Η αγάπη είναι ένας σκύλος

Πιτσιρίκο,
πριν κάποιους μήνες, ήμουν με μια φίλη την Κατερίνα. Η Κατερίνα είναι εργοθεραπεύτρια, και ασκεί ένα εξειδικευμένο είδος σωματοενεργειακής θεραπείας, με ελαφρά αγγίγματα σεβασμού στο σώμα και, νιώθω, μια βαθιά γνώση που δεν κατέχω, οπότε και δε μπορώ να σου την αναλύσω. Μη στα πολυλογώ, ξάπλωσα στο ειδικό της κρεβατάκι για μια συνεδρία.

Σε κάποιο σημείο της διαδικασίας, όπως καταιγιστικά διαδέχονταν οι εικόνες μέσα μου η μία την άλλη, με ρώτησε:

«Τι είναι η αγάπη για σένα;»

«Η αγάπη είναι ένας σκύλος» της απάντησα, ασυναίσθητα σχεδόν. Και αυτόματα κατάλαβα ότι μιλούσα για τον τελευταίο σκύλο.

Ο τελευταίος σκύλος μας ήταν ο Γκάντο, ένας ξανθός γερμανός λύκος, γίγαντας, με ωραιότατη καμπύλη ποιμενικού στη ράχη τύπου κρις κραφτ.

Άρχοντας στην καταγωγή και στην όψη, μα πάνω απ όλα πολύτιμος για την καρδιά του. Άλλωστε απ αυτή και έφυγε τελικά. Από καρδιομεγαλία ή μεγαλοκαρδία (ιατρικοί όροι είναι αυτοί, αλήθεια).

Ήταν Πάσχα, όταν πρωτοήρθε στο σπίτι μας, τον έφερε ο αδερφός μου, δώρο ενός εκτροφέα σκύλων, αντίδωρο για την ακρίβεια, για μια χάρη που του είχε γίνει.

Μπήκε με την ορμή του ενός έτους του, σφύζοντας από νιάτα και δύναμη, σεβόμενος ταυτόχρονα το χέρι του αδερφού μου που τον κρατούσε μ ένα κοντό λουρί. Πίσω από τα κάγκελα της πίσω αυλής, μια ελαφρά υστερική λυκοσκυλίνα -που είχαμε ήδη- χαλούσε τον κόσμο.

Τον ρίξαμε εκεί μέσα κι ό,τι ήθελε ας γινόταν.

Κύριος. Σε πέντε λεπτά την είχε κερδίσει, καθησυχάσει με την προστατευτική παρουσία του, και ήδη είχαν πάρει θέση φύλακα και οι δύο πλάι πλάι.

Το ίδιο βράδυ, μετά από ολιγόλεπτη προσεκτική παρατήρηση, έμαθε πώς ν’ ανοίγει μόνος του το χερούλι της πόρτας και να μπαίνει μέσα στο σπίτι.

Η ζωή με ένα σκύλο, μα και με μια γάτα, σίγουρα και με άλλα πλασματάκια που την εμπειρία τους δεν έχω, περιλαμβάνει πάμπολλες στιγμές παιχνιδιού, συγκίνησης, σιωπηλής επικοινωνίας, στοργής, εκνευρισμού, μαγικές στιγμές, κουραστικές στιγμές, και γενικά ό,τι απαρτίζει μια ανακουφιστικά αληθινή σχέση. Γέλιο πηγαίο τόσο συχνά, δάκρυα στο χαμό τους μόνο. Όλα πεντακάθαρα σαν το νεράκι, μιας κι ο νους των ζώων δεν έχει σκιές και δεύτερες σκέψεις, η καρδιά τους δεν έχει διόδια και απαγορευτικά.

Υπάρχουν και άνθρωποι τέτοιοι, να ξέρεις. Κινδυνεύουν μα και σώζονται.

Δεν περιγράφονται τα πλάσματα που έζησαν έτσι μαζί μας. Ένα σεντούκι γεμάτο διαμαντάκια η προσφορά τους.

Όποιος ένιωσε τη σιωπηλή τους ψυχική προστασία, μια διαρκή κατάθεση πίστης να διαπερνά την καθημερινότητα, ξέρει. Τζαναμπετιές, στιγμές διάφανης, χαρούμενης ζωής. Αφιέρωση αδιαπραγμάτευτη.

Επίσης, όποιος έκλαψε μόνος μέσα στη νύχτα και ο σκύλος του πήγε σχεδόν έρποντας κι ακούμπησε το κεφάλι στα γόνατά του, κοιτώντας τον με ασύνορη αγάπη μέσα στα μάτια, κι αυτός ξέρει.

Όταν έφυγε ο τελευταίος σκύλος, απ’ τη μεγαλοκαρδία που σου προανέφερα, ήμασταν μαζί, τον είχα αγκαλιά.

Πονούσε, είχα τα χέρια μου παντού πάνω του δε μ’ ένοιαζε, ήξερα ότι μπορεί πάνω στον πόνο άθελα να με δαγκώσει.

Έβαλε κόπο, έστριψε το κεφάλι προς τα πάνω και δάγκωσε τον αέρα κάποιες φορές μόνο.

Ο πατέρας μου πέρασε για λίγο σα σκιά, δεν άντεχε, ήταν ο ένας τους ο αγαπημένος του άλλου.

Ο Γκάντο είχε από ώρα χαθεί σχεδόν, τα μάτια του νόμιζα δεν έβλεπαν πια.

Όμως, όταν πέρασε ο πολυαγαπημένος του, έστρεψε τα θολά του μάτια για λίγα δευτερόλεπτα και τον ακολούθησε με το βλέμμα.

Ώσπου χάθηκε ο πατέρας μέσα στο σπίτι και πάλι, ανήμπορος για μια λέξη και για ένα δεύτερο παραπάνω.

Τα μάτια του Γκάντο είχαν για εκείνον ό,τι πάντα. Προστασία και στοργή. Από κείνα που τυλίγουν σαν ευχή.

Την αγάπη μου σου στέλνω. Να προσέχεις, να είσαι χαρούμενος.

Λίλα

(Αγαπητή φίλη, τα έχω ζήσει όλα με τους σκύλους. Από την γέννα μέχρι τον θάνατο. πολλές φορές. Υπάρχουν άνθρωποι που θα διαβάσουν αυτό που γράψατε και δεν θα καταλάβουν τίποτα. Γιατί, αν δεν είχες ποτέ έναν σκύλο, δεν μπορείς να το καταλάβεις. Δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.