Είναι γιατί η ψυχή του έμαθε να παλεύει

Πιτσιρίκο
πριν από λίγο καιρό, σου είχα γράψει για έναν καλό φίλο που πάλευε για τη ζωή του σε μια εντατική. Μετά από τριάντα χρόνια καθηλωμένης ζωής σε αναπηρικό καροτσάκι.

Περιβεβλημένος από αγάπη και φροντίδα και δίνοντας καθημερινά λεβέντικες μάχες. Και παράδειγμα. Πώς είναι να εκτιμάς και να τιμάς τις ακριβές σταγόνες ζωής που σου δίνονται.

Μια ηλιόλουστη μέρα, μέσα απ’ το τζάμι έστω. Ένα χαμόγελο και μια καλημέρα μέσω Facebook, με δανεικά χέρια. Ένα βιβλίο, σε ανάγνωση απ’ τα χείλη της γυναίκας που τον φρόντιζε, απόλαυση του κόπου και του καρπού ενός άλλου πνεύματος. Μια πιρουνιά πικάντικη τυροκαυτερή που πολύ του άρεσε. Ένα χάδι, ένα φιλί.

Τον επισκέφτηκα χτες. Στην εντατική άλλου νοσοκομείου. Μακρύς καιρός, με αιφνίδιους συναγερμούς, βουτιές στην σχεδόν άβυσσο, επαναφορές. Μακρύς καιρός.

Τα σημάδια του στο πρόσωπο, στο σώμα, στην ψυχική κούραση μέσα στα μάτια. Ένα βλέμμα που αποσύρεται όταν έτσι πρέπει, για να συγκρατήσει μια ικμάδα δύναμης.

Παρ’ όλα αυτά, είχα την αίσθηση ότι εκεί, στο λευκό κρεβάτι που ένα απλό παραβάν το χώριζε απ τον διπλανό -ένα νέο παλικάρι χωρίς μαλλάκια, γεμάτο σωληνάκια- εκεί κείτονταν ένα σθένος και μια μαχητικότητα που ποτέ δεν έφτασα· ούτε άγγιξα για να είμαι ακριβέστερη.

«Γιατί παλεύει;» ρώτησα το Μιχάλη, αδερφικό μου φίλο από τόσο παλιά. Είναι γιατρός κι έχει τη γνώση, είναι και πνεύμα σπάνιο και νιώθει πέρα από τη γήινη αντίληψη. Ξέρει και όσα εμείς δεν ξέρουμε, ή δε θέλουμε να ξέρουμε. «Τι τον κάνει να παλεύει και να μην τα παρατά ποτέ;»

«Είναι γιατί η ψυχή του έμαθε να παλεύει» μου απάντησε ο φίλος μου.

Πρόσφατα συζητούσα με έναν άλλο φίλο που ζει πολύ μακριά, σε άλλη ήπειρο, και που μετά από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο έχασε, προσωρινά, εκείνο που συμβιβαστικά κι ασυνείδητα μάλλον δεχόταν ως νόημα της ζωής του.

Μάλλον εκείνο που ακολουθούσε ως τώρα δεν ήταν αληθινά το δικό του, νιώθει. Λίγα λόγια, γιατί, όπως μου έγραψε σοφά, τα λόγια είναι μια θλιβερή προσπάθεια να δραπετεύσουμε από το Πάθος.

Τέλειωνε το γράμμα του έτσι: Κρατώ την πίστη, διαβάζοντας Σαίξπηρ και Ντίκενς. Κοιτάζοντας τα μάτια των παιδιών και το σχεδόν γεμάτο Φεγγάρι. Η Αγάπη ίσως είναι τελικά ο μόνος δρόμος.

Σε φιλώ. Την αγάπη μου πάντα.

Λίλα

(Αγαπητή φίλη, οι άνθρωποι παλεύουν γιατί οι άνθρωποι είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό και ουσιαστικό από αυτό που υπάρχει σήμερα ως κυρίαρχη άποψη. Και η ζωή είναι ένας αγώνας. Στον οποίο ξέρουμε όλοι από πριν πως στο τέλος θα ηττηθούμε. Αλλά το παλεύουμε. Παρ’ όλα αυτά. Ένα «παρ’ όλα αυτά» είναι η ουσία της ζωής. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.