Όλα, σ’ αυτόν τον κόσμο, ανάποδα

Φίλε μου Πιτς, το Καλοκαίρι πλησιάζει. Οσονούπω θα την κάνεις για τα νησιά και θα μας στέλνεις τα καυτά σου ρεπορτάζ από τις παραλίες, κάνοντάς μας να ζηλεύουμε που δεν μπορούμε κι εμείς να λιάζουμε το κορμί μας και να τσαλαβουτάμε στ’ αλμυρά νερά για καμιά διακοσαριά μέρες τον χρόνο.

Μπορεί βέβαια να ζηλεύουμε και να σου ρίχνουμε και κάνα μπινελίκι στον αέρα, όταν μας μοστράρεις τα τέσσερα στυλ κολύμβησης που κάνεις, τις ξάπλες σου στην άμμο κάνοντας συννεφοσκόπηση, τα τριχωτά σου ποδάρια με φόντο την γαλανή θάλασσα, τα κουβαδάκια σου και άλλα, αλλά ξέρεις, ότι σε αγαπάμε πολύ και στην πραγματικότητα χαιρόμαστε κάργα.

Συνεχίζω, όμως, με μια διαπίστωση που έχω κάνει, η οποία λαμβάνει χώρα επί το πλείστον, την επίσημη καλοκαιρινή περίοδο.

-Πόσες μέρες πήγες διακοπές;

-Μια εβδομάδα.

-Πω πω, και γιατί δεν μαύρισες; Κοίτα εγώ, σαν αράπης έγινα.

-Πόσες μέρες έκατσες εσύ ρε παιδί κι έγινες έτσι;

-Δυο μέρες, συν την αργία της Παναγίας.

Ένα περίεργο φαινόμενο που παρατηρείται, Πιτσιρίκο μου, είναι ότι ενώ σχεδόν κανένας δεν θα ήθελε να έχει γεννηθεί μαύρος, όλοι, το Καλοκαίρι, κάνουν τα αδύνατα δυνατά να μαυρίσουν.

Όσο περισσότερη μαυρίλα, τόσο περισσότερο in. Όσο περισσότερο δηλαδή καταφέρεις να μοιάσεις στον Κούντα Κίντε από τις «Ρίζες», τόσο περισσότερο γ@μάω θα είσαι και θα πουλάς μούρη στα φιλαράκια σου.

Και εντάξει να είναι η ζωή σου τέτοια, ώστε να δύναται να είσαι στις παραλίες για μήνες. Πάσο. Έτσι, ούτως ή αλλιώς, δεν το γλιτώνεις το κατραμιλίκι. Και με το δίκιο σου η μαγκιά.

Αλλά να πας αδερφέ μου, όλες κι όλες πέντε μέρες διακοπές, για να κάθεσαι όλη μέρα να ξεροψήνεσαι στον ήλιο, γεμίζοντας εγκαύματα;

Και να κινδυνεύεις να πάθεις και κάναν καρκίνο στο δέρμα.

Μόνο αν είσαι σε κάναν πευκόφυτο οικισμό χωρίς εύκολη πρόσβαση στην παραλία, δεν θα κινδυνεύσεις από καρκίνο στο δέρμα. Θα μαυρίσεις και θα καείς, χωρίς να κάθεσαι στον ήλιο και να δέχεσαι όλη αυτή την ακτινοβολία.

Ζωντανός.

Εσύ κι άλλοι καμιά εκατοστή νοματαίοι.

Πολλοί άνθρωποι δε, μαυρίζουν και τον χειμώνα. Μέσα σε κάτι φέρετρα με λάμπες. Φέρετρα με γκριλ. Μόνο μη σε πάρει ο ύπνος, αν ξεχάσεις να τα ρυθμίσεις.

Όλα, σ’αυτόν τον κόσμο, ανάποδα Πιτς μου.

Άλλοι είναι μαύροι και θέλουν να ασπρίσουν κι άλλοι είναι άσπροι και θέλουν να μαυρίσουν.

Με τους κίτρινους και με τους κόκκινους δεν ξέρω τι παίζει.

Αλλά θα το μάθω.

Άντε, καλό Καλοκαίρι να έχουμε!

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ. Πηγή εικόνας: Νίκος Λύτρας. Τίτλος έργου: Ηλιοθεραπεία

(Φίλε Δημήτρη, κατ’ αρχάς, δεν έκανα πάντα πολλά μπάνια τα καλοκαίρια -κάποια καλοκαίρια δεν μπήκα καν στην θάλασσα-, ούτε είναι βέβαιο πως θα κάνω τα επόμενα χρόνια. Φέτος μάλλον θα κάνω αρκετά. Είναι πολύ χαρούμενοι οι ακροατές των podcast που με ακούνε να σχολιάζω, ενώ από πίσω ακούγονται δεκαοχτούρες, τζιτζίκια, ανέμελοι τουρίστες και άλλα ηχητικά εφέ. Τουλάχιστον έτσι μου γράφουν. Εγώ δεν θέλω να κάνω 150 μπάνια κάθε καλοκαίρι αλλά θυσιάζομαι γιατί θέλω να δείξω στους άλλους πως έτσι πρέπει να κάνουν όλοι. Βέβαια, κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό και το παρεξηγούν. Πέρσι, τέλη Σεπτεμβρίου ή αρχές Οκτωβρίου, ένας φίλος με τον οποίο ήταν να συνεργαστούμε, συνάντησε τον επιχειρηματία με τον οποίο θα συνεργαζόμασταν. «Πού είναι ο πιτσιρίκος;» τον ρωτάει. «Στα νησιά» απαντάει ο φίλος μου. «Ακόμα; Καλά, κομμουνιστής δεν είναι ο πιτσιρίκος;» ρωτάει ο επιχειρηματίας που θεωρεί πως όποιος δεν είναι Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ είναι κομμουνιστής. «Ναι» του λέει ο φίλος μου, «είναι ακόμα στα νησιά και κάνει μπάνια επειδή προσπαθεί να δείξει σε όλους πώς θα ζούμε σε μια κομμουνιστική κοινωνία». Δημήτρη, εγώ από την δεύτερη μέρα στην θάλασσα, είμαι κατάμαυρος. Χωρίς να κάθομαι πολλή ώρα στον ήλιο, και χωρίς να κάθομαι στην παραλία το μεσημέρι. Μου λένε ότι μου πάει πολύ το μαύρισμα. Εμένα σκασίλα μου για το μαύρισμα, την θάλασσα αγαπάω. Πάντως, η αλήθεια είναι πως όλοι έχουν μια πιο υγιή όψη το καλοκαίρι. Οι κίτρινοι αποφεύγουν τον ήλιο. Ευτυχώς, γιατί μόνο οι Κινέζοι λείπουν από τις ελληνικές παραλίες. Πάντως, η αλήθεια είναι πως ο καθένας θέλει αυτό που δεν έχει. Εγώ πάλι εκτιμάω αυτά που έχω. Γλιτώνεις και χρόνο έτσι. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Καλά μπάνια. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.