Ο ψυχίατρος παραληρεί

Γεια σου αγαπημένε μου Πιτσιρίκο!
Πίσω και πάλι από τις διακοπές, και τα κεφάλια μέσα, όπως έχεις καταλάβει. Δεν προλαβαίνω να ακούσω ένα podcast ολόκληρο, εκεί μας καταντήσανε οι αλήτες του ΣΥΡΙΖΑ. Χτυπάνε τηλέφωνα, τα χτυπάμε και εμείς. Μερικές φορές μας έρχεται να χτυπάμε τα κεφάλια μας στον τοίχο, γιατί, όπως σου έχω ξαναγράψει, είμαι κατά της βίας και δεν θέλω να υποκύψω σε παρορμήσεις να χτυπήσω τα κεφάλια άλλων στον τοίχο.

Οι δυναμικές της ζωής είναι περίεργες και απρόβλεπτες, Πιτσιρίκο μου.

Είναι τόσο περίεργες και απρόβλεπτες που με οδηγούν στο συμπέρασμα πως είναι αυτό που μας δίνει την αίσθηση πως έχουμε ελευθερία επιλογής.

Στην πραγματικότητα είναι η ζωή που μας οδηγεί.

Όχι εκεί που θέλει, γιατί η ζωή δεν θέλει τίποτα. Δεν έχει κάποιο σκοπό ή, αν έχει, δεν μας το λέει.

Αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από ένα άτομο ή έναν λαό, ή οτιδήποτε άλλο πιστεύει κανείς πως βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος.

Δεν συνωμοτεί το σύμπαν για να κατακτήσει κάποιος τον κόσμο.

Σκεφτόμουν μια ερώτηση που έθεσε κάποιος αναγνώστης, για το τι φταίει που ο κόσμος νομίζει πως ο λαός του ή ή θρησκεία του ήρθαν ουρανοκατέβατοι για να επικρατήσουν στον πλανήτη.

Περιμένεις τώρα εσύ πως βρήκα την απάντηση;

Δεν την βρήκα, Πιτσιρίκο μου, αλλά έκανα μερικές σκέψεις που η γυναίκα μου τις βρήκε ηλίθιες αλλά δεν πτοούμαι και θα τις μοιραστώ με εσένα και το αναγνωστικό σου κοινό.

Σκεφτόμουν λοιπόν, και διορθώνω με την ευκαιρία τους αρχικούς μου υπολογισμούς, το εξής υποθετικό σενάριο:

Ας υποθέσουμε πως μας μαζεύουν όλους τους νοματαίους του πλανήτη και μας βάζουν στη σειρά.

Το παιχνίδι που θα παίξουμε είναι να αρχίσουμε μια συζήτηση με θέμα «ποια είναι η θέση του καθενός μας στην πραγματικότητα».

Για να αρχίσουμε, πρέπει να συστηθούμε όλοι, όπως κάνουν οι πολιτισμένοι Σουηδοί με το πού σκάει ένας καινούργιος στην πρωινή συνεδρίαση.

Αυτό θα το κάνουμε λέγοντας ο καθένας το όνομά του.

Πρώτα θα τελειώσουμε τον κύκλο των συστάσεων και μετά θα προχωρήσουμε στα σημαντικά θέματα.

Ακολουθούν σκληρές εικόνες, που λένε και στις φριχτές ειδήσεις. Ή μάλλον, φριχτοί αριθμοί.

7,53 δις άτομα, δια 1 δευτερολέπτου ας πούμε, που χρειάζεται ο καθένας για το όνομά του. Τελειώνει ο ένας και καπάκι ο άλλος.

Πριν συνεχίσω, θα κάνω άλλη μια υπόθεση. Εσύ, ναι εσύ που διαβάζεις, όπως και εγώ, δεν είμαστε κάτι ιδιαίτερο.

Αλλά για να πάρουμε ψηλά τον αμανέ και να πουλήσουμε μούρη, θα υποθέσουμε πως τοποθετούμαστε κάπου στη μέση.

