Να είσαι ευτυχισμένο παιδί μου

Πιτσιρίκο,
πρόσφατα μια φίλη, στο blog σου, έβαλε το ερώτημα: Τι θα έκανες αν ξυπνούσες και ήσουν 30 χρόνια νεότερος;
Ωραία ερώτηση, και η απάντησή σου με τα ερωτικά φιλιά ωραία ήταν. Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Μου θύμισες λίγο εκείνον τον στίχο του Ζαχαρία Παπαντωνίου:

Σοφέ μου, το τετράσοφο
που σε φωτάει λυχνάρι
να ’τανε, λέει, φεγγάρι
κι εσύ είκοσι χρονών.

Καλό είναι να μην υπερτροφεί ο εγκέφαλος, η αλήθεια είναι. Σε κάθε ηλικία. ‘Αλλωστε, τα ποιήματα που γράφει το σώμα είναι από τα ομορφότερα.

Ό,τι είναι ζωή. Η ζωή εμπεριέχει την αγάπη, που κυλά φυσικά. Σαν το νεράκι.

Θυμήθηκα συνειρμικά μια εικόνα που είδα πριν λίγους μήνες σ ένα δρομάκι της πόλης μου.

Ένας νέος άντρας περνούσε, κρατώντας στα χέρια του ένα μωρό που κοιμόταν.

Η προσήλωση ρουφώντας ομορφιά, το ημερεμένο βλέμμα, η φρούρηση του ύπνου, η κούνια των χεριών του, ήταν η προσωποποίηση του να κρατάς κάτι πολύτιμο.

Κάπως έτσι κι όταν κοιμάται πλάι μας αγαπημένος.

Μωρό τεραστίου μεγέθους.

Αλλά να κάνω ένα μακροβούτι, διανύοντας το ηλικιακό φάσμα και να φτάσω στο γήρας, γιατί ό,τι αγαπάμε πολύτιμο είναι.

Πριν λίγα χρόνια εγχειρίστηκε ο πατέρας μου. Δύσκολη εγχείρηση, πολύωρη κι επικίνδυνη.

Μάγκας ο Θανάσης, θα μπορούσε να ακολουθήσει τη συντηρητική αγωγή ή να ρισκάρει μ αυτή την επέμβαση. Για να καθαρίσει και να ζήσει. Ρίσκαρε.

Τον πήραν στο φορείο για να μπει στο χειρουργείο, μ’ εκείνη την πράσινη ρομπίτσα του νοσοκομείου, και πόσο γυμvός κι ευάλωτος είναι ο άνθρωπος εκείνη τη στιγμή.

Περνώντας χαμογέλασε. Το χαμόγελο της ψυχής που ρωτά την κλωστούλα που τη συνδέει με τη ζωή. Αν αντέχει.

Κάναμε ατέλειωτες βόλτες με τη μάνα ως να τελειώσει, καφέδες, ρολόγια, κουβέντες άσχετες να φύγει το μυαλό από κει. Που δε φεύγει.

Βγήκε στην ανάνηψη. Όλα πήγαν καλά είπαν. Περιμέναμε στο δωμάτιο.

Και τον φέρνουν, Πιτσιρίκο, μόλις είχε ξυπνήσει και πονούσε. Το πρόσωπο κέρινο, αλλοιωμένο, χείλη χλωμά, ήταν σαν 100 χρονών. Πιο όμορφο δεν τον έχω δει στη ζωή μου. Αλήθεια σου λέω.

Ένιωθε χάλια, βέβαια. «Θα πεθάνω» μου λέει. «Δε θα πεθάνεις» του λέω, «κοιμήσου. Όταν ξυπνήσεις, θα είναι όλα πολύ καλύτερα.» Του έβαλαν οξυγόνο και σε λίγο κοιμόταν σαν ηλικιωμένο πουλάκι.

Να γυρίσω στις ευχές.

Την πιο γλυκιά ευχή μου την έδινε πάντα ο νονός μου, που ζούσε μακριά. Μα μας συνέδεε αόρατο νήμα αγάπης.

Δε μου ευχόταν τα τετριμμένα, ούτε ό,τι νόμιζε εκείνος καλό για μένα. Μου έλεγε μόνο » Να είσαι ευτυχισμένο παιδί μου» και το ρεύμα της αληθινής του επιθυμίας, μέσα από το ακουστικό του τηλεφώνου, περνούσε μέσα μου.

Να είσαι ευτυχισμένος. Την αγάπη μου.

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, για να αγαπήσει ο άνθρωπος πραγματικά και να σπάσει τα στερεότυπα της αγάπης και της μίμησης της αγάπης -που έχουν επιφέρει όλοι αυτοί οι αιώνες καταπιεσμένων επιθυμιών και σκέψεων- μάλλον θα χρειαστούν πολλοί αιώνες ακόμα. Όλοι μιλούν για αγάπη αλλά μπορούν να αγαπήσουν; Πολύ βολική η σκέψη πως θα ζούμε μια ζωή με μόνο κριτήριο το κέρδος, θα κάνουμε εκατομμύρια συμβιβασμούς, θα βλέπουμε τα πάντα ως ιδιοκτησία μας, θα γίνουμε χυδαίοι και μικροπρεπείς αλλά η αγάπη μας θα είναι αγνή, άδολη και μεγάλη. Δεν γίνεται αυτό. Η δική μου ευχή είναι «όλα κατά τον πόθον σου». Καλή χρονιά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.