Αι ειδοί του Μαρτίου

Πιτσιρίκο, εσύ σωστά γράφεις ότι το καλύτερο ντύσιμο είναι αυτό της παραλίας και ότι η Ελλάδα έχει τουλάχιστον ήλιο και θάλασσα, αλλά δεν συμμερίζονται όλοι αυτές τις απόψεις.

Μάλιστα, οι χιονόφιλοι του καναπέ έχουν αρχίσει πάλι να γκρινιάζουν και κάνουν περισπούδαστες αναλύσεις για την αφύσικη και ανησυχητική ζέστη του Μαρτίου, όπως λένε.

Σιγά την υπερβολική ζέστη που κάνει, βέβαια.

Πάντα έχει τέτοιες θερμές μέρες ο Μάρτιος, απλά ήρθαν λίγο πιο νωρίς και η θερμοκρασία σίγουρα θα «διορθώσει».

Άραγε, πέρα από την αφύσικη για την εποχή ζέστη, έγινε καμία ανάλυση για τις αφύσικες βροχές που έπνιξαν -κυριολεκτικά- κόσμο, που πλημμύρισαν ολόκληρες περιοχές με αποκορύφωμα την Κρήτη, ενώ και στο Θυμάρι ακόμα βγάζουμε νερά από το υπόγειο από τα μέσα Ιανουαρίου.

Έγινε καμία ανάλυση για τους -10 με -15 βαθμούς που είχαν αρκετά μέρη στη βόρεια Ελλάδα για 15 μέρες σερί;

Μόνο όταν έχει ζέστη υπάρχει για κάποιους η κλιματική αλλαγή.

Όταν έχει πολύ κρύο, το οποίο παρεμπιπτόντως αύξησε δραματικά φέτος τα θύματα από τη γρίπη σε σχέση με πέρσι, είναι απλά χειμώνας.

Μία φιλική συμβουλή, λοιπόν, προς τους χιονόφιλους του καναπέ.

Ασχοληθείτε με πράγματα που σας γεμίζουν και προϋποθέτουν και τη δική σας συμμετοχή/ δραστηριότητα.

Όταν κοιτάζεις σαν τζογαδόρος κάθε μέρα τα προγνωστικά μοντέλα του καιρού, προχωρώντας 10 και 15 μέρες μπροστά, το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να γεράσεις γρήγορα.

Βγείτε στον ήλιο, πηγαίνετε και για μία παγωμένη βουτιά, κλείστε και τα καλοριφέρ -δεν το άναψα ούτε μία ώρα και φέτος, βάζοντας το λιθαράκι μου στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής-, να δούμε και πόσο σας αρέσει και στην πράξη το κρύο τελικά.

Άλλωστε, και μία κυρία που κατεβαίνει τις καλές μέρες του χειμώνα στη δαντελένια ακρογιαλιά, μου είπε την Πέμπτη ότι δεν της φάνηκαν και τόσο παγωμένα τα νερά.

Και όπως φαίνεται και από τις υποβρύχιες λήψεις ήταν καθαρά και φωτεινά.

Ώρα για πράξη και δράση, λοιπόν. Η ζωή είναι σήμερα, το αύριο δεν έρχεται ποτέ.

Κάτι που αποδεικνύεται και στον Κονγκό που σαν να μην τους έφτανε ο ιός Έμπολα έχουν και την ένοπλη βία να κάνει ακόμα πιο δύσκολη την αντιμετώπιση της επιδημίας, όπως μεταδίδει το BBC.

Σε ένα χωριό της αφρικανικής χώρας δεν θρηνούν, ωστόσο, για τον Έμπολα.

Αλλά για τους εννέα συνανθρώπους τους, ανάμεσά τους και τον αρχηγό του χωριού, που σκότωσαν οι αντάρτες.

Οι αρχές πήραν τα πτώματα για να τα ελέγξουν για Έμπολα, προκαλώντας την οργή του κόσμου που ήθελε να θάψει τους δικούς του.

Οι ντόπιοι δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτός ο ιός, θυμώνουν και στρέφονται ενάντια σε όσους έρχονται για να καταπολεμήσουν την νόσο.

Είναι καχύποπτοι και αυτή είναι η πρόκληση που έχουν να ξεπεράσουν οι γιατροί, η άγνοια του κόσμου.

