Γεια σου και σένα, σύντροφε Πιτσιρίκο

Καλημέρα Πιτσιρίκο και σε ευχαριστώ που έγραψες για εμένα.
Σήμερα λοιπόν κι εγώ, θα γράψω σε εσένα για εμένα. Κι εγώ δεν έχω, κάποιο καλύτερο θέμα. Εκλογές έρχονται, πρωθυπουργός είμαι, άρα το καλύτερο θέμα μου είμαι εγώ.

Ποιος είναι αντίπαλός μου; Ο Μητσοτάκης; Μ’έκανες και γέλασα, βρε μπαγάσα. Ο αντίπαλός μου, αγαπητέ Πιτσιρίκο, και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να το είχες αντιληφθεί αν όχι από την πολιτική μου πορεία, αλλά από την κάποτε προσωπική μας συνάντηση, είναι, ότι ο μοναδικός μου αντίπαλος, είναι ο ίδιος μου ο εαυτός, που ολοένα γίνεται και καλύτερος.

Κοίτα να δεις τι θα γράψω κι εγώ τώρα.

Πιτσιρίκο, δεν υπάρχει, βρε αγόρι μου, μένος απέναντί μου. Όλα είναι ένα πολιτικό παιχνίδι. Ήταν, είναι και θα είναι. Ένα παιχνίδι, για όλα εσάς τα χάπατα, που νομίζετε ότι παίρνετε μέρος. Εμείς είμαστε οι από δω κι εσείς είστε οι από κει. Εμείς, έξω από αυτό το παιχνίδι είμαστε όλοι ένα.

Εσείς δεν είστε ένα, πουθενά.

Υπάρχει μένος, όχι για τον Τσίπρα, αλλά για τον πρωθυπουργό που στην συγκεκριμένη περίπτωση, έχει την εξουσία. Γιατ αυτήν θέλουν όλοι, σ’αυτό το παιχνίδι. Την εξουσία.

Ούτε φθόνος υπάρχει, ούτε τίποτα. Το πολιτικό αυτό παιχνίδι, παίζεται πολλά πολλά χρόνια. Και μπορεί να το ονομάζω παιχνίδι, χάρη λόγου, αλλά στην ουσία είναι ένα επάγγελμα. Το επάγγελμα του πολιτικού.

Εγώ θα δείξω μένος, σ’αυτόν που είναι πάνω, για να ανέβω, ο άλλος θα δείξει σε μένα για να ανέβει και πάει λέγοντας.

Κι οι νικητές, την κουτάλα. Όλοι γι αυτήν παλεύουμε. Κι αυτήν θέλουμε.

Πιτσιρίκο, αλήθεια νομίζεις ότι με νοιάζει αν με ερωτεύτηκες, αν με ψήφισες ή αν με ζηλεύεις; Δόξα τον Θεό, το έχουν κάνει χιλιάδες άλλοι.

Πάντως, αν το είχες κάνει, μπορεί αυτήν τη στιγμή να ήσουν πολύ ψηλά στην ιεραρχία του κόμματος. Σου έχω μεγάλη εκτίμηση βλέπεις. Σε διαβάζω και κρυφά. Κι ας με βρίζεις.

Αλλά δε θες. Εσύ έχεις ήθος και μπέσα.

Οπότε, κάτσε εκεί στο μπλογκ σου με τις κόνιδες που κονομάς και άσε εμάς να το παίζουμε σωτήρες και φυσικά με το αζημίωτο. Και είναι αρκετά μεγάλο το αζημίωτο, το άτιμο.

Έγινα πρωθυπουργός, όχι γιατί είμαι τυχερός, αλλά γιατί οι Έλληνες είναι ζωντόβολα. Και αυτό θα αποδειχθεί, όταν γίνει πρωθυπουργός κι ο Κυριάκος.

Εναλλακτικές πάντα υπάρχουν απ’ το να ψηφίσεις κάποιον ακατάλληλο, επειδή έχεις σιχαθεί τους προηγούμενους.

Γελάω. Ξέρεις γιατί γελάω; Γιατί μιλάς για κόμματα που χρεοκόπησαν τη χώρα, αλλά όλο το ΠΑΣΟΚ σε μένα είναι. Και κυβέρνησα και με τον Καμμένο. Πόσο πια πιο αληθοφανές, ότι σας δουλεύουμε όλους ψιλό γαζί κι εσύ γράφεις εκεί, πιτσιρίκικες ρητορείες. Έλα, σε έχω για γάτα.

Βαρέθηκα, όμως. Γράφεις και πολλά. Σιγά μην απαντήσω σε όλα τώρα. Άσε που νομίζω ότι δεν χρειάζεται. Θα σε αφήσω να κάνεις τη φιγούρα σου στους αναγνώστες σου.

Μόνο ένα τελευταίο.

Και το γράφω, γιατί είναι το μόνο που συμφωνώ μαζί σου.

Ναι. Αν χάσω από τον Κυριάκο, θα είμαι για κλάματα. Αν όχι, σιγά τα λάχανα. Αλλά για σκέψου. Ένα παιχνίδι είναι μωρέ, μη το παίρνεις στα σοβαρά.

Ευχήσου να μη χάσω, για να τα φτάσεις τα μπάνια και διακόσια και τριακόσια.

Να είσαι καλά, Πιτσιρίκο! Επιστρέφω να ρίξω τα ζάρια στο τάβλι, γιατί άφησα τον Κυριάκο να περιμένει. Κι όχι τίποτα άλλο αλλά του έχω πιάσει και τη μαμά. Χαιρετισμούς έχεις.

Φιλικά!

Αλέξης Τσίπρας.

Υ.Γ. Φίλε μου Πιτς, την αγάπη μου και την εκτίμησή μου όπως πάντα. Βαλαβάνης Δημήτρης.

(Αγαπητέ Αλέξη, βασικά δεν ήξερα τι να γράψω, οπότε έγραψα σε πέντε λεπτά ένα κείμενο για σένα, για να πάω μετά μια βόλτα στον ήλιο. Αλέξη, όπως τα γράφεις είναι. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα ψηφίσω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορώ εύκολα και χαλαρά -δηλαδή χωρίς να ασχολούμαι και πάρα πολύ- να έχω το πιο επιτυχημένο ατομικό σάιτ στην Ελλάδα. Σκέφτομαι και γράφω. Δεν είναι ανάγκη να συμμετέχω κιόλας. Αλέξη, σε κάθε περίπτωση, σε εσένα οφείλω τα 140 μπάνια που κάνω κάθε χρόνο και ζηλεύουν κάτι Δημήτρηδες Βαλαβάνηδες. Αν δεν ήσουν εσύ να εξαφανίσεις τις διαδηλώσεις και να περνάς τα πάντα χωρίς καμία αντίδραση, εγώ θα ήμουν ακόμα να διαδηλώνω στις πλατείες, ενώ τώρα διαδηλώνω στις παραλίες που είναι κάπως πιο ωραία. Να είσαι καλά, Αλέξη. Την αγάπη μου. Και κανόνισε να βρεθούμε καμιά φορά. Πουθενά. Ποτέ.)

(Γεια σου Δημήτρη μου!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.