Η μουσική δεν πέθανε και δεν χρειάζεται σωτήρες

Πιτσιρίκο γεια χαρά.
Παίρνοντας αφορμή από το τελευταίο κείμενο του κ. Βαγγέλη Σπανού, παραθέτω κάποιες σκέψεις σχετικά με τη μουσική.
Έχει πεθάνει όντως η μουσική, όπως καταλήξατε στο κείμενο; Χρειαζόμαστε όντως (ακόμη) έναν σωτήρα (και) γι’αυτήν;

Το άκρως αντίθετο θα έλεγα.

Μπορεί οι δισκογραφικές να έχουν πάει στα τσακίδια -πράγμα το οποίο είναι ότι καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί σ’αυτή την βιομηχανία- παρατηρώ πως, αν μη τι άλλο και παρά την παγκόσμια παράνοια εκεί έξω, υπάρχουν ακόμη μπάντες και μουσικοί οι οποίοι προσπαθούν να πάνε το πράγμα παρακάτω.

Επίσης, στα τσακίδια οι σωτήρες και οι rockstars που ξελασπώναν το πράγμα κάθε φορά που η μουσική βιομηχανία έψαχνε νέους τρόπους για να επεκταθεί και να εξαπλωθεί στο αγοραστικό κοινό, μέχρι να βρεθεί το νέο θύμα-rockstar που θα έπαιρνε τα εύσημα και ίσως μια θέση στο Hall of Fame, αν δεν πέθαινε στο μεταξύ από υπερβολική δόση ναρκωτικών, ηρεμιστικών κλπ.

Όλα αυτά έχουν αντιστραφεί και σχεδόν εξαλειφθεί με την πληροφοριακή επανάσταση την οποία ζούμε σήμερα.

Καθένας πλέον μπορεί να φτιάξει ένα συγκρότημα, να μάθει πιο γρήγορα πιο εύκολα και οικονομικά από ποτέ να παίζει μουσική και επίσης το ασύλληπτο, να μπορεί να την μοιραστεί, άμεσα με όλο τον πλανήτη με (σχεδόν) μηδενικό κόστος. Φοβερό;

Δεν θα μείνω στο αν υπάρχει λαϊκό τραγούδι στις μέρες μας, μιας και αυτή η έννοια είναι τόσο χιλιοειπωμένη και καταχρηστική.

Διαβάστε την θέση του Ξενάκη («Προβλήματα ελληνικής μουσικής σύνθεσης») σχετικά με το θέμα και την προβληματική του, ένα ζήτημα το οποίο έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση εδώ και δεκαετίες.

Θα μείνω στο ότι, παρά τις δύσκολες κοινωνικοπολιτικόοικονομικές συνθήκες που επικρατούν και επηρεάζουν άμεσα το να κάνει κανείς μουσική στον 21ο αιώνα, η μουσική προχωράει.

Το γεγονός ότι τα ραδιόφωνα έχουν ξεμείνει σε απαρχαιωμένα playlist που παίζουν σε αέναη επανάληψη το Californication, Rock you like a hurricane και Should I stay or should I go, που μετά από 2 κομμάτια το πολύ, ακολουθεί «τοποθέτηση προϊόντος», δεν θεωρείται κατ εμέ ένας αξιόλογος δείκτης για να συμπεράνουμε ότι η μουσική έχει πεθάνει.

Μιλάμε για σταθμούς άλλωστε, οι οποίοι, ως επί το πλείστον, υποκινούνται από καθαρά στατιστικά μοντέλα και μαρκετινγκ τα οποία περισσότερο καθορίζουν την συχνότητα και τον τρόπο εμφάνισης διαφημίσεων μέσα στα προγράμματά τους παρά την καλλιτεχνική επιμέλεια των ίδιων των προγραμμάτων..

Θα παραθέσω σαν απόδειξη του ισχυρισμού μου, κάποιες μπάντες οι οποίες συνεχίζουν να φτιάχνουν αξιόλογη και ενδιαφέρουσα μουσική στο φάσμα του (πειραματικού) ροκ – και όχι μόνο, ακόμη και σήμερα.

– Godspeed you! black emperor.
– Swans
– Oxbow
– Algiers.
– Boris

Συγκροτήματα σαν και αυτά, δραστηριοποιούνται και κυκλοφορούν τη μουσική τους σε παγκόσμια εμβέλεια τα τελευταία 20-30 χρόνια -με εξαίρεση τους νέους σχετικά Algiers- ανεξάρτητα από την αγκαλιά κάποιας μεγαλοδισκογραφικής, είτε έχοντας οι ίδιοι δικές τους δισκογραφικές είτε βασίζοντας σε ένα ευρύτερο underground δίκτυο μικρών label, το οποίο κάθε άλλο παρά μαραζώνει στις μέρες μας.

Οι Godspeed είναι μια 9μελής ομάδα που παίζει ένα ασύλληπτο ορχηστρικό ροκ μπλέκοντας στοιχεία από κλασική μουσική, punk rock και free jazz.

Σε όλες τις συναυλίες τους υπάρχει ζωντανή προβολή φιλμ 16mm στο πίσω μέρος της μπάντας, δημιουργώντας έτσι ένα πυκνό και καθηλωτικό οπτικοακουστικό αφήγημα.

