Στο ασανσέρ που συναντιόμαστε

Φίλε μου Πιτς, είναι γνωστό, πως οι άντρες σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό, σκέφτονται το σeξ όλη μέρα, κάθε μέρα. Τι, όχι; Ναι, καλά. Το αναφέρουν τεκμηριωμένες μελέτες, από έγκριτους επιστημόνους.

Στον ύπνο τους, στην εργασία, στη διασκέδαση, στο σπίτι, στην παραλία, παντού. Όλη μέρα μέσα στη σεξoυαλική φαντασίωση.

Σκέψου να μπορούσαν να γίνουν ταινίες, όλες αυτές οι φαντασιώσεις. Εν τω μεταξύ, όλοι είναι σούπερ πηδήχτουλες μέσα στην τσόvτα που πρωταγωνιστούν.

Τη δε τσουτσού τους, απ’τα πολλά ανεβοκατεβάσματα όλη μέρα, την πιάνει εμετός.

Και μετά από τόσο νοερό σeξ, όσοι δεν μπορούν να εκτονωθούν με την σύντροφό τους γιατί έχει πονοκέφαλο, -ή αν δεν έχουν σύντροφο-, εκτονώνονται μόνοι τους. Αυτό δεν πειράζει καθόλου, αφού όπως ξέρουμε, άμα πετύχει η μ@λακία τύφλα νά’χει το γ@μήσι.

Αυτό που δεν είναι γνωστό και θα σου το πω εγώ, από μια έρευνα που πραγματοποίησα -να, κάτι τέτοια κάνω εδώ στο μαγαζί, γι αυτό με λατρεύουν οι πελάτισσες και πουλάω τρία βαρέλια φέτα την εβδομάδα-, είναι ότι και οι γυναίκες έχουν σεξoυαλικές φαντασιώσεις και μάλιστα τις βιώνουν πολύ πιο έντονα και με επιλεκτικό τρόπο.

Ένα μεγάλο ποσοστό φαντασιώνεται το φάσωμα μέσα στο ασανσέρ, μεταξύ του πρώτου και του πέμπτου ορόφου, κρατώντας στο δεξί χέρι τα ψώνια απ’ το σούπερ μάρκετ, ενώ με το άλλο λεκιάζουν τον καθρέπτη. Κυρίαρχος επιβήτορας στο μυαλό τους ο γραμμωμένος αξύριστος ντελιβεράς που πηγαίνει σουβλάκια στον έκτο, στον άντρα τους.

Γι’ αυτό δεν μαγειρεύει καμιά, πιτσιρίκο μου.

Ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό, το κάνει με τον αλλοδαπό ιδρωμένο κηπουρό, που, αφού περιποιηθεί τους θάμνους, πηδάει απ’την μπαλκονόπορτα ώστε να περιποιηθεί και τον δικό τους θάμνο.

Να σημειωθεί ότι οι περισσότερες από δαύτες δεν έχουν καν κήπο. Ούτε γλάστρα στο μπαλκόνι.

Από τις γυναικείες σεξoυαλικές φαντασιώσεις βέβαια δεν λείπουν και οι χώροι όπως αυτοί του αεροπλάνου, του γραφείου, της παραλίας, αλλά και του γκαράζ.

Στο αεροπλάνο, με τον πιλότο, λίγο πριν καρφώσει στον Ατλαντικό με τετρακόσιους τριάντα δύο επιβάτες από μηχανική βλάβη στα υδραυλικά συστήματα. Η ηδoνή στο αποκορύφωμα, μιας και είναι το τελευταίο τους πήδημα.

Δε ζει κι ο Σίγκμουντ να μας έλεγε σαν τον Σπύρο Παπαδόπουλο: Τι έγινε ρε παιδιά;;

Στο γραφείο, με το επιτυχημένο πλούσιο αφεντικό τους. Είμαι μια ασήμαντη γραμματέας και θέλω να πάρω προαγωγή. Μερικές το προχωράνε κιόλας. Δεν παίρνουν ούτε προαγωγή, ούτε αύξηση, πηδάει άλλες το αφεντικό και παίζουν μέσα στη φαντασίωση την Γκλεν Κλόουζ στην «Ολέθρια σχέση».

Στην παραλία πάντα με τον ναυαγοσώστη. Το ξεκινάνε ότι πνίγονται σε τριάντα πόντους νερό καθώς τους κατασπαράζει ένας κοκωβιός το πεντικιούρ στο μικρό δαχτυλάκι. Η παραλία εντωμεταξύ είναι έρημη. Ο ναυαγοσώστης βρίσκεται εκεί μόνο για να τις φιστικώσει.

Σ’αυτό το σημείο να σου πω ότι το ρήμα φιστικώνω βγαίνει από τον φιστίκο που γονιμοποιεί τις φιστικιές. Ένας φιστίκος στη μέση και γύρω του οι φιστικιές. Αλλά που τα λέω αυτά τώρα; Εσύ είσαι διαβασμένος άνθρωπος.

