Περήφανοι

Αγαπητέ φίλε Πιτσιρίκο σε χαιρετώ.
Έχει ωραίο ήλιο στη Σαλονίκη σήμερα. Με χτυπά και με ζαλίζει γλυκά από το παράθυρο του γραφείου. Σερφάρω στο διαδίκτυο και διαβάζω τα εξώφυλλα των εφημερίδων.
«Έλληνες που μας κάνουν περήφανους», «Υπάρχει κι αυτή η Ελλάδα» και άλλα συναφή που δεν τα καταλαβαίνω.

Θυμάμαι στα σχολικά μαθήματα της ιστορίας, της φιλοσοφίας και των επιστημών, οι αναφορές σε αρχαίους ή μεταγενέστερους Έλληνες και τα κατορθώματά τους, πως φούσκωναν το μπαλόνι του εγώ μας και βγαίναμε στα διαλείμματα νιώθωντας γαμάτοι απο την ντόπα.

Λέγαμε ο ένας στον άλλο πόσο άπαιχτοι είμαστε ως Έλληνες.

Δεν μας έκοψε να σκεφτούμε ότι περηφάνοι έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε για τα δικά μας επιτεύγματα και την ενεργή συνδρομή μας στην επίτευξη κοινών στόχων.

Τα των άλλων πραχθέντα, είναι για παραδειγματισμό, έμπνευση και κινητοποίηση για να βρούμε το δρόμο προς τα δικά μας.

Δεν μας έκοψε να σκεφτούμε πως οι επιτυχίες που αξίζουν να νιώσουμε περήφανοι είναι απλές και βασικές.

«Είμαστε περήφανοι γιατί μεγαλώσαμε τα παιδία μας με τις αξίες της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης».

«Είμαστε περήφανοι γιατί δεχθήκαμε τη διαφορετικότητα ως φυσιολογική σε οποιαδήποτε έκφρασή της».

«Είμαστε περήφανοι γιατί διάβασαμε, ταξιδέψαμε, σκεφτήκαμε και γίναμε καλύτεροι άνθρωποι».

«Είμαστε περήφανοι γιατί μάθαμε την αγάπη και τον σεβασμό για την φύση και τα πλασμάτά της».

Αυτά είναι μερικά παραδείγματα που θα μπορούσαν να μας κάνουν να νιώσουμε περήφανοι.

Θα είναι επιτυχία του ανθρώπινου πολιτισμού να βραβεύει και να αναδεικνύει αυτούς κι αυτές που τα καλλιεργούν και τα τηρούν.

Η επόμενη επιτυχία θα είναι να γίνουν αυτονόητα και να μην αποτελούν πια αντικείμενο βράβευσης.

Τα χρυσά μετάλλια είναι ευπρόσδεκτα εφόσον έρθουν σε κάποιους από εμάς, αλλά θα έχουν πολλαπλάσια και πραγματική αξία όταν θεμελιώνονται στα παραπάνω.

Είναι μια αυτούσια κατάσταση η περηφάνια και δεν δανείζεται ούτε κληρονομείται αλλά την μπερδέψαμε με το καβαλημένο καλάμι και την αυτοπαραμύθα.

Ωραία τα είχες γράψει μια φορά, φίλε Πιτσιρίκο, στον Τελευταίο Έλληνα, ότι πρώτα θα χάσουμε τον «τίτλο» και μετά θα νιώσουμε να πράξουμε τα δέοντα.

Για τους ανόητους δεν είναι δάσκαλος η λογική, αλλά η συμφορά είχε πει κι ο Δήμοκριτος από τα Άβδηρα και συμφωνώ και με τους δυο σας.

Παντελής

Υ.Γ. Στο πλαίσιο αυτού που έγραψες ότι ο Στέφανος Τσιτσιπάς θα αλλάξει την υπηκοότητα στη ρώσικη της μητέρας του, προτείνω όλοι οι Έλληνες που διακρίνονται σε οτιδήποτε, άμεσα και αυτόματα να χάνουν την ελληνική υπηκοότητα προς όφελος μιας άλλης (Αφρικάνικης, Ινδιάνικης ή άλλης «παρακατιανής») και η «ορφανή» εναπομείνουσα θα δίνεται σε κάποιον άλλο (κατά προτίμηση νεκρό για να μην έχουμε ανατροπές) με πλούσιο βιογραφικό εγκλημάτων και τερατουργημάτων.
Να μην υπάρχει κανείς πια στον κόσμο για να νιώσουμε περήφανοι αλλά ντροπιασμένοι, μπας κι έχει μείνει λίγη τσίπα και φιλότιμο για να ξυπνήσουμε.

(Αγαπητέ Παντελή, είναι αξιοσημείωτο πως οι Έλληνες μετατράπηκαν από κοσμοπολίτες σε ιδρυματοποιημένους ανθρώπους. Από τις θάλασσες και τους ανοιχτούς ορίζοντες, στις χιλιάδες σημαίες και στο «καθαρό ελληνικό DNA». Όποιος παγιδεύεται στην Ιστορία των προγόνων του, δεν έχει παρόν και σίγουρα δεν έχει μέλλον. Αλλά οι Έλληνες εκεί. Σαν τις μύγες στα σκατά. Οι Έλληνες δεν έχουν μάθει ακόμα από την πρόσφατη ιστορία τους πως τις μεγαλύτερες καταστροφές στην Ελλάδα τις προκάλεσαν αυτοί που δήλωναν εθνικόφρονες. Επιμένουν στα μεγάλα και ψεύτικα λόγια. Και επίσης, επιμένουν πολύ τα τελευταία χρόνια να μειώνουν τους ανθρώπους από άλλες χώρες. Αυτά δεν είναι καθόλου ελληνικά στοιχεία, για όποιον ξέρει τι είναι ο Ελληνισμός και το ελληνικό πνεύμα. Το ελληνικό πνεύμα έχει να κάνει με τον ανθρωπισμό, όχι με το φασισμό και τον ρατσισμό. Όσο για τη Λογική, μπορεί η Λογική να γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά δεν τη συναντάς και πολύ συχνά πια εδώ. Να είσαι καλά, Παντελή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.