Πάμε παρακάτω, στρογγυλεύοντας τα νούμερα.

Για να φτάσουμε να συστηθούμε, εγώ και εσύ που είμαστε στην μέση της σειράς, θα έχουν περάσει 3.765.000.000 δευτερόλεπτα. Διαιρούμε λοιπόν τα δευτερόλεπτα δια 3600 που είναι στην ώρα, το αποτέλεσμα δια 24 ώρες που είναι στην ημέρα και αυτό που προκύπτει δια 365 ημέρες που είναι στο έτος.

Υπομονή, έρχεται το συμπέρασμα. Σε 119 και κάτι χρονάκια θα αναφωνήσω όλο χαρά «Βασίλης» και θα περιμένω υπομονετικά άλλα 119 χρόνια μέχρι να τελειώσουμε όλοι. Είπαμε, σουηδικά πράγματα.

Μπορούμε λοιπόν να συμφωνήσουμε, γιατί τα νούμερα δεν ψεύδονται εκτός και αν έκανα πάλι λάθος στις πράξεις, πως αντικειμενικά η αξία του καθενός στον είναι αντίστοιχη ενός δευτερολέπτου στα 238 χρόνια.

Αν είμαστε ο «μέσος όρος», θα έχουμε πεθάνει προ πολλού, πριν έρθει η σειρά να πούμε το όνομά μας, πόσο μάλλον να παίξουμε τον ρόλο μας.

Είναι λίγο σοφιστεία, το ξέρω. Ο χρόνος τρέχει παράλληλα για όλους, δεν περιμένουμε την σειρά μας για να πράξουμε. Απλά, ο συλλογισμός αυτός κάνει τα μεγέθη λίγο πιο χειροπιαστά.

Είμαι σχεδόν σίγουρος πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος, όσο περιορισμένες και αν είναι οι δυνατότητές του, κάνει πολλές φορές ανάλογους υπολογισμούς στα μουλωχτά και σε ρίχνει στην απελπισία χωρίς να ξέρεις το γιατί.

Σωσίβιο είναι σε αυτές τις περιπτώσεις οτιδήποτε σε κάνει να πιστεύεις πως υπάρχει ένα μεγαλύτερο σχέδιο του οποίου είσαι μέρος και ξαφνικά τα πάντα αποκτούν νόημα. Θρησκείες, ομάδες, ιδεολογίες, you name it.

Δεν χρειάζεται να βγάζει λογικό νόημα, ο σκοπός είναι να δίνει νόημα. Να ξεχνάμε πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε.

Και τώρα τι θα μου πεις εσύ. Είμαστε δηλαδή μηδενικά στο μεγάλο σχήμα της ζωής; Όπως λένε και κάποιοι, ασθενείς μου και μη, τίποτα δεν έχει νόημα οπότε και να εξαφανιστώ δεν θα παίξει κανένα ρόλο. Αφού στο τέλος θα πεθάνουμε όλοι κλπ…

Εδώ για εμένα είναι το ωραίο.

Σκέψου πως δεν είσαι τίποτα, αποδέξου το. Παρά το γεγονός πως δεν είσαι τίποτα, ρίξε μια ματιά γύρω σου και σκέψου πόσο καλή φάση είναι να έχεις πρόσβαση σε όλο αυτό το κομμάτι της πραγματικότητας!

Δεν έκανες απολύτως τίποτα, και ξαφνικά βρέθηκες με μια ζωή!

Εδώ γ@μιόμαστε από το πρωί μέχρι το βράδυ για πέντε φράγκα, και δεν ξέρουμε και αν μας τα δώσουν. Αλλά χωρίς να ιδρώσουμε καν, χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια, κάποιος μας πήρε από την ανυπαρξία και μας έφερε για μια βόλτα στην πραγματικότητα!

