Την Πρωτοχρονιά που ο Μαρξ συνάντησε τον Φρόιντ

«Καλώς τον Κάρολο! Καλή χρονιά κομμούνι!» αναφώνησε ο Φρόυντ.
«Καλή χρονιά και σε σένα τρελο-επιστήμονα Ζιγκ!» ανταπάντησε ο Μάρξ.
«Θες να καθίσεις στην πολυθρόνα ή να ξαπλώσεις στον καναπέ, Κάρολε;»
«Καλύτερα να ξαπλώσεις εσύ Ζιγκ στον καναπέ, γιατί σε κόβω λίγο χλωμό.»

«Α! Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Απλά με ταλαιπωρεί μία γρίπη τελευταία και δυσκολεύομαι ν΄ απολαύσω την θαυματουργή κοκαΐνη.»

«Ε, ναι! Να μην σε χάσουμε, ρε Ζιγκ, από πελάτη. Τόσο κόπο έκανε ο πλούσιος φίλος σου να σου βρει ανόθευτη κόκα. Πάνω απ΄ όλα η υγεία!»

«Όλα για την ευτυχία του ανθρώπου, αγαπητέ μου Κάρολε! Πάντα πρόθυμος να δείξω στους ανθρώπους τα λάθη τους.»

«Αλίμονο, Ζιγκ! Εσύ και ο πάπας της Ρώμης τελικά επιτελείτε μεγάλο έργο. Σώζετε τους ανθρώπους από την ανθρώπινη τρέλα. Ή να πω αμαρτία Ζίγκ;»

«Ω! Τα παραλές Κάρολε! Εγώ απλώς ανακαλύπτω την ευτυχία σε απλά, μικρά, καθημερινά πράγματα.»

«Σαν την κόκα δηλαδή Ζιγκ;»

«Ω ναι, Κάρολε! Πετάω στα σύννεφα και νιώθω γεμάτος ενέργεια για να ασχοληθώ με την δυσκολότερη περίπτωση αυvαvισμού ασθενή μου.»

«Πάει σύννεφο τελικά η μ@λακία Ζιγκ ε;»

«Την μ@λακία πολλοί απόλαυσαν, τον μ@λάκα ουδείς Κάρολε.»

«Πάντως εσύ έχεις λύσει το βιοποριστικό σου μια χαρά Ζιγκ.»

«Υπερβολές Κάρολε. Απλώς, ζω αρκετά άνετα ώστε να πληρώνω τα χόμπι μου.»

«Είναι τελικά χόμπι η κόκα Ζιγκ, ή πιστεύεις ότι είναι μία μορφή επανάστασης του πνεύματος;»

«Μα αναρωτιέσαι ακόμη, Κάρολε; Αν έχω καταφέρει να νιώθω τόσο ευτυχισμένος σήμερα, σε σημείο να μην αντιλαμβάνομαι τις αψιμαχίες των προλετάριων με τα αφεντικά τους, σημαίνει ότι πράττω την μεγαλύτερη επανάσταση στην ανθρώπινη ιστορία.»

«Τι μου λες, βρε Ζιγκ! Ώστε ευτύχησες ανάμεσα στην δυστυχία. Μεγάλη ανακάλυψη τελικά η κόκα.»

«Αν θες, μπορώ να σου δώσω λίγη να δοκιμάσεις Κάρολε. Θα δεις τον κόσμο μ΄ άλλο μάτι. Θα νιώσεις όλη την βλακεία του ανθρώπινου γένους που αλληλοσκοτώνεται εδώ και χιλιετίες για ασήμαντα πράγματα και θα γελάς μαζί τους.»

«Ευχαριστώ, Ζιγκ, αλλά προτιμώ να γελάω από τα νεύρα ή από αληθινά αστεία. Με τις ψευδαισθήσεις δεν τα πήγαινα ποτέ καλά.»

«Έλα, βρε Κάρολε! Αμέσως να το πάρεις σοβαρά ότι πω. Χαλάρωσε λίγο και θα δεις την ζωή μ΄ άλλο μάτι.»

«Ζιγκ, μάλλον έχεις παραχαλαρώσει τόσο, που δεν θέλεις να καταλάβεις τι συμβαίνει τριγύρω σου.»

«Και τι συμβαίνει δηλαδή, ρε Κάρολε, που δεν ήξερα από πριν; Μια ζωή τα ίδια συμβαίνουν. Μαλώνετε μεταξύ σας και δεν μπορείτε να βρείτε μία στιγμή ευτυχίας για τον εαυτό σας.»

«Ζιγκ, παίζεις σκάκι ή ντάμα;»

«Απ΄ όλα παίζω. Και γκάιντα πάνω σε πιάνο να με βάλεις, θα παίξω.»

