Ο δαίμων της αλλαγής

Φίλε πιτσιρίκο,
Έτυχε χθες να παραβρεθώ σε μια θεατρική παράσταση την οποία εύκολα κάποιος θα χαρακτήριζε ανιαρή· θα προσπεράσω το γεγονός πως πολλά πράγματα τα βρίσκουμε καλά, μόνο και μόνο γιατί ο πάταγος μάς έχει υποβάλει την αρέσκεια, για να μπω στο θέμα μου.

Αποφάσισα λοιπόν να αποχωρήσω περίπου στα μισά της παράστασης.

Κάνοντας μια χαλαρή βόλτα για αρκετή ώρα έξω από την αίθουσα, παρατήρησα πως ελάχιστοι από τους εκατοντάδες θεατές ενήργησαν με τον ίδιο τρόπο.

Θα προβληματιζόμουν περισσότερο, αν δεν συνέδεα τον παραπάνω τρόπο συμπεριφοράς με κάτι γενικότερο: την εξέταση του πότε πρέπει να εγκαταλείπουμε μια δέσμευση.

Είστε λοιπόν στο θέατρο και παρακολουθείτε ένα ανούσιο θέαμα, για το οποίο δεν μπορείτε να φανταστείτε ότι θα μπορούσε να βελτιωθεί.

Αν ενεργούσατε όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν θα σηκωνόσασταν να φύγετε πριν τελειώσει.

Λογικά θα έπρεπε, εφόσον εκτιμάτε ότι μια άλλη χρήση του χρόνου σας θα σας έκανε πιο ευχαριστημένους.

Ο χρόνος και τα χρήματα που έχετε ήδη ξοδέψει στην παράσταση θεωρούνται όπως λέμε μη ανακτήσιμη δαπάνη – έφυγαν και δεν μπορούν να σας επιστραφούν.

Οπότε, δεν θα πρέπει να συνδέονται με αυτό που θα αποφασίσετε να κάνετε στη συνέχεια.

Ωστόσο, όπως προκύπτει, φαίνεται να συνδέονται.

Κάνουμε την κίνηση να πάμε στην παράσταση, αγοράσαμε ένα εισιτήριο, πληρώσαμε για να παρκάρουμε και παρακολουθήσαμε ένα μέρος της παράστασης.

Όλα αυτά μοιάζουν περισσότερο με επένδυση, παρά με μη ανακτήσιμη δαπάνη.

Επομένως, θέλουμε να δούμε την επένδυσή μας να αποδίδει κάτι ή έστω να κρατηθούμε από κάπου με την ελπίδα αυτή.

Αυτός είναι ο λόγος για το οποίο οι άνθρωποι συνεχίζουν να εξακολουθούν να κάνουν στη ζωή τους πράγματα που δεν τους ικανοποιούν, για περισσότερο χρόνο από όσο θα έπρεπε.

Οι δεσμεύσεις έχουν σημασία, αλλά το ίδιο σημαντική είναι και η ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε πότε πρέπει να τις διακόπτουμε.

Αλλά οι περισσότεροι αρέσκονται στο να τρέφονται με φρούδες ελπίδες.

Ο πειρασμός της ελπίδας είναι μεγάλος.

Στέφανος

(Αγαπητέ Στέφανε, καταλαβαίνω πολύ καλά τι λες. Δεν ξέρω αν το παράδειγμα του θεάτρου είναι το ίδιο με το να μένουμε σε σχέσεις και καταστάσεις που έχουν τελειώσει. Στο θέατρο μπορεί να μείνεις επειδή σέβεσαι τον κόπο των συντελεστών της παράστασης. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πρέπει να σταματάς όσα δεν σου δίνουν ικανοποίηση και χαρά. Πρέπει να σταματάς από οτιδήποτε δεν είναι τίμιο. Πρέπει να σταματάς και από ανθρώπους που σε χαλάνε, ακόμα κι αν κάποτε ήταν φίλοι σου. Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα κάνω αυτά. Οτιδήποτε έχει ψέμα, δράμα, μικροαστισμό και υποκρισία, το αποφεύγω. Δεν είμαι πια και είκοσι χρονών, για να έχω χρόνο για παιχνίδια. Όταν πια βλέπω έναν άνθρωπο να μην μου μιλάει στα μούτρα και τον πιάνω να μου λέει ψέματα, τον στέλνω με τη μια και δεν τον ξαναβλέπω. Το θεωρώ έντιμο αυτό. Βέβαια, στο θέατρο δεν φεύγω. Επειδή έχω δουλέψει λίγο στο θέατρο -και ξέρω καλά τον κόπο που έχει μια παράσταση- δεν φεύγω από τις παραστάσεις. Και οπωσδήποτε, ποτέ δεν θα γράψω άσχημα λόγια για μια παράσταση. Ακριβώς επειδή ξέρω πόσο κόπο και πόνο έχει μια παράσταση. Στέφανε, δεν νομίζω πως οι άνθρωποι τρέφονται με ελπίδες. Απλά, βολεύονται και συνηθίζουν. Εδώ οι άνθρωποι συνηθίζουν τη σαπίλα του καναπέ και της τηλεόρασης. Δεν πρέπει να βολεύεσαι ποτέ και πουθενά. Ακόμα και τις σχέσεις, όταν πάνε να γίνουν συμμορία, πρέπει να τις κόβεις. Να είσαι καλά, Στέφανε. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.