβαίνοντας ξανά, πάνω στα ψηλά βουνά / η ψυχή μας παίρνει δύναμη κι αέρα.

Κι η καρδιά μας λαχταρά να ανεβούμε πιο ψηλά / πάνω στα ελληνικά τα βουνά”.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, δεν πρέπει να μας στενοχωρεί το ότι δεν εκτινάσσεται το ελατήριο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Μπορεί οι Ευρωπαίοι να το έχουν ρίξει στο διάβασμα, στη μουσική, στη ζωγραφική και σε άλλες τέχνες. Μπορεί να έγκωσαν πια από σπίτια, αυτοκίνητα, ρούχα, κινητά και τηλεοράσεις, να άφησαν την κατανάλωση και να έχουν πέσει τώρα με τα μούτρα σε πνευματικές αναζητήσεις για να εμπλουτίσουν τον εσωτερικό τους κόσμο που ήταν κάπως άδειος. Το καλοκαίρι ήρθε. Άντε να ξεμπερδέψω εδώ με κάτι θέματα που πρέπει να τακτοποιήσω, και φεύγω στα νησιά για μπάνια. Τα βουνά μπορούν να περιμένουν. Δεν τα μπορώ και πολύ τα βουνά. Επίσης, ας αφήσουμε τουλάχιστον τα βουνά στην ησυχία τους. Να μην ξεσκίσουμε και τα βουνά. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.