Στο γκαράζ την ώρα που έχουν τρακάρει στον τοίχο του γείτονα, μετά από δεκαεπτά προσπάθειες να μπουν μέσα. Ο θυμωμένος γείτονας τις τιμωρεί επιδέξια μιας και αυτός εκτός απ’το αυτοκίνητό του, ξέρει να παρκάρει και το πουλί του και να βρίσκει την είσοδο.

Δυστυχώ,ς οι φαντασιώσεις μένουν φαντασιώσεις και δεν γίνονται πράξη, καθώς πάρα πολλές γυναίκες βρίσκονται σε σχέση ή φοβούνται μην, αντί για προαγωγή, φάνε καμιά απόλυση, ή γίνουν ρεζίλι, ή πλακώσουν τίποτα μπάτσοι και τις μπουζουριάσουν την ώρα που κάνουν ακροβατικά στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό.

Μπράβο! Καθόλου άσχημα κυρίες μου.

Άλλωστε, όπως έχει πει και η αείμνηστη Μαίριλιν Μονρόε, «Έχω υπερβολικά πολλές φαντασιώσεις για να είμαι μια απλή νοικοκυρά. Υποθέτω ότι κι εγώ η ίδια είμαι μια φαντασίωση».

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ. Πιτσιρίκο μου, όπως σου είχα πει κι από κοντά, θα μπορούσα να γράφω και να σου στέλνω μόνο σοβαρά κείμενα. Έχω γράψει κι απ’αυτά. Δεν το προτιμώ, όμως. Νομίζω, ότι επειδή υπάρχουν εκατοντάδες καθημερινά θέματα που μας στερούν το γέλιο και το χαμόγελο, είναι πολύ καλό, συχνά πυκνά να βρίσκουμε τρόπους να το δημιουργούμε. Μας κάνει πιο όμορφους, μας διώχνει τον φόβο και μας εκτονώνει. Τουλάχιστον σε εμένα επιδρά έτσι, για να αντεπεξέλθω. Βέβαια, το χιούμορ ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Χαρά μου να μειδιά ενίοτε, έστω και ένας απ’ τους αγαπητούς αναγνώστες του μπλογκ που διαβάζουν τα ολίγον τι διαστρεβλωμένα κείμενά μου, από ανοησίες που βλέπω κατά περιόδους στον διαδικτυακό χώρο ή γενικώς, με διάφορα άλλα χιουμοριστικά μου κείμενα διαφορετικής έμπνευσης. Τα φιλιά μου!

(Αγαπητέ Δημήτρη, νομίζω πως το σeξ είναι υπερεκτιμημένο. Χώρια που το κάνουν όλοι, οπότε είναι πολύ μπανάλ. Πρέπει να περάσουμε σε πιο πνευματικά θέματα και να ξεφύγουμε επιτέλους από την κτηνώδη φύση μας, που μας θέλει να χώνουμε τις γλωσσάρες μας μέσα στα στόματα των άλλων και τα πουλιά μας σε όποια τρύπα βρεθεί μπροστά μας και να γλείφουμε ο ένας τον άλλον από πάνω μέχρι κάτω, και να βγαίνουν ζουμιά από το σώμα μας και να γίνεται χάλια το κρεβάτι και δωμάτιο και κάποιος πρέπει να καθαρίσει μετά αλλά είναι και οι δυο πτώμα, οπότε κόβουν πλευρό και μετά ξυπνάς και κάποιος πρέπει να σου φτιάξει έναν καφέ να στανιάρεις αλλά είστε και οι δυο κουρασμένοι, οπότε παραγγέλνετε από τα Coffee Island, που οι υπάλληλοι πρέπει να παίρνουν πολύ μικρό μισθό και δουλεύουν σαν τρελοί
και πρέπει να χαμογελάνε κι από πάνω, ενώ εμείς βγάζουμε τα μάτια μας και αυτό δεν είναι δίκαιο. Δημήτρη, δεν υπάρχει λόγος κάθε φορά που δεν γράφεις ένα «σοβαρό» κείμενο να εξηγείς γιατί δεν γράφεις «σοβαρό» κείμενο. Είναι σαν να ζητάς συγγνώμη από την παρέα σου πριν πεις ένα ανέκδοτο. Τραβάς κάνα ζόρι μη δεν σε πάρουν κάποιοι για σοβαρό; Ε, ας μη σε πάρουν. Σάμπως, τους ξέρεις; Δημήτρη, στην Ελλάδα ζεις. Οι εννιά στους δέκα είναι για τα μπάζα. Επίσης, αυτό εδώ είναι ένα σατιρικό μπλογκ. Με τις ειδήσεις ασχολούμαστε μόνο και μόνο επειδή τα παραδοσιακά ΜΜΕ τις λένε όλες με ψέματα. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.