Μπορεί το επάγγελμα μας να μας απομακρύνει από τον εαυτό μας και να μας αλλάξει;

Γειά σου Πιτσιρίκο,
Έβαλα και άκουγα διάφορα απο τα ηχητικά σου, του παρελθόντος -δηλαδή μερικών μηνών παλαιά- επειδή δεν μπορούσα τη σιωπή του δωματίου.
Έπεσα λοιπον σε ένα με τίτλο «Ας περιποιηθούμε λίγο τις ψυχές μας». Ανέφερες σε ένα σημείο κάτι το οποίο με προβληματίζει πολύ το τελευταίο καιρό.

Είπες λοιπόν ότι στις μέρες μας «δεν λέμε αυτό που νιώθουμε», όπως επίσης και ότι «πέσαμε με τα μούτρα στα πολιτικά και στα οικονομικά και αμελήσαμε και δεν περιποιηθηκαμε τις ψυχές μας».

Στο δεύτερο θέλω να προσθέσω οτι πέσαμε με τα μούτρα και στην ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Εργάζομαι τα τελευταία χρόνια στο Άμστερνταμ, πάνω σε «μαθηματικά και στατιστικά μοντέλα, για ανάλυση μεγάλης ποσότητας δεδομένων που δημιουργει ο ανθρωπος με τη καθημερινή του επαφή με τη τεχνολογία».

Να καταλαβαίνουμε αυτά τα δεδομένα και να τα χρησιμοποιούμε για να προσφέρουμε υπηρεσίες και συμβουλές σε εταιρείες και οργανισμούς.

Συνηδειτοποίησα ότι αυτά τα 3 χρονια που δουλεύω σε αυτό το τομέα, μπροστά απο ένα υπολογιστή, και, καθώς αυτή η δουλειά απαιτεί νοητική επί το πλείστον προσπάθεια, έφτασα στο σημείο να νιώθω οτι αλλάζω σαν άνθρωπος.

Ότι πλέον υπεραναλύω τα πάντα στη καθημερινή μου ζωή, ότι είναι πλέον βασανιστικό να είμαι μέσα στο μυαλό μου.

Αντιθέτως, η ψυχή μου και τα συναισθήματα μου έχουν μείνει πίσω, ακαλλιέργητα, χωρίς να τα εξασκώ σχεδόν καθόλου.

Δυσκολεύομαι να ανοιχτώ σε ανθρώπους, να εκφράσω τα συναισθήματά μου, να ακούσω και να αναγνωρίσω τα συναισθήματά μου και τις ανάγκες μου.

Η επαφή μου με τη φύση, τα ζώα, με χειρωνακτικές δουλειές έξω στη ύπαιθρο -που τόσο πολύ μου λείπουν και τόσο με βοηθούν στο να νιώθω άνθρωπος και όχι μηχανή- έχουν περιοριστεί και αυτά, μεγενθύνοντας ακόμα περισσότερο το πρόβλημα.

Να προσθέσω εδώ και την έλλειψη ανθρώπων στο κοντινό μου περιβάλλον με τους οποίους πλέον νιώθω οτι μπορώ να επικοινωνήσω.

Το ερώτημα που κάνω λοιπόν συνέχεια στον εαυτό μου είναι, αν μπορεί το επάγγελμα να μας απομακρύνει από τον εαυτό μας, από αυτό που ήμασταν, ή, τελος πάντων, από αυτό που θέλουμε να είμαστε.

Μπορεί να μας αλλάξει;

Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου

Γιώργος

(Αγαπητέ Γιώργο, σε απασχολούν αυτά που απασχολούν κάθε άνθρωπο που δεν έχει μεταλλαχτεί και θέλει να είναι άνθρωπος. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πολλά επαγγέλματα διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα και τη ζωή των ανθρώπων. Κατ’ αρχάς, άλλο επάγγελμα, άλλο ζωή. Όταν αυτά γίνονται ένα, υπάρχει πρόβλημα. Θεωρώ πως η ερώτηση-κλειδί είναι «αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου;». Πέρασα πολλά χρόνια κάνοντας μια δουλειά που δεν αγαπούσα και είχε γίνει σχεδόν η ζωή μου όλη, οπότε ξέρω καλά πως αυτό είναι εφιαλτικό. Επίσης, μια άλλη καλή σκέψη είναι τι θα απαντούσε κάποιος στο παιδί του, αν τον ρωτούσε τι δουλειά κάνει. Αν θα μπορούσε να του εξηγήσει ποια είναι η δουλειά του. Ένας φίλος μου -που κάνει παρόμοια δουλειά με τη δική σου σε πολύ μεγάλη εταιρεία στην Ελλάδα και πουλάει στοιχεία και δεδομένα- μου είπε κάποια στιγμή πως σκέφτηκε ότι, αν τον ρωτήσει ο γιος του τι δουλειά κάνει, η ειλικρινής απάντηση θα ήταν «ρουφιάνος». Το είπε γελώντας, βέβαια, αλλά δεν του άρεσε αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι ο υπολογιστής. Το θέμα είναι τι κάνεις με τον υπολογιστή. Επίσης, ο υπολογιστής είναι για να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη -και να έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να ζήσουμε-, όχι για να περνάμε 12ωρα και 15ωρα μπροστά στην οθόνη. Αγαπητέ Γιώργο, μαθήματα είναι αυτά που βιώνεις τώρα. Για να επιλέξεις ποιος θέλεις να γίνεις. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.