Γεια σου, Αλέξη

Καλημέρα, Αλέξη. Σήμερα θα γράψω για εσένα. Δεν έχω κάποιο καλύτερο θέμα. Εκλογές έρχονται, πρωθυπουργός είσαι, αντίπαλός σου είναι ο Μητσοτάκης, οπότε για εσένα θα γράψω. Κοίτα να δεις τι θα γράψω.

Αλέξη, βλέποντας το μένος που υπάρχει από κάποιους απέναντί σου, δεν μπορώ να αποφύγω κάποιες σκέψεις.

Εντάξει, κι εγώ σε έχω χαρακτηρίσει «πολιτικό απατεώνα», «κωλόπαιδο» και «σκατά» αλλά δεν νιώθω την ανάγκη να τα γράφω κάθε μέρα αυτά. Τα έγραψα, όταν τα σκέφτηκα, αλλά δεν βλέπω το λόγο να τα επαναλαμβάνω διαρκώς.

Σκέφτομαι πως, για να έχει κάποιος λύσσα και εμμονή απέναντι σε κάποιον, υπάρχουν κάποια ενδεχόμενα.

Ένα ενδεχόμενο είναι να είναι ερωτευμένος μαζί του. Όταν έχεις εμμονή με κάποιον, είναι πολύ πιθανό να τον έχεις ερωτευτεί.

Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι να τον έχεις πιστέψει, να τον έχεις ψηφίσει και να θεωρείς πως σε εξαπάτησε.

Ένα τρίτο ενδεχόμενο είναι να τον φθονείς. Γιατί αυτός και όχι εγώ;

Αλέξη, αυτό νομίζω πως νιώθουν απέναντί σου πολλοί πρώην κνίτες που δεν είχαν την δική σου διαδρομή, αν και θα το επιθυμούσαν. Και πίσω από την δική τους «ηθική ανωτερότητα» και το μένος εναντίον σου, δεν υπάρχει τίποτε άλλο από φθόνος.

Αλέξη, εγώ ούτε σε ερωτεύτηκα -αν και είσαι ερωτεύσιμος-, ούτε σε ψήφισα, ούτε σε ζηλεύω. Δεν πέρασα από την ΚΝΕ, αν και μάλλον έχω ψηφίσει περισσότερες φορές ΚΚΕ από εσένα.

Θεωρώ πως είσαι ένας άνθρωπος του καιρού σου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Αλέξη, ξέρεις ότι είσαι ένας τυχερός άνθρωπος.

Την ώρα που γεννιόσουνα, οι Μοίρες χτυπούσαν μπάφους και χορεύανε τσιφτετέλια.

Έγινες πρωθυπουργός επειδή δεν υπήρχε εναλλακτική λύση.

Ακόμα και οι προσκυνημένοι Έλληνες κατάλαβαν -πέντε χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας- πως είναι κάπως γελοίο να εκλέγουν ακόμα τα κόμματα που χρεοκόπησαν τη χώρα.

Και εξέλεξαν εσένα, που υποσχόσουν τα πάντα αλλά ήξερες πως είχες άπειρες δικαιολογίες για να μην κάνεις τίποτα από αυτά.

Αλέξη, κατάλαβες πολύ καλά τον ψυχισμό των Ελλήνων.

Το ένιωσα τις μέρες μετά το δημοψήφισμα, όταν βρέθηκα στην πλατεία Συντάγματος, με μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές.

Οι Έλληνες δεν ήταν εκεί να υποστηρίξουν την ψήφο τους.

Και μετά σε έκαναν πάλι πρωθυπουργό. Είχαν και ενοχές για αυτούς που ψήφιζαν επί δεκαετίες.

Αν το καλοσκεφτείς, πάλι δεν είχαν επιλογές. Και εσύ είχες το πλεονέκτημα να μην είσαι αυτός που οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία, ενώ η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ -που το έκαναν- είχαν απαξιωθεί πια εντελώς. Τυχερός άνθρωπος.