«Γι΄ αυτό μ΄ αρέσεις, βρε Ζιγκ. Πάντα χωρατατζής.»

«Είπαμε, Κάρολε. Λίγη θαυματουργή σκόνη και θα τα πίνεις με τα αφεντικά παρέα σαν παλιά φιλαράκια.»

«Τελικά πείθεις και διάολο, εσύ Ζιγκ.»

«Έλα να παίξουμε μία παρτίδα σκάκι, Κάρολε! Θα σε νικήσω σε τρεις κινήσεις.»

«Εγώ λέω να παίξουμε ντάμα, γιατί μου αρέσει η ισότητα στα πιόνια.»

«Πάντα αντικαπιταλιστής βρε Κάρολε. Λες και αυτό θ΄αλλάξει κάτι.»

«Όχι αλλάζει, Ζιγκ! Θα παίξουμε με ίσους όρους εξ αρχής.»

«Και στο σκάκι με ίσους όρους εξ αρχής θα παίξουμε, Κάρολε. Οκτώ στρατιωτάκια εγώ, οκτώ και εσύ. Δύο πύργους εγώ, δύο και εσύ. Δύο άλογα εγώ, δύο και εσύ. Δύο αξιωματικούς εγώ, δύο και εσύ. Βασίλισσα και βασιλιά εγώ, τα ίδια και εσύ. Που βλέπεις την διαφορά Κάρολε;»

«Αν δεν υπάρχει καμία διαφορά Ζιγκ, τότε γιατί στο σκάκι ξεκινάς με βασιλιάδες και στρατιώτες, ενώ στην ντάμα με ίσα πιόνια;»

«Πού βλέπεις την διαφορά, Κάρολε; Στο τέλος, έτσι και αλλιώς, θα υπάρχει χαμένος και νικητής. Και εγώ απεχθάνομαι την απώλεια της ζωής.»

«Αγαπητέ Ζιγκ, αν απεχθάνεσαι την απώλεια της ζωής, γιατί δεν την υπερασπίζεσαι εξίσου;»

«Το ξέρεις ότι δεν είμαι ο τύπος του ανθρώπου που θα παραστήσω τον ήρωα μπροστά σε ένα όπλο που με σημαδεύει. Άλλωστε, δεν είμαι μόνος μου. Έχω μία οικογένεια να προστατέψω Κάρολε.»

«Το ξέρω Ζιγκ ότι έχεις αυτογνωσία. Κανείς δεν αμφιβάλει επί αυτού.»

«Έλα, άσε τα υπονοούμενα Κάρολε κι ας παίξουμε!»

«Ευχαρίστως, Ζιγκ! Έχω τα μαύρα και παίζω πρώτος …στο Α4 το πιόνι μου.»

«Μα δεν μπορείς με τα μαύρα πιόνια να παίξεις πρώτος Κάρολε! Είναι εναντίον των κανονισμών!»

«Τι κανονισμούς μου τσαμπουνάς, βρε Ζιγκ; Έχει κανονισμούς ο πόλεμος;»

«Έχει και το ξέρεις, Κάρολε! Δεν εκτελούμε για παράδειγμα αιχμαλώτους!»

«Αιχμαλώτους τους λες εσύ τους δολοφόνους της κοινωνίας; Μήπως παθαίνεις αμνησία από την κόκα, Ζιγκ; Η ποινή είναι θάνατος στην εποχή μας!»

«Καλά-καλά! Δεν σου ξαναμιλάω για ανθρώπινα δικαιώματα! Παίξε να δω πόσο καλός στρατηγός είσαι τώρα στο σκάκι, Κάρολε, και άσε τους λεονταρισμούς σου για τις αληθινές μάχες που ονειρεύεσαι κόντρα στους Τσάρους.»

«Ζιγκ, για ποιά δικαιώματα μιλάς; Αυτά που χαντακώνεις τις ασθενείς γυναίκες με τύψεις περί αυvαvισμού, όταν διεκδικούν την σεξoυαλική ζωή τους ως ίσες;»

«Τι λες, βρε Κάρολε; Από πότε οι γυναίκες είναι ίσες;»

«Για πες μας γιατί δεν είναι ίσες το λοιπόν κυρ-Ζίγκ;»

«Κάρολε δεν βλέπεις πέρα από την μύτη σου! Η γυναίκα ανέκαθεν είχε μειωμένη δύναμη κατά 2,5 φορές έναντι του ανδρός. Δεν μπορεί ούτε να διακρίνει σωστά την απόσταση από το θήραμα όταν πάμε στο κυνήγι, και αν την αφήσω να πυροβολήσει με το δίκαννό μου, θα σωριαστεί κάτω. Δεν μπορεί να κουβαλήσει ούτε το κυνήγι που θα σκοτώσω εγώ τελικά. Αυτή είναι η φύση της, και άσε τώρα τα σάπια για τις θεραπείες που τις υποβάλλω. Δεν βλέπεις πόσο εξαρτημένες καταντούν από τον αυvαvισμό; Ούτε να μας δουν δεν θέλουν μετά!»