Μία ομάδα γιατρών προσπαθεί να αναμορφώσει ένα κέντρο περίθαλψης, που νοσηλεύτηκε ασθενής με Έμπολα, αλλά δεν καθαρίστηκε έκτοτε.

Το απολυμαίνουν, καίνε υλικά και τα αντικαθιστούν με άλλα.

Ζωές έχουν χαθεί εξαιτίας της άγνοιας – τουλάχιστον 10 άνθρωποι, που άνοιξαν το σάκο με ένα πτώμα, επειδή νόμιζαν ότι είχε πεθάνει από δηλητηρίαση.

Οι υπόλοιποι, ανάμεσά τους και παιδιά που έχουν μολυνθεί, δέχτηκαν τελικά να λάβουν θεραπεία με τους κανόνες υγιεινής -πλύσιμο χεριών με χλωριούχο νερό, θάλαμοι απομόνωσης για ασθενείς- να είναι πλέον πολύ πιο αποτελεσματικοί.

Σημαντική είναι και η συμβολή όσων επιβίωσαν από τον ιό και ανέπτυξαν ανοσία σε αυτόν, καθώς βοηθούν τους ασθενείς με στόχο να μην εξαπλωθεί ο Έμπολα.

Χωρίς το εμβόλιο θα ήταν επίσης δραματική η κατάσταση, με περίπου 20 χιλ. κρούσματα.

Και πάλι πρόκειται για την πιο σοβαρή επιδημία και την πιο περίπλοκη από ποτέ, αλλά θα μπορούσε να είναι και χειρότερη.

Υπάρχει, όμως, ελπίδα, όπως αποδεικνύεται και η περίπτωση ενός μωρού που γεννήθηκε υγιές, αν και η μητέρα του είχε Έμπολα, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στο Κονγκό.

Αλλά από το Κονγκό ας περάσουμε στη Γαλλία, όπου μαζικές είναι οι σeξιστικές και σεξoυαλικές επιθέσεις στον χώρο των ΜΜΕ, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύει η Liberation.

H συγκεκριμένη έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2019 σε γαλλικά ΜΜΕ και μεταξύ των 1.837 συμμετεχόντων (οι 271 από σχολές δημοσιογραφίας) οι 1.500 δήλωσαν ότι υπήρξαν έστω μία φορά θύματα ή μάρτυρες σeξιστικής επίθεσης στο χώρο εργασίας τους.

Από αυτούς οι 199 είχαν δεχτεί και σεξoυαλική επίθεση και οι 188 ήταν γυναίκες, ενώ αναφέρθηκαν και τουλάχιστον δύο βιασμoί.

Το 76% των ερωτηθέντων ήταν κάτω των 40 ετών, το 80% ήταν γυναίκες και μπορεί το δείγμα να μην είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικό των εργαζόμενων στη δημοσιογραφία γενικά, αλλά δείχνει ότι σχεδόν παντού υπάρχει πρόβλημα.

Μάλιστα, πιο βίαιη είναι η κατάσταση στην τηλεόραση, από ό,τι στα άλλα ΜΜΕ και περισσότερες επιθέσεις δέχονται οι ξένες γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι άνδρες.

Αυτές οι επιθέσεις αρχίζουν από τις σχολές δημοσιογραφίας, οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι πιο εκτεθειμένοι και δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης από τις ενώσεις συντακτών.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως αυτοί που τους αρέσει το κρύο και το χιόνι είναι αυτοί που τρελαίνονται να παρλάρουν και να κάνουν αναλύσεις. Η παραλία δεν τα πολυσηκώνει αυτά, οπότε μένουν χωρίς κοινό. Πάντως, είναι πολύ της μόδας ο καιρός. Αλλά όπως μου είπε ένας φοβερός κοσμοπολίτης Γερμανός το περασμένο καλοκαίρι σε ένα νησί, όταν τον ρώτησα γιατί δεν κάνει παρέα με Γερμανούς, «σιγά μην κάνω παρέα με ανθρώπους που μιλάνε μόνο για τον καιρό». Για τους δημοσιογράφους δεν ανησυχώ ιδιαίτερα, αφού κάνουν σεξoυαλικές επιθέσεις ο ένας στον άλλον. Καλό θα ήταν να σκοτωθούν και μεταξύ τους. Έχω γνωρίσει άπειρους δημοσιογράφους. Εντάξει, υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά είναι πολύ σιχαμένοι άνθρωποι. Το λένε και μόνοι τους. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.