Οβελίξ

Πιτσιρίκο
πριν μια βδομάδα περίπου έφυγε ο Οβελίξ. Ένας υπέργηρος γάτος, 19 ετών plus, που είδε πολλά στη ζωή του. Με τη γατίσια ματιά.

Την πρώτη φορά που τον συνάντησα θα ήταν δυο μηνών ασπρόμαυρη μπουκίτσα, και έβγαινε με θαραλλέο κέφι, και μπόλικη άγνοια, σ’ ένα δρόμο της πόλης μας για να εξερευνήσει τον κόσμο. Γύρω του σφύριζαν αυτοκίνητα.

Περνούσα από εκεί, για μια στιγμή προχώρησα, αλλά γύρισα πίσω. Γιατί ήξερα ότι οι πιθανότητες να επιζήσει ήταν ελάχιστες.

Τον πήρα στο σπίτι, όπου με περίμενε η Μαργαρίτα, η αγαπημένη. Η θέα του μικροσκοπικού εισβολέα στο βασίλειό της τη σοκάρισε τόσο που κρύφτηκε κάτω από σκεπάσματα και έκοψε κάθε επικοινωνία μαζί μου για τρεις μέρες, εκτός από κάποια γατοφτυσίματα για να υπογραμμίσει την αμετάκλητη θέση της. Τέλος πάντων.

Λίγες ώρες έμεινε σ’ εμένα ο μικρός, υιοθετήθηκε τάχιστα από καλούς φίλους.

Ο Κωστής, ο πατέρας της οικογένειας, έλεγε εύστοχα ότι ο Οβελίξ ήταν γεννημένος θύμα.
Μάλλον ναι. Είχε μια μακρόθυμη προσωπικότητα χωρίς καμία πονηριά.

Μέσα στα χρόνια έκανε κάποιες συμμαχίες με άλλες γάτες του σπιτιού. Μα δεν διαρκούσαν πολύ, πότε λόγω τρίτου προσώπου, πότε λόγω απωλείας.

Θύμιζε περίεργα το ρητό «Ο χαρακτήρας σου είναι η μοίρα σου και η μοίρα σου είναι ο χαρακτήρας σου.». Μα δεν πείραζε κιόλας. Στωικός, φιλόσοφος τελικά. Κι έπαιρνε κι έδινε πολλή αγάπη.

Όλοι μαζί, γονείς, παιδιά, φίλοι, η υπόλοιπη γατοπαρέα. Ένα σύνολο που μέσα από ζωηρές ζυμώσεις και χυμούς καθημερινής επικοινωνίας, τελικά έτεινε πάντα στην ισορροπία.

Άλλωστε, η θέση του στο κρεβάτι, ανάμεσα στο ζευγάρι όποτε το επιθυμούσε, και με τη Λίνα ολοδικιά του όποτε τη διεκδικούσε απο τον μεγαλόψυχο Κωστή, ήταν αδιαπραγμάτευτη.

Πήρε και γεύσεις περιπέτειας, και μετρημένης αλητείας. Εξοχή, εξερευνήσεις στα όρια του γαργαλιστικού, μα ως εκεί. Μια μεγάλη απόδραση πάνω σε μια αποκοτιά της στιγμής. Βρήκε το δρόμο πίσω με το ένστικτο της επιβίωσης, υπομονή, και τη βοήθεια ενός καλού γείτονα . Είχε διαλέξει, άλλωστε, τον τόπο της καρδιάς του.

Πριν λίγα χρόνια έφυγε, πρώτη η Κούκλα, γιαγιούλα ετών 20, εκείνη που θα ‘θελε εκείνος να έχει για σύντροφο. Η πρώτη γάτα του σπιτιού, που δεν του έδωσε χώμα και νερό ουσιαστικά ποτέ.

Τον θυμάμαι να της κάνει σιωπηλά παρέα στις τελευταίες μέρες της όπως έσβηνε ήρεμα, τοσοδούλα πια απ’ την αδυναμία, ξαπλωμένη σε μια φροντισμένη γωνίτσα του σπιτιού.

Δίπλα της ο Οβελίξ, σε μικρή απόσταση σεβασμού. Ήταν ο έρωτάς του που δεν ξεπέρασε ποτέ, ήταν και ένα κομματάκι της ψυχής του σπιτιού που λίγο λίγο αναχωρούσε. Κι έστεκε φρουρός.

Ο Κωστής λέει ότι θα τον είδε η Κούκλα την προηγούμενη Δευτέρα μπροστά της ξαφνικά, στο εναλλακτικό γατοσύμπαν όπου ζει πια, και θα στράβωσε όπως παλιά. «Πάλι εσύ;»

Εγώ πιστεύω θα αναγάλλιασε.

Διάβαζα ένα παλιό σου άρθρο για το Νανάκι, τη Μελίνα και είπα να βάλω δυο βελονίτσες.

Να προσέχεις, Την αγάπη μου.

Λίλα

(Αγαπητή φίλη, οι γάτες είναι τα τέλεια πλάσματα. Και τα σκυλιά, βέβαια. Οι άνθρωποι είναι πολύ βαρετοί μπροστά στα ζώα. Και εννοείται πως τα ζώα είναι αθάνατα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.