«The car is on fire and there’s no driver on the wheel.»

Οι Swans, ξεκινώντας από τις αρχές του ’80 και αμέσως μετά το No-wave στην NYC, έχουν βγάλει τα τελευταία 30 χρόνια κάποιους από τους πιο όμορφους και εκστατικούς δίσκους, επαναδιατυπώνοντας τι πάει να πει ροκ, ένταση, διάρκεια και ηχητικός οργασμός.

Ο εγκέφαλος της μπάντας, M. Gira , στα 65 του, συνεχίζει να έχει την ίδια και περισσότερη δημιουργικότητα από όταν ξεκίνησε, και αυτή την άνοιξη έχει πάλι κάτι καινούργιο στα σκαριά.

«Take some time to clear your mind.»

Οι Oxbow , επίσης τεράστιο κεφάλαιο στο πειραματικό/underground rock τις τελευταίες 3 δεκαετίες.

Έχουν παίξει σχεδόν τα πάντα και πριν 2 χρόνια μας κάνανε τη χάρη και βγάλανε αυτό το διαμάντι. Σπασμωδικό και άκρως περίεργο ροκ ενορχηστρωμένο με 8-μελή ορχήστρα εγχόρδων και πνευστών παρακαλώ.

«Love, Lust, God, end, debatable points, all.»

Oi Algiers, οι οποίοι έρχονται αυτό το Σάββατο στην Αθήνα, είναι οι τελευταίοι -δημιουργήθηκαν αρχές του 2010- σε μια σειρά ρευμάτων και μουσικών οι οποίοι μπορεί να είναι εκτός εμβέλειας από τα μάτια και τις οθόνες της μάζας, αλλά παρ’ όλα αυτά έχουν καταφέρει, εν μέσω κρίσης και από το Deep South του Αμέρικα, να μιξάρουν το afro-gospel με το post-punk σε ένα πολύ φρέσκο και άγριο κράμα ηχοτοπίων.

«In division, what’s stripped away is made the same on the other side».

Και τέλος οι τρελο-Ιάπωνες Boris. Πηχτή παραμόρφωση και αντήχηση, ένα μάτσο άπαιχτης δισκογραφίας και άπειρες συνεργασίες με μουσικούς όλων των ειδών τα τελευταία 20 χρόνια . Βαρύ και ασήκωτο rock/metal για όσους αντέχουν βαθιές ψυχοακουστικές πιέσεις.

«Responses with no substance, the meter indicates «ignore».

Αυτοί οι μουσικοί. είναι ένα μικρό παράδειγμα της απειρότητας της μουσικής και της δύναμης που έχει να αντιστέκεται και να εφευρίσκει πάντοτε νέους τρόπους για να εισχωρήσει μέσα μας.

Εφόσον υπάρχουν ψυχές ακόμα εκεί έξω που νοιάζονται γι’αυτή, πράγμα που πιστεύω ακράδαντα, η μουσική θα γίνεται και θα παίζεται για όποιον έχει την όρεξη και την ενέργεια να αφεθεί στο πέρασμά/πείραμά της.

Ακόμη και αν το μεταμοντέρνο αφήγημα γκαρίζει μέσα από wannabe-gangsters που αδυνατούν- όσο και αν «γαμάvε» πάντοτε, τα πάντα όλα – να χορτάσουν το υπερτροφικό εγώ τους.

Για να μην στεναχωρήσω και κάποιους πιθανούς φίλους της τζαζ, ορίστε και άλλα δύο παραδείγματα σύγχρονων τζαζ μουσικών οι οποίοι προσπαθούν να επεκτείνουν αυτό το είδος μέσα από πολύ όμορφες και προσωπικές μουσικές τοποθετήσεις.

– Ben Monder.
– Vijay Iyer Trio

Αυτά τα λίγα.

Αγάπη και perfect sound forever.

Μένιος

(Φίλε Μένιο, δεν λέω τίποτα γιατί θα με δείρεις. Μόνο θα πω ότι η μουσική σήμερα είναι καλύτερη από ποτέ άλλοτε και οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να πρωτοακούσουν. Μένιο, δεν μπορεί να μην βλέπεις πως δεν βγαίνει ένα τραγούδι να μπει στα στόματα των ανθρώπων και να τους ενώσει. Ακόμα και στα συλλαλητήρια παίζουν τα τραγούδια του ’60 και του ’70. Και μετά απορούν για τις διαρκείς ήττες. Εγώ ποτέ δεν υποτίμησα τη μουσική που ακούνε οι πολλοί άνθρωποι. Γιατί αυτή η μουσική τους ενώνει. Πάντα υπήρχε πειραματική μουσική αλλά υπήρχε και λαμπερή ποπ μουσική. Σήμερα δεν υπάρχει. Αλλά μη με δείρεις. Μένιο, η λέξη-κλειδί στο κείμενό σου είναι το «εύκολα». Ναι, όλοι γράφουν μουσική σήμερα. Αλλά ποιος ακούει; Ναι, όλοι γράφουν σήμερα. Αλλά ποιος διαβάζει; Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.