Είναι ένα δωρεάν ταξίδι. Μπορεί το τοπίο να μην μας πολυαρέσει, το κρεβάτι να είναι άβολο και το φαγητό μάπα, αλλά δεν πληρώσαμε τίποτα. Βλέπουμε κάτι που δεν θα το ξαναδούμε, οπότε καλύτερα είναι να προσπαθήσουμε να βρούμε καμιά καλή παρέα στην πορεία, γιατί δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει.

Α, και αν μπορείς επίσης, σταμάτα να μισείς κάποιον άλλο και να ρίχνεις το φταίξιμο αλλού.

Μέχρι να καταλάβεις τι έγινε θα έχουν τελειώσει αυτές οι διακοπές από την ανυπαρξία. Αν πιστέψουμε τις κακές τις γλώσσες, έχει σκοτάδι μετά.

Οπότε άραξε και ευχαριστήσου το φως για όσο διαρκεί. Σκέψου, επίσης, πως κάποιοι άλλοι έπεσαν, αντί για διακοπές, σε σκλαβιά και δυστυχία, οπότε μην είσαι αχάριστος.

Το κλείνω εδώ γιατί έχω δυστυχώς δουλειές, αλλιώς θα καθόμουν να μοιραστώ περισσότερο παραλήρημα μαζί σας.

Έφερα μαζί μου την αγάπη μου από την Σουηδία, και σας την στέλνω πλέον από την Ρόδο

Βασίλης

Υ.Γ. Μια και ανέφερα την θεία Σουηδία που με χαρτζιλικώνει ακόμα γενναιόδωρα -ώστε να μπορώ να φιλοσοφώ για πάρτη σας-, διάβασα κάτι τρομακτικό στο περιοδικό του ιατρικού συλλόγου και αξίζει να το αναφέρω. Οι Σουηδοί κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, προσωπικά δεδομένα κλπ. Προσωπικό από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Γκέτεμποργκ στο οποία είχα την -ας την πούμε- τύχη να αρχίσω την ειδικότητά μου, έπαιρνε άδεια άνευ αποδοχών και κατέβαινει στα Ηνωμενα Αραβικά Εμιράτα για δουλειά σε μια γυναικολογική κλινική ιδιωτικού νοσοκομείου σουηδικών συμφερόντων. Εκεί, κατέδιδαν συστηματικά στις αρχές τις ανύπαντρες έγκυες γυναίκες που έρχονταν στην κλινική επειδή είναι παράνομο βάσει του ισλαμικού νόμου. Σίγουρα οι περισσότεροι από αυτούς είναι αραβικής καταγωγής Σουηδοί, αλλά δεν παύει το νοσοκομείο να είναι σουηδικής κοπής. Αλλά μπρος στα φράγκα, ποιός τις γ@μεί τις αξίες και τις αρχές; Τουλάχιστον ο διευθυντής του πανεπιστημιακού είπε πως θα κόψει τις άδειες άνευ αποδοχών για εργασία εκεί. Κάτι είναι και αυτό.

(Φίλε Βασίλη, ξεκαθαρίζουν όλα στο μυαλό του ανθρώπου, αν σκεφτεί πως η ζωή είναι ένα δώρο και δεν κρατάει για πάντα, και πως έχει το προνόμιο -αν και είναι ένα μυρμηγκάκι- να βλέπει τον ήλιο και όλα αυτά τα μαγικά πράγματα που υπάρχουν γύρω μας. Βέβαια, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κάνουν ποτέ αυτή τη σκέψη. Αντιθέτως, πιστεύουν -ο καθένας ξεχωριστά- πως είναι το κέντρο του κόσμου. Αυτή είναι η παγίδα. Βασίλη, έχει έναν ωραίο ήλιο στην Αθήνα σήμερα. και είμαι βέβαιος πως το ίδιο συμβαίνει και στη Ρόδο. Στον ήλιο, λοιπόν. Οι Σουηδοί να ‘ναι καλά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.