Νάντια

Γεια σου, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο.
Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που είδα τη Νάντια. Ένα λεπτό, ντροπαλό και λιγομίλητο κοριτσάκι με ολόλευκο δέρμα και κατάμαυρα μακριά μαλλιά, μικρή αδελφή ενός από τους καλύτερούς μου φίλους εκείνα τα χρόνια. Τέλειωνε το λύκειο και θα έδινε για το πολυτεχνείο, εμείς ήμασταν ήδη φοιτητές.

Δεν είχε τύχει να την συναντήσω ποτέ πριν, και, σε όλα τα μετέπειτα χρόνια που συναντιόμασταν με τον αδελφό της, ίσως να μην την είδα περισσότερες από δυο τρεις φορές.

Γέλαγε πάντα με τις βλακείες μας, την αθυροστομία μας και τα χαζά και σουρεαλιστικά σχόλια που είχαμε σαν στάνταρ κώδικα επικοινωνίας μεταξύ μας. Γέλαγε με ένα πονηρό, κοριτσίστικο, αινιγματικό χαμόγελο .

Δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω αν στα μάτια της ήμασταν απλά οι τρελαμένοι φίλοι του μεγάλου της αδελφού ή μας θεωρούσε τελείως σαχλαμάρες.

Όταν το ξαναείδα μετά από χρόνια, το χαμόγελο είχε γίνει λίγο πικρό και κουρασμένο. Δεν άνηκε στο λεπτό κοριτσάκι που θυμόμουν πλέον, αλλά σε μια γοητευτική κοπέλα που μόλις είχε βγει από μια προβληματική σχέση πολλών ετών.

Το ένα πράγμα φέρνει το άλλο, και, παρά τις όποιες ανησυχίες για το γεγονός της φιλίας μου με τον αδελφό της, γίναμε ζευγάρι για σχεδόν δυο χρόνια.

Δεν ήταν μια εύκολη σχέση, σχεδόν καμία δεν είναι. Ή τουλάχιστον καμία από τις δικές μου σχέσεις.

Ανακαλύψαμε με τον καιρό πως βλέπαμε τη ζωή διαφορετικά, και πως τα πράγματα που μας έφερναν κοντά ήταν πιο αδύναμα από αυτά που μας οδηγούσαν σε διαφορετικά μονοπάτια.

Όταν έφτασε η στιγμή να χωρίσουμε, συναντηθήκαμε σαν δυο καλοί φίλοι, ήπιαμε έναν καφέ και ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλο καλή τύχη. Δεν ήταν ευχάριστο, αλλά ήταν αναπόφευκτο.

Πάντα ρώταγα τον φίλο μου τι κάνει η αδερφή του. Προσποιούμουν περιέργεια, ήξερε πως ρώταγα από ενδιαφέρον αλλά δεν μου το είπε ποτέ.

Την Νάντια την ξαναείδα πριν περίπου δυο χρόνια. Μου φάνηκε κουρασμένη, πιο κουρασμένη από ποτέ. Κάπου μέσα μου ένιωσα ικανοποίηση, γιατί σκέφτηκα πως ο δρόμος που διάλεξε στη ζωή της την τιμωρούσε.

Όλοι μας κάνουμε τέτοιες σκέψεις, κάποιοι αισθάνονται ένοχοι για αυτό. Είμαι ένας από αυτούς.

Σταυροφιληθήκαμε σε εκείνη τη συνάντηση, ήμασταν φιλικοί και τυπικοί. Το επίκεντρο ήταν το καινούργιο μέλος της οικογένειας άλλωστε, ο γιος του φίλου μου.

Ήταν η τελευταία φορά που την είδα.

Εχθές, έμαθα πως η Νάντια έφυγε από τη ζωή. Δεν ήμουν κοντά και δεν πρόλαβα να της πω συγγνώμη, ευχαριστώ και αντίο.

Αντίο Νάντια.

Σου ζητώ συγγνώμη, και σε ευχαριστώ πολύ για όλα.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.