Κατάλαβες πολύ καλά και τον ψυχισμό των συντρόφων σου. Πεινασμένα ανθρωπάκια που -παρά τις διάφορες επαναστατικές φανφάρες- θα σκότωναν για μια καρέκλα και έναν μισθούλη. Εντάξει, υπήρξαν και κάποιες εξαιρέσεις.

Φυσικά τα βρήκες με την Μέρκελ και γίνατε και φιλαράκια. Δεν είχα καμία αμφιβολία για αυτό· με την Μέρκελ είχατε κοινό κομμουνιστικό παρελθόν, άρα και κώδικα επικοινωνίας. Αν έχεις γνωρίσει έναν πρώην κομμουνιστή, τους έχεις γνωρίσει όλους. Πιο προβλέψιμοι και από τον θάνατο.

Αλέξη, καλά σου πήγαν τα πράγματα.

Ε, δεν είναι και πολύ δύσκολο να είσαι πρωθυπουργός σε ένα χρεοκοπημένο προτεκτοράτο. Έχεις δικαιολογίες για όλα. Και μια εντολή για όλα.

Τώρα, Αλέξη, έχεις τις εκλογές.

Ξέρω ότι θέλεις να τις κάνεις τον Οκτώβριο, με την ελπίδα πως -στο μεταξύ- θα έχεις ανταμειφθεί με το Νόμπελ Ειρήνης για τις υπηρεσίες που προσέφερες στο ΝΑΤΟ.

Αλέξη, δεν έχει μεγάλη πλάκα που ξεκίνησες από την ΚΝΕ και τις αντινατοϊκές και αντιπολεμικές πορείες και μπορεί να πάρεις Νόμπελ Ειρήνης επειδή έκανες τα χατίρια των Αμερικανών για το ΝΑΤΟ;

Καλά, είναι να πέφτεις κάτω από τα γέλια. Ούτε ταινία των Μόντι Πάιθον να ήταν.

Έχει μεγάλη πλάκα η ζωή, Αλέξη.

Ξέρεις τι θα ήταν πάρα πολύ αστείο;

Να χάσεις τις εκλογές από τον Μητσοτάκη.

Από τον Μητσοτάκη!

Το φαντάζεσαι Αλέξη;

Φαντάζεσαι να χάσεις τις εκλογές από ένα ζαβό που ο ίδιος και η οικογένειά του κολυμπάνε στην διαφθορά επί δεκαετίες, έχει μαζέψει γύρω του ακροδεξιούς, και εσχάτως συμπαραστέκεται και σε συνεργάτη του που καταδικάστηκε για ασέλγεια σε ανήλικους;

Αλέξη, αν χάσεις από τον Μητσοτάκη, πραγματικά θα είσαι για κλάματα. Το καταλαβαίνεις αυτό.

Από την άλλη, αν νικήσεις τον Μητσοτάκη, μην χαρείς και πάρα πολύ. Τον Μητσοτάκη θα έχεις νικήσει. Σιγά τα λάχανα. Δηλαδή, μην τρελαθείς κιόλας. Άλλωστε, τον πρωθυπουργό στο προτεκτοράτο τον βγάζει η Πρεσβεία. Αυτή στην οποία πήγαινες πορεία παλιότερα.

Αλέξη, εγώ, στα δικά σου τα χρόνια, έκανα μερικά βήματα προόδου.

Έκοψα από πολλά λαμόγια που συναναστρεφόμουν -και το έπαιζαν επαναστάτες- αλλά το κυριότερο είναι πως, στα δικά σου χρόνια, έφτασα τα 140 μπάνια.

Με τον Σαμαρά είχα κολλήσει στα 100.

Α, όλα κι όλα, εγώ με Τσίπρα έκανα μπάνια.

Να είσαι καλά, Αλέξη. Τώρα πάω βόλτα στον ήλιο. Γεια χαρά!

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.