Πάμε άλλη μια φορά

Ημέρα ξεκούρασης και ξεγνοιασιάς η Κυριακή για πολύ κόσμο, φίλε μου αγαπημένε Πιτς. Κι αν είναι και ηλιόλουστη, σε προτρέπει να την χαρείς ακόμα περισσότερο, με μια βόλτα, έναν καφέ με θέα τη θάλασσα, μια εκδρομή στη φύση.

Έστω και γύρω από ένα μεσημεριανό τραπέζι, με αγαπημένα πρόσωπα.

Συνοδεία πλέον με τις πρώτες ευωδιές της Άνοιξης, που συνεχώς καταφτάνουν με παρέα τις φωνές των χελιδονιών.

Και καθώς σουρουπώνει, με τους δρόμους στις γειτονιές να ερημώνουν σιγά σιγά, φυσάει ένα απαλό μελαγχολικό αεράκι, λες και σηματοδοτεί το τελείωμα της συγκεκριμένης ανέμελης μέρας.

Κάνει λίγο ψύχρα βέβαια ακόμα, μόλις πέφτει ο ‘Ηλιος.

Κι ας είναι μέσα Μάρτη κι ας μας ξεγελάει αυτό το ζεστό -γεμάτο χρωματισμούς- δειλινό.

Τα κτίρια από λεπτό σε λεπτό γίνονται γκρίζα, ενώ μικραίνουν όλο και ολοένα οι σκιές που δημιουργεί το φως. Αυτό το συγκεκριμένο φως που έχουν οι όμορφες Κυριακές.

Η ησυχία που απορρέει από τη νοσταλγία των προηγούμενων ωρών, κάνουν τα μισόκλειστα παράθυρα να αφήνουν να ξεφύγουν ήχοι, από ζωές άλλων ανθρώπων.

Ζωές, που τις περισσότερες φορές τέμνονται με τις δικές μας κι ας μην έχουμε κοινή πορεία.

Ίσως όμως αυτή η αίσθηση να είναι φανταστική. Ποιος ξέρει! Μπορεί να νομίζουμε ότι τέμνονται, αλλά στην πραγματικότητα, να μην συναντιούνται ποτέ.

Να είναι παράλληλες, με τη μία απέναντι από τη άλλη, σε ένα διαρκές ταξίδι καθημερινότητας, που χαιρετιούνται και κρατούν τα προσχήματα, με μια ευγένεια συνύπαρξης.

Όλοι αυτοί οι συγκεχυμένοι θόρυβοι που ξεγλιστρούν από τα γειτονικά σπίτια, γίνονται ένα με το βραδινό ανοιξιάτικο αεράκι και χάνονται μαζί του, διαβαίνοντας τα μονοπάτια της νύχτας που έρχεται, ανάμεσα στα στενά της πόλης.

Μολαταύτα, σε κάποια τυχαία τικ τακ του ρολογιού, κάποιοι από αυτούς τους ήχους καταφέρνουν να φτάσουν στα αυτιά μας. Εισχωρούν απρόσκλητοι στο χώρο μας και θρονιάζονται απέναντί μας.

Μας κοιτούν κατάματα και μας δίνουν να καταλάβουμε ότι, όλες αυτές οι διαφορετικές ζωές, -που αν και μέσα στη μελαγχολική σιωπή μιας Κυριακής που τελειώνει, είναι τόσο θορυβώδεις-, στην ουσία, είναι σαν μία.

Μία ζωή, που έχει την ανάγκη παρά τις δυσκολίες, να ζει, να ερωτεύεται, να αγαπά, να αισιοδοξεί, να ονειρεύεται, να προσπαθεί, να αντέχει, να κλαίει και να γελάει, ανάλογα.

Η Άνοιξη είναι όλη, μπροστά μας! Και υπάρχει για να σου κλείνει το μάτι και να σου λέει: «Πάμε άλλη μια φορά».

Γιατί αυτό είναι ζωή κι ας τέλειωσε μια ακόμα Κυριακή!

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

(Φίλε Δημήτρη, η ζωή είναι ένα δώρο αλλά συχνά το ξεχνάμε. Ωραία, σε έπιασε η άνοιξη. Όσο έρχονται τα χελιδόνια, όλα είναι εντάξει. Η φύση των πραγμάτων που λέει ο Ερωτόκριτος. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.