«Το μόνο που βλέπω, Ζιγκ, είναι ότι ή μιλά η κόκα ή δεν έχεις πάρει χαμπάρι τι σημαίνει ίσος σύντροφος ζωής, και ίσα δικαιώματα στον έρωτα. Κατά τ΄ άλλα ο πόλεμος σε χαλάει. Μ΄ αρέσει που παριστάνεις και τον ακτιβιστή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους δολοφόνους Τσάρους τρομάρα σου!»

«Κάρολε, αν πιστεύεις ότι ο αυvαvισμός της γυναίκας δεν είναι πρόβλημα για την συζυγική ζωή, τότε να μη μου φέρεις την δική σου, αν αρχίσει να σε διώχνει από το κρεβάτι για να το βρέχει όσο θα κρατάς το φανάρι. Έχεις πρόβλημα στο ν΄ αποδεχθείς την φυσική ανισότητα που έχει εκ φύσεως. Όλοι οι κομμουνιστές τα ίδια λέτε. Ακόμη και στο σκάκι σας πειράζει που υπάρχουν πιόνια με μεγαλύτερες ικανότητες!»

«Ζιγκ, είσαι σίγουρα ψυχίατρος ή βρήκες την ευκαιρία να αναπτύξεις την επαγγελματική διαστροφή σου; Βρε, αν σε βάλω εσένα να κουβαλήσεις το πολεμικό πυροβόλο, δεν θα κάνεις ούτε 50 μέτρα! Η γυναίκα μου, και να το βρέχει περπατώντας, θα φτάσει στο βουνό!»

«Ακόμη και έτσι να είναι Κάρολε, αποδεικνύεται ότι έχω δίκιο! Η ανισότητα υπάρχει, ακόμη και αν αυτή δεν είναι ο κανόνας ανάμεσα σε γυναίκες και άνδρες! Το ίδιο λοιπόν και μεταξύ πλούσιων μορφωμένων Τσάρων και φτωχών αμόρφωτων συντρόφων σου.»

«Τον κακό σου τον καιρό, Ζιγκ! Ακούς εκεί που θα μου συγκρίνεις τους συντρόφους μου με αυτά τα μιάσματα!»

«Καλά-καλά! Παίξε τώρα σκάκι, και άσε τις κλάψες, Κάρολε. Σε λίγο θα σου κάνω σαχ ματ!»

«Πάρε τώρα έναν “άνισο” αξιωματικό διαγώνια με «Ρουά» στον βασιλιά σου και τραγούδα εσύ ότι δεν παίζουμε σκάκι οι κομμουνιστές τάχα.»

«Κάρολε εσείς επικαλείστε συνεχώς την ντάμα! Άρα, έχετε πρόβλημα με το σκάκι!»

«Βρε χαλβά! Τα φιλαράκια σου οι Τσάροι, είχαν απαγορέψει το σκάκι όσο ζούσαν! Το ίδιο κάνανε και τ΄ άλλα «μορφωμένα» καθολικά φιλαράκια σου στο Βατικανό. Εμείς φταίμε που ο λαός μίσησε τα «αριστοκρατικά» σας χόμπι όσο βαρούσε ταμπούρλα το στομάχι του;»

«Κάρολε, ένας Τσάρος ήταν μόνον! Και το ξέρεις ότι με τους εκκλησιαστικούς είχα πάντα πρόβλημα. Αμ καλά λέω εγώ ότι θέλετε ψυχανάλυση όλοι σας. Παίξε σωστά επιτέλους! Γιατί παίζεις δύο φορές, Κάρολε;;;»

«Ζιγκ, στο ξαναλέω! Στον πόλεμο εναντίον της ταξικής ανισότητας δεν παριστάνουμε τους ταπεινούς χριστιανούς! Μία φορά ύπουλοι οι «ανώτεροι» σου Τσάροι; Δέκα φορές πιο ύπουλοι οι ίσοι σύντροφοι!»

«Κάρολε, θα μου πεις γιατί γαμώτο έπαιξες δύο κινήσεις; Δεν είμαι εγώ ο ύπουλος Τσάρος που κυνηγάς!»

