Τα παπούτσια

Γειά σου αγαπητέ Πιτσιρίκο.
Σου γράφω με αφορμή το πρόσφατο γράμμα του Στέφανου.
Θυμάμαι πριν από χρόνια ότι δανείστηκα ένα ογκώδες βιβλίο από ένα φίλο, λόγω του όμορφου τίτλου του (δε τον θυμάμαι πλέον). Το είχα αρχίσει με ενθουσιασμό αλλά, όσο περνούσαν οι σελίδες, όλο και πιο άνοστο γινόταν.

Είχα φτάσει κοντά στη μέση όταν πήρα την απόφαση να το σταματήσω γιατί δεν την πάλευα άλλο, ήταν και μεγάλο.

Όμως η αδελφή μου με παρότρυνε να το συνεχίσω γιατί είχε ακούσει καλά λόγια γι’αυτό (η αδελφή μου ήταν βιβλιοφάγος πραγματικός, διάβαζε πολύ στο παρελθόν και ενημερωνόταν συνεχώς – μέχρι που έκανε παιδιά και πάπαλα).

Τελικά, το συνέχισα και, ω του θαύματος, μετά τη μέση το βιβλίο απέκτησε τόσο ενδιαφέρον που κυριολεκτικά το κατάπια.

Κι εγώ δεν την κοπανάω από θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες, όσο και αν δε μου αρέσει καλλιτεχνικά αυτό που βλέπω ή ακούω. Και χειροκροτώ πάντα, έστω και χλιαρά.

Επειδή υπήρξα επαγγελματίας μουσικός για 20 χρόνια περίπου, γνωρίζω από πρώτο χέρι τον κόπο και το άγχος μιας παράστασης. Ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό, η προσπάθεια είναι μεγάλη και επίπονη.

Δε ξεχνώ ποτέ όταν ήμουν μαθητής και είχα να παίξω 2 δεξιοτεχνικά έργα στην αίθουσα συναυλιών του ωδείου μπροστά σε γονείς, σπουδαστές και καθηγητές.

Το πρώτο κομμάτι το εκτέλεσα κανονικά, δεν ήξερε ο κόσμος από κάτω αν είχα τελειώσει ώστε να χειροκροτήσουν ή απλά σταμάτησα να παίζω από ντροπή.

Πριν όμως συνέλθουν από το σάστισμα, πήρα βαθιά ανάσα και άρχισα να παίζω το δεύτερο κομμάτι που το αγαπούσα πολύ.

Το έπαιξα τόσο καλά που στο τέλος όλοι χειροκροτούσαν όρθιοι και ο καθηγητής μου με αγκάλιασε, κανείς δε θυμόταν την τραγωδία του πρώτου κομματιου (από καλοσύνη φυσικά).

Πάντα υπάρχει ελπίδα να αλλάξει μία κατάσταση προς το καλύτερο.

Βέβαια μια φιλική, μια ερωτική, μια συγγενική, μια επαγγελματική σχέση δεν είναι μουσικοθεατρική παράσταση να ελπίζουμε σε μία ανατροπή.

Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι συνήθως δεν αλλάζουν, οπότε όσα διαλείμματα και να γίνουν (μεταξύ 1ου και 2ου μέρους) το εργάκι παραμένει ίδιο.

Ανατροπές γίνονται συνεχώς στις σχέσεις, ειδικά στις ερωτικές, όχι προς το καλύτερο αλλά προς το χειρότερο.

Εκεί που τον πρώτο καιρό ήμασταν μέσα στα μέλια και στα γέλια, μετά από κάποιο καιρό έχουμε κλάματα και δυστυχία.

Συμβαίνει λίγο ως πολύ και στις φιλικές και στις συγγενικές και στις επαγγελματικές σχέσεις.

Και επειδή στις σχέσεις η δυστυχία είναι προαιρετική, καλό είναι να απομακρύνεσαι από σχέσεις που δε σε κάνουν χαρούμενο και δε σε ανεβάζουν ψυχικά.

Το προσπάθησες, το ξαναπροσπάθησες αλλά δεν οδηγεί πουθενά, μάζεψε τα μπογαλάκια σου και πάγαινε παρακάτω. Τουλάχιστον να ανοίξεις μια πόρτα σε μια νέα σχέση.