«Μπα; Σε πείραξε Ζιγκ τώρα η “εκ φύσεως ανισότητα” που μου τσαμπουνούσες τόση ώρα;»

«Κάρολε, δεν ξέρεις να παίζεις και έχεις εμμονές με όσους έχουν ευτυχήσει!»

«Ζίγκ μην χτυπιέσαι άδικα! Δεν χαμπαριάζω από κλάψες κατόπιν εορτής. Άνισα πιόνια το σκάκι της κοινωνίας εξ αρχής; Άνισος και ο πόλεμος αγαπητέ μου!»

«Καλά και εγώ τι φταίω και με κλέβεις στο σκάκι; Παιχνίδι είναι με κανονισμούς Κάρολε!»

«Μπαρντόν! Έχεις πρόβλημα που προσπάθησα να σε κλέψω «άνισα»; Άι στο καλό σου Ζιγκ! Παραλίγο θα νόμιζα ότι έχεις πρόβλημα αποδοχής!»

«Καλά-καλά! Αν ξαναπαίξω εγώ μαζί σου επιτραπέζιο παιχνίδι, να μου τρυπήσεις την μύτη!»

«Ω! Αγαπητέ μου Ζιγκ, νομίζω ότι αυτό το καταφέρνεις και μόνος σου αρκετά καλά!»

«Μέχρι να πεθάνω εγώ από την κόκα, χαιρέτα μου τον πλάτανο, Κάρολε!»

«Μέχρι να ανακαλύψεις καμιά καινούργια θεραπεία για αυvαvίζουσες, χαιρέτα μου την “Ανισότητα” Ζιγκ!»

«Χάρηκα που μας έκανες ποδαρικό και να μας γράφεις Κάρολε!»

«Δεν νομίζω να φτάνει ταχυδρομείο στον Άδη, αγαπητέ Ζιγκ!»

«Κάρολε δώσε χαιρετισμούς στην σύζυγό σου, βρε γρουσούζη!»

«Ευχαριστώ Ζιγκ, και το ίδιο να πράξεις εκ μέρους μου προς την δική σου! Αν θέλει, μπορεί να μας κάνει παρέα μόλις βάλει τα μαύρα ρούχα προς τιμήν σου! Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με “άνισες” σεξoυαλικές συντρόφισσες. Χοχοχο! Καλή Πρωτοχρονιά Ζιγκ!»

«Καλή Πρωτοχρονιά κερατο-κομμούνι Κάρολε!»

Φιλικά

Αντώνης

Υ.Γ.1. Καλή χρονιά στους κομμουνιστές συντρόφους, που παίζουν σκάκι ή ντάμα ή το λουρί της μάνας!

Υ.Γ.2 Κακή χρονιά στους καπιταλο-λουμπενο-μνημονιακούς οπαδούς της ταξικής ανισότητας!

Υ.Γ.3 Όπου σήμερα, καλέ μου άνθρωπε Πιτσιρίκο, ακόμη στο κρεβάτι της ψυχανάλυσης τίθενται τα “διαχρονικά” ερωτήματα, εάν οι κομμουνιστές παίζουν ντάμα ή σκάκι, όσο οι καπιταλιστές εκμεταλλεύονται τους συνανθρώπους τους με θρησκευτική ευλάβεια, ενώ οι κομμουνιστές εξισώνονται αυθαίρετα ως «πιστοί» των ψευδαισθήσεων.

Υ.Γ.4 Όπως είπε και η Ούρσουλα Λε Γκεν:

«Δεν θα κατανοήσουμε την αδικία που ζούμε, αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την δικαιοσύνη. Δεν θα είμαστε ελεύθεροι, αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την ελευθερία. Δεν μπορούμε να αξιώνουμε να κατακτήσει την δικαιοσύνη και την ελευθερία κάποιος που δεν είχε την ευκαιρία να τις φανταστεί ως εφικτές».

Υ.Γ.5 Και επειδή οι κομμουνιστές επί Μαρξ, και τις φαντάστηκαν και τις κατάκτησαν ως εφικτές, ο Ελί Βιζέλ παρότρυνε στην εντυπωσιακή ομιλία του για την αποδοχή του βραβείου Νόμπελ: «Πρέπει πάντα να διαλέγεις πλευρά. Η ουδετερότητα βοηθάει τον καταπιεστή, ποτέ το θύμα. Η σιωπή ενθαρρύνει το βασανιστή, ποτέ το βασανιζόμενο».

(Αγαπητέ φίλε, πολύ χάρηκα που συναντήθηκαν ο Μαρξ και ο Φρόιντ στο μπλογκ μου. Να είστε καλά. Καλή χρονιά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.