Θυμάμαι μια ιστοριούλα που ταιριάζει γάντι με τα παραπάνω.

Ένας-μία αγόρασε ένα ζευγάρι παπούτσια πολύ όμορφα και σε εξαιρετική τιμή. Τα φορούσε κάθε μέρα, ένιωθε υπέροχα μέσα σ’αυτά και καμάρωνε σαν παγώνι.

Μετά από καιρό τα παπούτσια άρχισαν να τον-την χτυπάνε και να ψιλοπονάει, «δε βαριέσαι» είπε και συνέχισε να τα φορά.

Όμως η ενόχληση δε σταμάτησε, ίσα-ίσα που ο πόνος μεγάλωνε μέρα με τη μέρα.

«Ναι αλλά μου ταίριαζαν τόσο πολύ, δεν τα αποχωρίζομαι» σκέφτηκε και συνέχισε να τα φορά.

Ο πόνος μεγάλωσε κι άλλο, τα πόδια του-της γέμισαν πληγές και κούτσαινε αλλά «OK με πονάνε αλλά τα αγόρασα σε καταπληκτική τιμή, δεν το βάζω κάτω, θα τα φοράω», μέχρι που ο πόνος έγινε αφόρητος κι αυτός-αυτή δε μπορούσε να περπατήσει καλά-καλά.

Τελικά, μετά από πολύ πόνο και ατελείωτη ταλαιπωρία πήρε τη μεγάλη απόφαση να τα αποχωριστεί, τα πέταξε, περιποιήθηκε τις πληγές του-της και αγόρασε ένα άλλο ζευγάρι παπούτσια.

Τι να έκανε; Πόσο ακόμα να πονούσε; Αφού το προηγούμενο ζευγάρι είχε πάψει να του-της προσφέρει αυτά που απολάμβανε τον πρώτο καιρό.

Τα παπούτσια δε θα άλλαζαν όσο χρόνο κι αν τους έδινε, είπαμε, η δυστυχία είναι προαιρετική.

Τα ίδια και με τις σχέσεις που πλέον δεν προσφέρουν χαρά και ευτυχία.

Προσωπικά, έχω τερματίσει και μου έχουν τερματίσει πολλές σχέσεις, φιλικές κυρίως.

Μου ήταν εξαιρετικά οδυνηρό στην αρχή αλλά μετά από καιρό κατάλαβα ότι ήταν ο μόνος δρόμος, όσο κι αν τους βίωνα ως μικρούς θανάτους.

Στη θέση τους ήρθαν περισσότερες σχέσεις, δεν το συνειδητοποίησα γρήγορα, πολύ αργότερα, γι’αυτό και βασανιζόμουν.

Δε γίνεται διαφορετικά, ο καθένας παίρνει το δρόμο του, ο καθένας εξελίσσεται με το δικό του τρόπο.

Έρχεται μια σχέση στη ζωή μας, δίνουμε – παίρνουμε χαρά, αγάπη, ενέργεια, αν τελειώσει αυτό το πάρε-δώσε, δε χρειάζεται να τρώμε τις σάρκες μας, είναι κρίμα να δυστυχούμε, πάμε παρακάτω.

Adriano

Υ.Γ. Να ξέρεις ότι μου είναι δύσκολο να γράφω χωρίς τελίτσες… για χάρη σου το κάνω.

(Αγαπητέ Adriano, ωραία και τα παπούτσια αλλά σαν την ξυποληταρία δεν είναι τίποτα. Adriano, οι ανθρώπινες σχέσεις είναι υπερεκτιμημένες. Όπως και όλα όσα αφορούν τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι παθαίνουν τέτοια υστερία με τις σχέσεις τους, που δεν τους περνάει καν από το μυαλό πόσο μεγάλο φιάσκο είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Χώρια που πάει σύννεφο η κτητικότητα και η εγωπάθεια, οπότε, παιδιά, κάντε σχέσεις με τους εαυτούς σας, για να μην έχετε και πρόβλημα. Πώς θα κάνεις σχέση με κάποιον άλλον, αν δεν κάνεις πρώτα σχέση με τον εαυτό σου; Πλάκα-πλάκα, αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα σήμερα. Andriano, καλά κάνεις και γράφεις χωρίς αποσιωπητικά. Είναι γελοίοι όλοι αυτοί που γράφουν με αποσιωπητικά και θαυμαστικά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.